கருப்பு

கருப்பு

கருப்பின் மொழி யாதெனில் அது கார்மேக கண்ணனின் குழல்மொழி
அவள் கண்களை சுற்றும் கருவளையம் நிலவினை சுற்றிடும் வலையக்கிரகணம்
கருத்த முகத்தில் சிவந்த உதடுகளில் கருகி துடிக்கிறது நானம்
காந்தலின் ருசியவள் ஆண்டாளின் குழலவள் கருத்த மேனி அவள்
காரிருள் சூழ்ந்த மேகத்திட்டுக்களில் மிதக்கிறது இரட்டை நிலா
கருக கருகி நின்றது காதலினால் கருகி கரைந்தது ஏக்கத்தின
நிறங்கள் விழுங்கிடும் வண்ணமவள்
தமிழ் திராவிடத்தின் பிறப்பிடம் அவள்
வெண்மையின் உடையாகி அன்பின் இருப்பிடமாகி தூய்மையின் வடிவமாகிறாள் கருப்பு

– பிரசன்ன ரணதீரன் புகழேந்தி

Advertisements

கடவு உள்ளம்

கடவு உள்ளம்

கருவறையில் அமர்ந்திருந்த கபாலிக்கு‌ அந்த கூச்சல்களையும் வசவுகளையும் எண்ணி சற்று மன சங்கல்பம் உண்டானது. அருகில் இருந்த பட்டரை ஓரக்கண்ணால் ஏற பார்த்தான் ஆனால் அவன் மேனியில் எந்த அசைவுகளும் தென்படவில்லை.

கபாலியின் மனக்குமுறலை அந்த பட்டர் எப்படி அறிந்திருப்பார்.

ஒருவாறு மனத்தாங்கலுடன் அமர்ந்திருந்த தொனியில் ‘சாம்பு மவனே எதனா பாட்ட போட சொல்லுடா’ என்று முனுமுனுக்கையில் உலகாளும் ஈஸ்வரனின் குரல் கேட்டதோ என்னவோ சட்டென பட்டர் ‘நாழி ஆயிடுத்து பூஜய ஸ்டார்ட் பண்ணுங்கோ’ என கூறினார் அவ்வாறு கூறும்பொழுதே பிரணவ மந்திரத்தின் ஓங்காரம் ஒலிக்க தொடங்கியது.

“தென்னாடுடைய சிவனே போற்றிஎன்னாட்டவர்க்கும் இறைவா போற்றிகயிலை மலையானே போற்றி போற்றி”
ஓம்ம்ம்ம்ம்ம்ம் நமசிவாய” ஒலித்தது.

இந்த கானத்தை கேட்ட மாத்திரமே கபாலியின் மனம் சற்று அமைதி கண்டது. அந்த அமைதி நீடிக்கவில்லை திரை விலகியதுமே பிரணவ மந்திரத்தின் சூத்திரமே அடங்கியது.

ஜனத்திரள் மயிலை கபாலிஸ்வரனின் உச்சடாணங்களை‌ ஜபித்தது அதுவும் சிறிது நேரம் மட்டும் தான் தாக்குபிடித்தது.

‘குனித்த புருவமும், கொவ்வைச் செவ்
வாயில் குமிண் சிரிப்பும்,
பனித்த சடையும், பவளம் போல்
மேனியில் பால் வெண்ணீறும்
இனித்தமுடைய எடுத்த பொற்
பாதமும் காணப் பெற்றால்
மனித்தப் பிறவியும் வேண்டுவதே
இந்த மாநிலத்தே’

என தீபாராதனையின் தீப ஒளியில் கபாலி அழகாகவே காட்சியளித்தார் இருந்தும் அதை கண்டு லயிக்க ஜனத்திரளில் ஒருவருக்கும் எண்ணமுமில்லை நேரமுமில்லை. பல குரல்கள் பிரணவ மந்திரத்தையும் தாண்டி ஒலித்தது.

அதில் ‘உனக்கு கண்ணே இல்லயா”
”உனக்கு இரக்கமேயில்லையா”
”ஏன் என்ன மட்டும் இப்படி சோதிக்கிற” “எனக்கு பணம் கொடு”
”எனக்கு பதவி கொடு”
“நிம்மதிய கொடு ”
“நீ என்ன கல்லா ”
“எப்ப தான் நல்ல வழிய காட்டப் போற” என பல குரல்கள் பலவாறு ஒலித்தன.

அந்த சொல்லாடல்களுக்கு நடுவே “அமாவாசை பௌர்ணமினு உனக்கு முப்பது வருஷமா ஸ்பெஷல் டிக்கெட் வாங்கி பாலும் தேனுமா குளிர வைக்கிறேனே எப்ப தான் என் வயித்துல பால வார்க்க போர…

நான் உன் கண்ணுக்கு தெரியலயா நான் கதறது உனக்கு கேக்கலயா” என்று ஆடியபாதம் தனக்கு பிடித்த சொலவடைகளை அவிழ்த்தான்.

கபாலிக்கு இந்த வாக்கியங்கள் அனைத்தும் அழகாக சேவிகளின் வாயிலில் விழுந்தது. கபாலியின் மனம் கலங்கி குமுறியது.

“போன வாரம் தான் நீ கண் கண்ட தெய்வம் நீ தான் எல்லாமேனு அண்ணாபிஷேகம்லா பண்ணிட்டு போனான் இந்த வாரம் இந்த கிழி கிழிகிரான்…

இதுக்கு தான் இந்த ஆத்திக பயலுகளே கண்டாலே பிடிக்கமாட்டுது ஆப்பர்ச்சுனிஸ்ட் ”

“ஆமா ஆத்திகர்களயே கடவுளுக்கு பிடிக்காது‌. கடவுளுக்கு உங்கள விட எங்கள தான் ரொம்ப பிடிக்கும் ஏன் தெரியுங்களா ஏன்னா நாங்க தான் கஷ்டம் வந்தா அவன திட்றதும் இல்ல சந்தோஷம் வந்தா அவன புகழ்றதும் இல்ல” என்று மாயவதாரன் சொல்லி சிரிப்பை உதிர்க்கும் போது அவன் முகம் பிரம்ம கமலத்தின் சாயலில் இருந்தது.

“பெருமாள சேவிச்சிட்டு போனு சொன்னது தப்பு தாண்டா அம்பி மன்னிச்சுருடா ஆளவிடு” என பூமாலைகளுக்காக கொடுக்க வேண்டிய காசை மாயவதாரன் கையில் திணித்து விட்டு ஓடினார் நாரயணஅய்யங்கார்.

“சுவாமி நான் சாமி இல்லனு சொல்றவன் இல்ல கடவுள தேடுற தேடல்வாதி…

கிடச்சவுன செல்றேன் நீங்க கண்டிப்பா வரனும்” என திருவல்லிக்கேணி பார்த்தசாரதி கோயில் தூண்கள் எதிரொலிக்க கத்தினான்.

அந்த சொற்கள் நாராயணின் காதுகளிள் விழுந்ததோ என்னவோ மயிலையில் இருந்த கபாலியின் காதில் விழுந்தது.

கபாலி மேல் நோக்கி பார்த்தவாரே கண்களை உருட்டினார் சட்டேன பட்டரை பார்த்தார். பட்டர் உடனே ஆடியபாதம் அருகே சென்று “வியாழன் சனி திருவல்லிக்கேணி பார்த்தசாரதி கோயிலுக்கு போய் பார்த்தசாரதிக்கு துளசி மாலை சாத்துங்கோ நினைச்சது நடக்கும்.
போய்ட்டு வாங்க” என்று அனுப்பி வைத்தார்.
நன்றி கூறி விடைபெற்ற ஆடியபாதம் கபாலியை திரும்பிகூட பார்க்காமல் சென்றான். ஆம் ஏன் பார்க்க வேண்டும் மார்க்கம் கிடைத்த பிறகு மனம் எதற்கு ‌ அவன் சென்ற நொடி தொடங்கியே மக்களின் பேராசை கூச்சல்கள் வழக்கம்போல அதிகரித்தன.

அந்த கூச்சல்கள் சாந்தோம் தேவாலயத்திலும் பாதிரியாரின் ஆதியகாமம்
‘எ நியூ கமாண்ட்மென்ட் ஐ கிவ் டு யு தட் யு லவ் ஒன் அனதர் ஜஸ்ட் அஸ் ஐ ஹவ் லவ்டு யு, யு ஆல்சோ ஆர் டு லவ் ஒன் அனதர் பய் திஸ் ஆல் பீபில் வில் நோ தட் யு ஆர் மை டிசிபிள்ஸ் ஃப் யு ஹவ் லவ் ஃபார் ஒன் அனதர்’ நடுவே ஒலித்தது.

அதோடு நிற்காமல் ஆயிரம் விளக்கு மசுதியில் துவாவின் இடையேயும் கேட்கப்பட்டது.

‘ரப்பனா லா துஸிஃக் குலூபனா பஃத இத் ஹதை(த்)தனா வ ஹப்லனா மி(ன்ல்)லதுன்(க்)க ரஹ்மதன், இன்னக அன்தல் வஹ்ஹாப்’.

கபாலி வெகுவாக பொறுமை இழந்தார்
“இவனுக இம்ச தாங்க முடியல சும்மா அத கொடு இத கொடு சதா டார்ச்சர் பா!
இவனுகள்ல பாதியா பார்த்தாக்கு ரெஃபர் பண்ண வேண்டியது தான்.

அங்க டிரிபிலிகேன்ல பார்த்தாவ போட்டு என்ன பண்றானுக தெரியலயே
எப்பா பார்த்தா இருக்கியா‌” என தெய்வ சம்பாஷனையில் கேட்கும்போதே

‘பல்லாண்டு பல்லாண்டு பல்லாயிரத்தாண்டு பலகோடி நூறாயிரம் மல்லாண்ட திண்தோள் மணிவண்ணா! உன்சேவடி செவ்வித்திருக்காப்பு’ என காம்போதி ராகத்தில் திருப்பல்லாண்டு இசைக்க திருபாற்கடலில் இலக்குமியின் மடியில் பள்ளி கொண்டு இசையில் லயித்து கிடந்த எம் பெருமானுக்கு துயில் களைய மனம் வரவில்லை‌.

மீண்டும் ‘எப்பா பார்த்த’ என்று கபாலி குரல் கொடுத்தபோது தான் லேசாக கண்களை விழித்தான் பார்த்தா. விழித்த அடுத்த கணமே பார்த்தாவுக்கு தலை சுற்றியது. ஒரு நீண்ட வரிசையில் ஜன கூட்டம் பற்பல கோரிக்கைகளுடன் காத்திருந்தது. அந்த மக்களின் மனங்களை படித்த பொழுது பார்த்தாவுக்கு இனம் காணத புன்னகை தவழ்ந்தது.

‘உனக்காக நான் எழுதிட்ட திரைக்கதையில் நீ வேண்டியது யாவையும் சேர்த்திட்டு என் சுவாரஸ்யத்தை நானே கெடுப்பானேன்’ என்று கீதையின் நாயகன் ஒவ்வொரு முறையும் நாம் வேண்டி தவிக்கும் போது கொள்ளும் நமட்டு பொன் சிரிப்பை காண கடவு உள்ளம் ஒன்று நிச்சயம் செய்திட தான் வேண்டும்.

‘நேற்று வாழ்த்தியவர்கள் இன்று தூற்ற இன்று தூற்றியவர் நாளை வாழ்த்த உங்கள் அன்பில் நான் என்றும் மேனி சிலிர்த்து போவேன் ஆம் உங்கள் மீது நான் எப்போதும் கோவம் கொள்வதே இல்லை நீங்கள் ஏசினாலும் புகழ்ந்தாலும் என்றும் மாறாத அன்பு கொள்வேன் இதுவும் ஒருவகை அன்பு தானே
பிள்ளைகளிடம் பெற்றோர் காட்டும் அன்பினை பாசம் என்கிறோம்.
சகோகளிடம் பரிமாறும் அன்பின் பெயரை சகோதரத்துவம் என்போம்

சக நண்பனிடம் கொடுக்கும் அன்பின் பெயரை நட்பு என்றும்

துணையிடம் வெளிப்படுத்தும் அன்பின் பெயரை காதல் என்றும்

தாய்நாட்டின் மீது கொண்ட அன்பினை தேசப்பற்று‌ என்போம்

சக மனிதரிடம் பரப்பும் அன்பை மனிதம் என்கிறோம்இவையணைத்தும் என்னுள் கொண்டு நீ மருகும் அன்பின் பெயர் ஆன்மீகம் ஆகின்றனவே அப்படி இருக்கயில் உன் மீது எக்காலமும் எனக்கு வெறுப்பு உண்டாகாது’ என பார்த்தா மொழிந்திட்ட அந்த நயன மொழியை அவன் மட்டுமே அறிவான்.

பட்டர் சொன்னது போல் செய்ய காத்திருந்தான் ஆடியபாதம். ஞாயிறு சனியை கடக்க ஐந்து நாட்கள் ஆகிப்போனது. ஆடியபாதம் மறுக்காமல் மறக்காமல் பார்த்தாவை காண வந்தான் துளசி மாலையுடன்.

அவனை கண்டதும் பார்த்தாவுக்கு அதிர்ச்சி. உடனே தெய்வ சம்பாஷனையில் கபாலியை அழைத்தான்.

“என்னப்பா உன் கிளையண்ட்ட என்னான்ட தள்ளி விட்ட ”

“ஆமாபா ரொம்ப பண்றான் பா திட்றது கூட பரவாயில்லை செஞ்சதலாம் சொல்லிகாட்றாம் பா இவனலாம் ஸ்பெஷல் டிக்கெட் வாங்கினு யார் வந்து பாக்க சொன்னது. நீயே டீல் பண்ணிக்க”

“ஏன்பா இது உனக்கே நல்லா இருக்கா”

“நீ தான்பா! இவனுக என்ன பண்ணாலும் கோவமே வராதுன்னு சொன்ன”

“அதுக்காக இப்படியா பா பழிக்கு பழி வாங்குவ”

“சின்ன பிள்ளலருந்து இந்த மாறி விஷயங்கள்ல நீ தானபா என்ன காப்பத்துவா”

என்று கபாலி கூறுகையில் பார்த்தாவுக்கு கொஞ்சம் கலக்கம் உண்டானது. அவன் குழப்பத்தை எப்படி தீர்ப்பது என்று யோசித்த பொழுது மாயவதாரன் பார்த்தா முன் பூமாலையுடன் புன்னகித்தான்.
பார்த்தா ஆடியபாதத்தையும் மாயவதாரனையும் உற்று பார்த்தான். ஏதோ ஒரு கணக்கை அவன் போட்டுவிட்டான் போலும். சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் தவித்தான் பார்த்தா.

மெள்ள மாயவதாரனை பார்த்தான் பார்த்தா. அவன் பார்த்த நொடியே மாயவதாரன் கண்கள் ஆடியபாதத்திடம் சரணடைந்தது.
ஆடியபாத்தின் மன சஞ்சலங்களை அவிழ்க்க அருகில் இருந்த மாயவதாரன் கண் சிமிட்டாமல் பார்த்தான் அவன் கண்களை திறந்த அடுத்த கணமே

“ஐயா ! எதுவும் பிரச்சினையா வாழ்க்கையே வெறுத்த மாறி இருக்கீங்க” என்றான்.

“வாழ்க்கையில நிறையா பார்த்துட்டேன் தம்பி…
இனி நான் பாக்க ஒன்னுமில்லை” என ஆடியபாதம் சொல்லி முடிப்பதற்குள் மாயவதாரன் சடசடவென பாய்ந்தான்.

“அப்படி என்னங்கய்யா நீங்க பார்த்துருகீங்க

ம்ம் சொல்லுங்க ..‌‌

அனாதயா இருந்துருகீங்களா!
மூனு வேல சோறு இல்லாம இருந்துருகீங்களா!தங்குறதுக்கு காணி நிலம் இல்லாம இருந்துருகீங்களா!
உடுத்த கோவணம் கூட இல்லாம இருந்துருகீங்களா!
கண்ணில்லாம இருந்துருகீங்களா!
காலில்லாமா இருந்துருகீங்களா!
இல்ல கை இல்லாம தான் இருந்துருகீங்களா!

சரி அத விடுங்க சார்

நீலக்கடல்ல நீண்ட கப்பல் பயணம் பண்ணீருங்கிங்களா!இமய உச்சத்தை தொட்டு உயிர் காற்ற சுவாசிச்சிருக்கீங்களா !நடுக்காட்டில நின்னு இயற்கைய ரசிச்சுருகீங்களா!
இல்ல கண்ணியாகுமரில இருந்து காஷ்மீர் வர தான் சுத்திருகீங்களா!
சொல்லுங்க எதாவது செஞ்சுருங்கீங்களா!”

“எதுவும் செஞ்சது இல்லீங்க”

“அப்ப நம்ம இத சொல்ல????”

“தகுதி இல்லீங்க…. தம்பி” என ஆடியபாதம் கூறும்பொழுதே அவர் உடம்பு கூசியது.

“தப்பா எடுத்துக்காதிங்க… நான் சொன்ன எல்லாம் எனக்கு நடந்ததில்ல செஞ்சதில்ல ஒன்னு இரண்டு அவ்வளவு தான்.

வாழ்க்கையில எல்லாருக்கும் எல்லாமும் அமைஞ்சுரது இல்லை அது நல்லதும் சரி கெட்டதும் சரி…

கொஞ்சம் கஷ்டம் இருந்தா தான் வாழ்க்கை சுவரசியமா இருக்கும் இல்லனா சலிச்சு போயிரும்னு நான் வியாக்கியானம் பேச விரும்பல

கஷ்டமோ சந்தோஷமோ அத சரியா பாக்குற மனசு தான் வேணும்.

நீங்கலாம் கோயிலுக்கு போய் அது வேணும் இது வேணும் கேப்பீங்க

நான் என் பாரதி மாறி வல்லமை தாராயோனு கூட கேக்க மாட்டேன்

நீ நல்லாருக்கியா சந்தோஷமா இருக்கியா நீ கொடுத்ததலாம் நல்லா இருக்குலனு கேட்பேன்”

எதோ ஆண்டாண்டு காலமாக பழகியதை போல முதல் சந்திப்பிலே அவர்களுக்குள் நடந்த உரையாடல் இருவருக்கும் பெரும் நெகிழ்ச்சியை தந்தது. இருவரும் மனம் விட்டு பேசி கொண்டு இருந்தார்கள்.

நடு நடுவே மாயவதாரனை ஏற இறங்க பார்த்து போனார்கள். இன்னும் சிலர் ஜாடைகள் செய்தார்கள். அதை எல்லாம் இருவரும் பொருட்படுத்தவில்லை. ஆடியபாதம் தன் அடி மனதில் அரித்து கொண்டிருந்த அனைத்தையும் மாயவதாரனிடம் கொட்டி தீர்த்தான்.

இருந்தும் தன் மகளுக்காக‌ மிகவும் சிரத்தை எடுத்து சாதி பார்த்து சமயம் பார்த்து குலம் கோத்திரம் பார்த்து நாள் நட்சத்திரம் பார்த்து காசு பணம் பார்த்து அழகு தேகம் பார்த்து தேடி கிடைத்த மாப்பிள்ளையை வெறும் நூறு சவரன் தங்க பிண்டத்திற்காக அந்த அரிய வாய்ப்பை இழந்து விடுவோமொ என தவித்து கொண்டிருக்கும் தன் மனதின் இன்னோர் அறையை திறக்க ஆடியபாதத்திற்கு மன வரவில்லை ஆனால் பார்த்தா விடுவானா அவன் மனக்குமுறலை அவன் கண்களில் சுட்டி காட்டினான். அதை அவன் வாயாலே கூறவும் வைத்தான்.

“தம்பி! என் பொண்ணுக்கு ரொம்ப நாள் கழிச்சு இப்ப தான் நல்ல வரன் அமஞ்சுருக்கு மாப்புள்ள அமேரிக்கால பெரிய கம்பேனில வேல பாக்குறாரு கை நிறைய சம்பளம்…

வெரும் நூறு பவுன் தான் கேக்குறாங்க
அதான் காஞ்சிபுரம் பக்கத்துல இருக்கிற என்னோட இடத்தை விக்கலாம்னு
மூனு மாசமா நாயா சுத்துறேன் …

ம்ஹூம் யாரும் வாங்கமாட்ராங்க” என இதை சொல்லி முடிக்கயில் ஆடியபாதத்தின் முகம் சோர்ந்து போய் கிடந்தது.

“நல்ல வரன் சொன்னீங்க அப்புறம் எதுக்கு நூறு பவுன் கேக்குறாங்க

ஓ காசு பணம் நிறைய வச்சுருக்குறவங்க நிறைய கேட்ட தான் நல்ல வரனோ” என்று மாயவதாரன் நகைக்க அவன் நகைச்சுவை உணர்வை ரசிக்க முடியாமல் தவித்தான் ஆடியபாதம்.

“கோச்சுகக்காதீங்க சும்மா தமாசு தான்
இப்ப என்னங்க உங்க இடத்த விக்கனும்
கவலைய விடுங்க நான் வாங்கிரேன் ‌”
இந்த உரையாடலின் நடுவே வந்துட்டான் நாதிக்கன் என குரல்கள் வலுத்தன.

கோயில் என்று பாராமல் கூட மாயவதாரன் கன்னம் பழுக்க காது புடைக்க இரண்டு பரிசுகள் விழுந்தன. ‘இவன் மாலை கொடுத்து தான் நாங்க தரிசனம் பண்ணனுமா …

இவன் இனிமே இவன் வரக்கூடாது
கண் தெரியாத காது கேட்காத அனாதைக கட்டி கொடுக்குற பூவலாம் சாமிக்கு போட கூடாது
இவன மொதல்ல அடிச்சு துரத்துங்க” என அந்த காலை பொழுதே பெருங் கவலையானது.
அவர்களை ஆசுவாசபபடுத்தி மாயவதாரனை தனிமைபடுத்த வெகு நேரம் பிடித்தது.

தன் தாய் செய்த தொண்டை; தன் தாய்க்காக, பகுதறிவு பெற்ற போதிலும் தன் மாணாக்கர் கொண்டு தன் தாய் தன்னை நீங்கிய பிறகும் அந்த தொண்டினை அவன் தொடர்ந்து செய்து வரும் ஒரு நலிந்த நவின இசை கலைஞன் அவன்.

அவன் சூட்டும் மாலையை மட்டுமே ஏற்பேன் என்னும் பிடிவாதத்திற்கு அடிக்கடி மாயவதாரன் இப்படி சில பல பரிசுகளை பெறுவது உண்டு.

மாலையில் மயிரிழைகள் இருந்தும் நாச்சியார் சூட்டி கொடுத்த பூமாலையை தான் அணிவேன் என்றவனாயிற்றே அந்த மாயவன். அன்பென்று வந்துவிட்டால் அவன் திமிருக்கு அளவுகோல் ஏது.

அந்த நிமிடங்களை ஆடியபாதத்தால் அவ்வளவு எளிதாக கடக்க முடியவில்லை.

“ஏன்பா தம்பி! இவங்க பண்ணது உங்களுக்கு கோபமே வரலீங்களா!” என ஆடியபாதம் மிகவும் குரல் தழுக்க தன்மையுடன் கேட்டார்.

அதற்கு சற்றும் தாமதிக்காமல் புன்னகை பூர்த்தவாரே கூறினான் மாயவதாரன்.

“ஐயா! புத்தனோட அன்ப பெற எந்த தகுதியும் தேவ இல்ல
ஆன புத்தனோட கோவத்த பெற சில தகுதி வேணும்
ஏன்னா புத்தன் நாய்கிட்ட கூட அன்பா தான் இருப்பான்” என்று கூறும் போது அவன் முகம் புத்தனின் தேஜஸை தாங்கியிருந்து.

“உங்க சித்தாந்தத்த புரிஞ்சுக்குற அளவுக்கு எனக்கு சக்தி இல்லை”

“சரி அத விடுங்க உங்க இடம் எங்க இருக்கு நான் வாங்கிரேன்

என்னோட பசங்களுக்கு இங்க நல்ல இட வசதி இல்லை அதுனால உங்க இடம் வசதியா இருக்கும் நினைக்கிறேன்.

“வேணாம் தம்பி அந்த இடம் வாஸ்து படி சரியில்லை. அந்த இடத்த வாங்குனதுல இருந்து எந்த காரியமும் விளங்கல
நீங்க வேற நல்ல விஷயத்துக்குகாக கேக்குறீங்க”

“வாஸ்து பார்த்து நல்ல விஷயம் எதுவும் நடக்குறதில்ல மனச பார்த்து தான் சார் நடக்கும்.
ஒன்னும் பிரச்சினை இல்லை நான் வாங்கிரேன்”

“எனகென்னமோ மனசே கேட்கல”

“நான் வாங்கிரேன அவ்ளோதான்”

“ரொம்ப சந்தோஷம் தம்பி”

“என் பொன்னு கல்யாண பத்திரிக்கை முத உங்களுக்கு தான்
நீங்க மனைவி பிள்ளைகளோட வரனும்”

“நீங்க வேற! நமக்கு அந்த மாறி தொல்லை எல்லாம் இல்லை
சந்தோஷமா இருக்குறத பார்த்தாலே தெரிய வேனாமா”

இந்த வரிகளை கேட்டவுடனே பார்த்தாவுக்கு திடுக்கென ஆகியது.

“இவன் கல்யாணம் பண்ணாமா நமக்கே டிவிஸ்டடிப்பான் போல
விடக்கூடாது நானும் கபாலியும் அனுபவிக்குறத இவனும் அனுபவிக்கனுமே
இவனுக்கு என்னா ஸ்கிரிப்ட் எழுதுனோம்
என நினைத்து பாத்தவுடன் சிரிப்பு பொங்கிற்று

“அதான பார்த்தேன்” என்று சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் தவித்தான்.

திடிரென ஆடியபாதத்தின் கைப்பேசி அழைத்தது.

எதிர் குரலில் “ஏன்யா இன்னும் ரெடி பண்ணலயா!! அவங்களுக்கு நூத்தம்பது பவுனுக்கு சம்பந்தம் வந்துருக்காம் அதுனால உங்க சம்பந்தம் வேணாம் சொல்லிடாங்க.”
ஆடியபாதத்திற்கு இதயமே இரு துண்டாகி போனது. அதை தொண்டை கவ்வ மாயவதாரனிடம் கூறினான்.

அதை கேட்டவுடன் “ஒ அவுங்களுக்கு இப்ப நல்ல வரன் கிடைச்சிருச்சு போல” என தன் வருத்தங்களை பதிவு செய்தான் மாயவதாரன்.
நாட்கள் சென்றன சில வியாழன்களும் பல சனிகளும் உருண்டோடின.

வழக்கத்தை விட அன்று ஆடியபாதம் தயக்கத்துடன் காணப்பட்டான். மாயவதாரனிடம் எதோ ஒன்றை மொழிய முற்பட்டான் வார்த்தைகள் சிக்கின காலம் தாழ்த்துவது நல்லதுக்கு அழகல்ல என்று “உங்கள மாப்பிள்ளைனு கூப்டலாமா”

மாயவதாரன் முகத்தில் மௌனம் குடி கொண்டது. அது வெகு நேரமாக நீண்டது. பார்த்தா அதை கண்டு சிரிக்க ஆடியபாதத்திற்கு கபாலியின் ஞாபகம் வந்தது.

தாமதிக்காமல் அவனை காண சென்றான்.
பல நாட்கள் கழித்து வருகை தரும் ஆடியபாதத்தை கண்டு கருவறையில் அமர்ந்திருந்த கபாலி கொஞ்சம் ஆடி தான் போனான்.

“இன்னிக்கு என்ன பண்ண போறானோ” என்று பதட்டத்துடனே இருந்தான் கபாலி.
வேகமாக வந்தவன் அந்த வார்த்தைகளை உதிர்த்து விட்டு வந்த தடம் தெரியாமல் சென்றான்.

ஆனால் அந்த வார்த்தைகள் அவன் சென்ற பிறகும் அந்த கருவறையில் ஒலித்தது. அப்படி அந்த கபாலியையே மயக்கிட்ட அந்த சொற்றொடர் “நன்றி இறைவா!!!!!”

– பிரசன்ன ரணதீரன் புகழேந்தி

பெண்பால் உவமையவள்

பெண்பால் உவமையவள்

வெண்ணிலவுக்கு சிறகு முளைத்திட ஆசையாம் அவள் காதருகே சிறகடித்து பறந்திட…
வான் மழை பெய்யக் கண்டேன் அதில் வெண்ணிலவு ஒன்று நனைய கண்டேன்…
சில்லென்று வீசிய காற்றில் மறைந்து நின்று சிலுத்து நிற்கிறாள் மூன்றாம் பிறையாய்…
பெண் பாலின் உவமையவள் சடாமுடியன் உமையாளவள் வானுலக கண்ணிகையவள்..
நட்சத்திர குவியலில் அவள் நானம் கொண்டு சிரிக்கையில் கொள்ளை அழகு…
ஆகாய நீலக் கடலில் ஆழ பதித்த முத்தின் கன்னங்களிள்‌‌ முத்தமிட ஆசை …
அவள் மூக்குத்தியின் சுடரொளியில் சோமித்திட்டு செய்த வெண்வட்ட துகளோ..
பால்வீதி ஓடையின் ஆழ்துளை சுழலோ இப்படி கண்ணை பறித்து இழுக்கிறாள்…
– பிரசன்ன ரணதீரன் புகழேந்தி

மெய்தீண்டா ஸ்பரிசம்

மெய்தீண்டா ஸ்பரிசம்

தாமரைக் குளந்தனில் மலர் கொடிகள் சூழ்ந்து கிடக்க பனிதுளி தாமரை மலர்களை அள்ளி அனைத்த நேரமது. வலப்பக்கம் ஒருகளித்து படுத்த சுகம் வெறுத்து போக இடப்பக்கம் ஒருகளிக்க முன்வந்தாள் வெண்மதி. ஏனோ மல்லாந்து படுத்திட நேரமுமில்லாமல் தலைக்குப்புற படுத்திட காலமும் கனியாமல் தன் கண்களை அலக்கழித்து கொண்டிருந்தான் வளன். எதை எதையோ யோசிக்க தூக்கம் அவன் கண்ணனை கவ்வாமலே கிடந்தது அவ்வப்போது மனைவியின் முகத்தையும் அவள் இடுப்பின் வளைவையும் கண்டு மனம் வெகுண்டான். அவளோ வண்ண கனவுகளால் மெய்மறக்க தன் சப்தமிடும் வளைவிகளை கொண்டு தன் அடி வயிற்றை மெல்ல அனைத்தாள். அவள் முழுக இன்னும் ஈர்இரண்டு திங்கள் ஆகும்படியால் அவள் முகம் சற்றும் குறையாத அவாவை அள்ளி பூசியிருந்தது.

யாருக்கும் எளிதில் இந்த வரத்தை அவன் வழங்காத போதிலும் இந்த வரத்தை பெற்றமையால் வளனின் உள்ளம் பெரிதும் இன்பம் கொள்ளாது இருந்தது. அவன் மனம் சஞ்சலத்தில் மூழ்கி தவித்தது. ஆசை காதல் மனைவியின் முகம் கூட மறையும் மட்டும் அவன் புத்தி எதோ ஒன்றில் மழுங்கி கிடந்தது.

நூற்றாண்டின் ஆண் மகன் என்ற போதும் இவன் மூதாதையர்களின் மந்தி மதி இவனை ஆட்கொள்வதில் எந்த தாத்பரியமும் தேவையில்லை தானே.

விடியும் முன் பனி நேரம் தொடங்கியும் அவன் கண்கள் அயரவில்லை அவன் நாசி பெருமூச்சிட தயங்கவில்லை ஆனால் அவன் காதுகளோ எதோ ஒன்றை முனுமுனுத்து கொண்டே இருந்தது. அது அவன் அலுவலக கேலி உரையாடல்கள்.

“டேய் ராஜ் என்னடா உனக்கு ஆம்பள பிள்ள தான் பிறக்கும்னு சீன் போட்ட இப்ப என்னாச்சு

நான் தான் சொன்னேன் ல நீ தான் கேட்கவே இல்லை

ம்ம் அடுத்து வளன் தான்” என்ற பாபுவின் வார்த்தைகளுக்கு இவ்வாறு மறுமொழிந்தான் ராஜ்.

“என்னடா பொம்பள பிள்ள புறந்தா இப்ப என்னாங்குற”

“என்னாவா ! அசால்ட்டா கேக்குற இப்பனில்ல அப்ப இருந்தே பொம்பள பிள்ள பிறந்தாலே ஒவ்வொருத்தனும் கதறுவானுக” என பாபு கூற.

“டேய் நீ கிராமத்துல பொறந்து வளர்ந்ததுனால அப்படி பேசுர”

“ஆமா சிட்டில நீங்களாம் செய்யவே மாட்டீங்க! போடா டேய் !

இங்க பாரு பொம்பள பிள்ள பிறந்தா அது படிக்க வச்சு, பெரிய பிள்ள ஆன சடங்கு செஞ்சு, கல்யாண பண்ணி வச்சு சீர் சினத்தி கொடுத்து, வளைகாப்பு பண்ணி ஒரே வேலை தான் அதுமில்லாம அத கட்டி கொடுக்குற வரைக்கும் பொத்தி பாதுகாக்கனும் நடுவுல எவனாயாவது இழுத்து ஒடுற கேஸ்லாம் இருக்கு.

இதலாம் விட ஆம்பள பிள்ள பெத்தெடுத்த தனி கெத்து தான டா!!

என்னடா வளன் நான் சொல்றது சரிதான” என்று ராஜ் கூறி முடித்த பிறகும் அதற்கு பதில் கூற மனமில்லாது வளனின் நா நன்கு அடைந்திருந்தது அவன் செவிகளும் கூட அதனால் தான் பாபுவின் மறுமொழி அவன் காதுகளை துளைகாமலே போயிற்று.

அந்த காலை விடியல் அவ்வளவாக தெளிச்சியடையவில்லை. வழக்கத்திற்கு மாறாக பேருக்கேற்றார் போல நிரைமாத நிலவையொத்த மஞ்சள் பூசி பூர்ண சந்திர நிலவொளி ததும்ப சற்று முன் கண்ணயர்ந்த காதல் கணவனை எழுப்பிட வந்தாள் வெண்மதி அவள் முகத்தில் அப்படியொரு பிரதிபலிப்பு அவள் குரலில் அத்துனை வாஞ்சை “வளன் எந்திரி டா, ஆபிஸ் போனுல” என்று அவள் கூறும்போதே அந்த குறிப்பிட்ட உரையாடல் மீண்டும் அவன் செவியை எட்டியது. இருந்தும் மகிழ்ச்சியின் ழகரம் ஐகாரமாக ஒலிக்க வெக்கம் மேலிட “அம்மா அடுத்த மாசம் வளைகாப்பு பண்ணலாம் சொன்னாங்க” என அவள் கூறியபோது மஞ்சள் கன்னத்தில் சிவப்பு ரேகைகள் பரவின அவனுக்கோ அது கண்களில் பரவியது.

அந்த சிவந்த கண்களுக்கு தெரியவில்லை தான் எதற்காக சிவக்கின்றோம் என்று அவ்வளவேன் அவனுக்கே அந்த அன்னிச்சைகளின் அசைவுகள் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.‌ அவளோ அவன் முகத்தை கண்ணிமைக்காமல் பார்த்து கொண்டிருந்தாள். அவன் ஒற்றை வார்த்தைக்காக வெகு நேரம் காத்திருந்தாள். ‘ம்ம்ம்’ என்ற ஒற்றை வார்த்தை வந்து விழுந்தது ஆனால் அவள் அதுவல்லவே.

மெல்ல எழுந்து சொம்பல் முறிக்கையில் அவன் காதோரம் வந்து இவ்வாறு செப்பினாள் “இன்னிக்கு செக்கப் போனும்”

“நான் வரல! அம்மாவ கூட்டிட்டு போ”

“எப்பவும் நீங்க தான வருவீங்க” என அவள் கேட்கயில் அந்த வாக்கியத்தில் அத்துனை கனிவு‌.

“அதான் சொல்றேன்ல அம்மாவ கூட்டிட்டு போ” என அவன் கூறும் போதே முற்றத்தில் கொத்தி தின்ற புறாக்கள் தன் இணையை கூட்டிட்டு பறந்தன.

புறாக்களின் அந்த சலசலப்பை வாசுகி பெரிதாக ரசிக்க முடியவில்லை.

“என்னடா! காலையிலே கத்திட்டு இருக்க” என்று அவள் அதட்டலில் வளனுக்கு மற்றுமொரு சோம்பல் முறிப்பு.

“இன்னிக்கு செக்கப் போனுமாம்…
நீ கூட்டிட்டு போய்ட்டு வா”

“என்னடா புது பழக்கம்! புருஷனா லச்சணம் கூட்டிட்டு போ…

அடுத்த மாசம் விசேஷம் வேற வச்சு அவ அம்மா வீட்டுக்கு அனுப்பனும்

ஒழுங்க போய்ட்டு வா

நீ ரெடியா இருமா” இவ்வாறு வாசுகி தன் கூற்றை முடிக்கும் முன்பே தாயின் சொல்லை தட்டாது சென்றான்.

அன்று காக்கை கறைந்ததற்கு அது தான் காரணமோ என்னவோ பங்கஜம் அந்த காலை வேளையிலயே மஞ்சள் குங்கும முக வனப்போடு வந்துவிட்டாள். ‘வாசுகி வாசுகி’ என்று கத்திக்கொண்டே நுழைந்தாள்.

“ஏன்டிமா கிளம்பிட்டியோனோ” சொல்லும் போதே அந்த மஞ்சள் முகம் வெண்மதி யின் மதி வதனத்தில் விழுந்தது.

பங்கஜத்தை பார்த்தவுடனே வெண்மதியின் கண்கள் அவள் பாதங்களை தேடியது சாஷ்டாங்க நமஸ்காரமாக இல்லாவிட்டாலும் நமஸ்கரிக்க முன்வந்தாள் இருந்தும் அவள் ஆசிர்வாதங்கள் வெண்மதியை சேர என்றும் தயங்கியதில்லை.

“நாராயணா! சௌபாக்கியவதியா இருடீமா….

நல்ல வயிறு தெரிறதுடீ சாட்சாத் மகாலட்சுமிய தான் பிரசவிக்க போறடீ

ஜாக்கரதடீமா !” என்று கூறயிலே

“ஆமா பங்கஜம், புளிப்பே ஆகாதுங்குறானா பாரு….

சாக்லேட் தான் வாங்கி வாங்கி சாப்ட்றா

முகம் வேற ரொம்ப வெளரி போய்ருக்கு…

எனக்கும் பொம்பள பிள்ள தான் தோனுது”

வாசுகி இப்படி சொல்லி முடிக்கயில் காகம் கறைந்ததன் மற்றொரு காரணம் விளங்கிற்று.

வெண்மதியின் தோழி இன்முகத்துடன் வருவதை கண்டு வாசுகி வரவேற்றாள்.

“வாமா நல்லாருக்கியா ! பார்த்து ரொம்ப நாளாச்சு இப்ப தான் வழி தெரிஞ்சத….

சரி சரி ! மதி உள்ள தான் இருக்கா போ

நான் வெளிய கிளம்பிட்டேன்…

மதி!!!!

செக்கப் போய்ட்டு வந்து ஞாபகப்படுத்து பாதம் வேறமா வீங்கி சூடேறி இருக்குன்னல ஒத்தடம் கொடுக்கனும்

சரியா….” என்று கனிவுடன் விடைபெற்றாள் வாசுகி.

மாமியாரை வழியனுப்பிய கையோடு தோழியை வரவேற்றவள் சிறிது நாழிகை கூட இடைவெளிவிடாமல் தோழியின் பேறு கால அனுபவங்களை அத்துனை ஆச்சரியத்துடன் கேட்டாள்.

தான் பெண் பிள்ளை பெற்றெடுத்த அந்த அழகிய தருணங்களை வெகுவாக அளப்பரிந்தாள். “மாசா மாசம் மூனு நாள் சாகுரதுக்கு பிள்ள குட்டியா பெத்து போடுடலாம் என்னடீ!” “போடிங்கு லூசு” என மனம் விட்டு இருவரும் பேசி சிரித்து கொண்டிருந்தார்கள். உரையாடல்கள் நீண்டது சில பல அந்தரங்க சமாச்சாரங்களை நோக்கி பயணித்தது. ஒரு வழியாக உரையாடல் முடிவுரையை நெருங்கியது.

“அப்ப கண்டிப்பா பொம்பள பிள்ள தான்டீ” என்று எக்காள சிரிப்புடன் அவள் தோழி சொல்ல ஏதுவாக வளனும் அவ்விடம் வந்தான்.

அனைத்தையும் கேட்கவில்லை என்றாலும் குறிப்பறிதலின் குறிப்புகளை அவன் மூளையிலே குறித்து கொண்டான்.

அவனை பார்த்தவுடனே “பாப்பாக்கு காது குத்துறோம் நீங்க கண்டிப்பா வரனும்

உடம்ப பாத்துக்கோடி

வரேன்! வரேன்!” என ஒரு சேர இருவரிடமும் விடைபெற்று சென்றாள் மதியின் தோழி.

நேரம் மெல்ல கடந்தது மருத்துவமனைக்கு இருவரும் புறப்பட்டனர். அவளோ பிள்ளையை சுமக்க அவனோ பல குழப்பங்களை சுமந்தவாரே வந்தான். அவள் பேச்சுக்களின் சுவையை வளனின் செவி உண்ண மறுத்தது. ஒரு சிறிய கத்தி அவன் மன சுவற்றை உதிரம் சிந்தாது அருவியது.

இன்று அந்த கேள்வியை கேட்டே ஆக வேண்டும் என்று அவன் மனம் துடித்தது.

டாக்டரை சந்தித்த வேளையில் அந்த நிகழ்வை இவர்கள் பார்க்க வேண்டும் என ஆண்டவன் விதி செய்தானோ என்னவோ.
பார்த்து விட்டார்கள்.

“இங்க பாருங்க ஐப்பசி 13 சூர்யோதயத்துக்கு பிறகு துலா லக்னத்துல திருவாதிரை நட்சத்திரத்தில மிதுன ராசியில என் மருமகளுக்கு குழந்தை பிறக்கனும் என்ன பண்ணுவீங்களோ தெரியாது எனக்கு இந்த இதுல தான் பிறக்கனும் தயாரா இருந்துகோங்க”

“மேடம் என்ன நினைச்சுட்டு இருக்கீங்க
திஸ் இஸ் இம்பாஸிபிள்”

“போன வாரம் கிருஷ்ணமாச்சாரி மருமகளுக்கு பண்ணும் போது தெரிலயோனோ”

“பட் ! உங்க மருமக ஆரோக்கியமா இருக்கா ! தேர் இஸ் நோ நெஸஸிட்டி ஃபார் சிஸேரியன்”

“பட் சிட் லாம் தேவையில்லை

நீங்க பன்றேள் ! அதுக்கு எவ்ளோ வேணாலும் வாங்கிகோங்கோ!”

முகம் கொஞ்சம் சிவந்தது மெள்ள தன் இருக்கையில் அமர்ந்த மாத்திரமே எழுந்து மதியை அழைத்து சென்றார் டாக்டர்.

சில மருத்துவ சம்பிரதாயங்களை முடித்த பிறகு டாக்டர் சிரித்த முகத்துடன் வந்து வளனை நலம் விசாரித்தார்

நலம் தெரிவிக்க கூட நாழிகை செலவாகுமென்று சட்டென “டாக்டர் இஃப் யூ டோண்ட் மைன்ட் ! பொறக்கபோறது என்ன குழந்தனு தெரிஞ்சுக்கலமா” என்று குரல் ஒடுங்க மெல்லிய சப்தத்தில் கேட்டான்.

நடுவே தொலைபேசி டாக்டரை பதில் கூற விடாமல் தடுத்தது.

தொலைபேசியில் ஒரு செவிலியர் “டாக்டர் வார்டு நம்பர் ஃபைவ் ரதிதேவிக்கு லேபர் பெயின் ஆரம்பிச்சுருச்சு லேபர் வார்டுக்கு எடுத்து போயிடவ”

“லேபர் வார்டா! ஆப்ரேஷன் தியேட்டர் கூட்டிட்டு போ….
ஏற்கனவே அந்த டீன் என்ன புடிச்ச கத்துறான்

நீ கேசுவலா சொல்ற… திஸ் இஸ் தர்டு கிட் இதும் பொம்பள பிள்ள தான் சோ மேக் இட் அஸ் சிசேரியன் வித் டூபல் லிகேஷன்.

அந்த ஆள்ட சைன் வாங்கிட்டு
எபிடுரல் அனஸ்திஸியா குடுத்து ஆப்ரேஷன் ரெடி பண்ணி வை இதோ வரேன்

‘ஏய் அனஸ்திஸ்ஸிஸ்ட்டு லீவ் சோ பார்த்து ஒகே”.

இதை கேட்ட கனமே வயிற்றில் அந்த சிசுவுக்கு கூட ஓர் சின்ன மயிர்க் கூச்சம் பதமாக தன் தாயின் அடி வயிற்று சுவற்றை ஆழம் பார்த்தது. இருக அணைத்து அந்த இன்ப வலியை பொன்முறுவலுடன் அனுபவித்தாள் வெண்மதி. சக்ர வியூகம் சூட்சுமத்தை அறிய அபிமன்யு எடுத்த அந்த சலசலப்பும் சீதையின் வயிற்றில் உச்சு கொட்டி வால்மீகியின் கதா கலாட்சபேத்தை கேட்டு லயித்த குசலவர்களின் பரவசத்திற்கும் அந்த சிசுவின் தேக சிலிர்ப்பிற்கு என்றும் ஈடாகிவிடாது அப்படி நுன்னிய நகர்வுகளின் உணர்வுகளை அந்த சிசு கடத்திட்டதை இறைவனும் கூட கண்டு அதிசயித்து போயிருப்பான்.

இப்போது ஒரு சின்ன அசட்டு முகச்சுளிவோடு நிறுத்தி நிதானமாகவே உதட்டோர புன்னகையோடு பதில் சொன்னார் டாக்டர் “ஐ வில் மைன்ட்”

அதோடு நிற்காமல் மேலும் தொடர்ந்தார் “சி மிஸ்டர் வளன் ! ஜ திங் யு ஆர் அ ‘புரோகிராம் அனாலிஸ்ட் ‘ ரைட்டு”

தென் திஸ் குவெஸ்டின் இஸ் சிம்ப்லி ரிடிகுலஸ்

இன்னும் மூனு மாசம் பொறுத்துக்கோங்க.. அப்புறம் உங்களுக்கே தெரியும்.

அன்ட் ஷி இஸ் கம்ப்ளீட்லி ஃபைன் குழந்தையும் ஆரோக்கியமா இருக்கு

த சேம் டைட் அன்ட் மெடிசன்ஸ்

அதே ஃபாலோ பண்ணுங்க

அன்ட் ஒன் திங் ஃபோன்ல பேசுனது எதையும் மனசுல வச்சுகாதீங்க.” என மீண்டும் ஒரு அசட்டு முகச்சுளிவோடு ஒரு குறுஞ்சிரிப்பு.

“அது எங்களுக்கு தெரியாதா” என முனுமுனுத்து கொண்டே அயல் மொழியில் நன்றி கூறி மதியை அழைத்து சென்றான்.

மறுபடியும் அதே யோசனை பித்தம் தலைக்கேறியது மூளை கொஞ்சம் சூடேறியது வீட்டில் அவளை இறக்கி விட்டு அடுத்த நொடியே அவன் கண்கள் அலைப்பாய்ந்தது. என்ன செய்வதென இதயம் எகிறி துடித்தது. எனக்கு ‘பொம்பள பிள்ள தான் இப்ப என்ன செய்ய போற’ என மனக்கதவை திறந்து யாரோ கூக்குரலிட்டு கொண்டிருந்தார்கள். இரத்தம் கொதிநிலையின் அளவீடை தாண்டியது. பட்டம் படித்த நாகரிக மிருகம் அல்லவா ஆகயால் மனம் இப்போது இணையத்தை தேடியது கூகுளாண்டவனின் துணையை நாடியது.

தேடலின் உச்சத்தை அடைந்தான். எதோ ஒன்று கண்களில் சிக்கியது. சிக்கியதை விடுவதாக இல்லை. நேராக மருந்துக்கடை
கால்களில் இருந்த நடையின் வேகம் வார்த்தைகள் விழும் நாவில் இல்லை. தயங்கினான் கொஞ்சம் மயங்கினான் பிறகு நெஞ்சுரம் கொண்டு. ‘மிஃப்டிஸ்ட்ரோன், மிசோபிர்டோல்’ இருக்கா என்றான்.

“ஆஆஆன் என்னாது”

“மிஃப்டிஸ்ட்ரோன், மிசோபிர்டோல் வேனும்”

கடைக்காரன் ஏற இறங்க அவனையே வெறித்தான் “டாக்டர் பிரிஸ்கிரிப்ஷன் இருக்க”

“இல்ல!!” என்றான். அந்த ஒற்றை வார்த்தையில் அவன் ஜீவனும் அடங்கியது.

“ப்ளிஸ் சார் தாங்க” என்று கெஞ்சினான்.

“சார் அப்டிலாம் தர முடியாது” என. கடைக்காரர் கூறியவுடன் மொத்த உலகை தோற்ற தொனியில் செல்ல முற்பட்டான். தன்னையே தோற்று அற்ப பிறவியானவனுக்கு உலகை தோற்ற தொனி தேவை இல்லை தான் இருந்தும் அதை உருவகப்படுத்திக் கொண்டான்.

சென்றவனை ஒரு குரல் தடுத்தது. அது அந்த கடைக்காரனின் குரல் தான்.

“எத்தன மாசம்” என்றான்

நிரை மாதம் என்று சொல்லிடாதே என்று அதே மனக்குரல் ஒலித்திட “நாலு மாசம்”

“நாலு மாசமா…. பிரிஸ்கிரிப்ஷன் இல்லாம தந்தா ஓனர் திட்டுவாரு

பக்கத்து தெருல நாட்டு மருந்து கடை இருக்கு அங்க போய் கருக்கலைப்பு மாத்திரை வேனும் தேவா அனுப்புன்னு சொல்லுங்க”

அட கொடுமையே அந்த சண்டாளன் கடையை திறந்து தான் வைத்திருக்க வேண்டுமா! மனிதத்தை கலட்டி வைத்து விட்டு திரியும் ஐந்தறிவுக்கு அன்று நினைப்பதெல்லாம் நடக்கத்தான் வேண்டுமா… அந்த ஆலகால விஷத்தை வாங்கிய போது அந்த முகத்தில் வெளிப்படும் முறுவலை பார்த்த போது
அத்துணை அருவருப்பு. காலில் மிதிபட்ட அசிங்கத்தை போல ஒர் அயர்வு.

மெள்ள தான் தினவெடுத்து தேடி எடுத்து கொண்டு அந்த நாட்டு மருந்தை யாருக்கும் தெரியாதவாறு காய்ச்சிய பாலில் கலந்தான்.

தன் பிள்ளையை கொல்ல தானே கால் கடுக்க பாலை காய்சிவிட்டு சென்றாளோ பாதகத்தி. அவள் காய்ச்சியதை அவளுக்கே
பரிசளிக்க இப்போது எடுத்து செல்கிறான்.

அந்த பாலை பவ்வியமாக மதியிடம் கொடுத்தான். அவன் கண்களில் வெளிப்பட்ட கொலையுணர்வு அவள் காதல் கண்களுக்கு ஏனோ அது புலப்படாமலே போனது. பாலை வாங்கி சொட்டு மிச்சமில்லாமல் குடித்தாள்.

கொஞ்ச நேரம் கண் சிமிட்டாமல் அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். சட்டென “உனக்கு இந்த குழந்தய பெத்துகுறது பிடிக்கலயா” என்றாள்.

அதை கேட்ட கனமே அவன் சப்த நாடியும் ஒடுங்கியது. “ஏய் என்ன உளர்ற… பேசாம தூங்கு” என்று நகர்ந்தான்.

அவள் கேட்ட கேள்வி ஒரு பக்கம் சஞ்சலத்தை ஏற்படுத்தினாலும் அவன் மனம் நிறைந்து காணப்பட்டது மற்றோரு கணம் குற்றவுணர்ச்சியில் சுருங்க எத்தனித்தது.

நகர்ந்தவன் இருக்கையில் அமர வாசுகி டம்ளர் நிரம்ப பால் எடுத்து வந்து கொடுத்து அவன் அருகிலேயே அமர்ந்தாள்.

அவன் குடித்து முடிக்கும் வரை அவனயே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவன் குடித்து முடித்தவுடன் தன் இன்முகத்தில் பொன் முறுவலிட்டாள்.

தீடீரென “மா!!!!” என்று கத்தினான் அல்லையை எதோ ஒன்று கவ்வியதை உணர்ந்தான். அவன் கதறல் முற்றத்தில் பறந்த புறாக்களால் கூட கேட்க முடியவில்லை.

“என்ன காரியம் பண்ண பார்த்த வளன்” என்று அவள் கேட்கும் போதே அவனிடம் இருந்தது அரை உயிர் தான். இதை கேட்கும் போது வாசுகி மிகவும் கூனி குருகி இருந்தாள்.

இப்படி ஒரு பிள்ளையை பெற்ற பாவத்தை எங்கனம் சென்று கழுவுவாள். அன்று வயிற்றை கழுவி இருந்தால் இப்படி ஒரு உயிரினம் ஜனிக்காமல் கிடந்திருக்கும். அவனை எண்ணுகயில் அவள் உடம்பே நடுங்கியது அவனுக்கு பாலுட்டிய மாரை அறுத்து எறிய துடித்ததாள் அவனை பெற்றேடுத்த உருப்பை பொசுக்கிட துடித்தாள் ஈரய்ந்து மாதம் சுமந்த கருவறை உருவி எடுத்திட துடிதத்தாள். கண்களில் தாரை தாரையாக கண்ணீர் வர.

“நீ என் வயித்துல தான் பிறந்தியா ! ச்சீ !!!

உன்ன பிள்ளயா பெத்தத நினைக்கும் போது அருவருப்பா இருக்கு” என்று காரி உமிழ்ந்தாள்.

“என்னடா நம்ம அவளுக்கு கொடுத்தது நமக்கு எப்படி வந்துச்சுனு பாக்குறியா!

கண்டிப்பா தெரிஞ்சகனுமா !!

நீ இனி எதையும் தெரிஞ்சுக்க வேனாம்”

என்று‌ கூறி கேசத்தை அள்ளி முடிந்து நகர்ந்தாள்.

கலந்த பாலை அவன் இமைத்த கணம் அவள் மாற்றியத்தை அவன் அறிந்திருக்க மாட்டான். தனக்கு பிறக்க போகும் பிள்ளை ஆணா பெண்ணா என்று அறிய இருப்பானா என்றும் அறிந்திருக்க மாட்டான். அதை அவன் அறிய இப்போது அவன் விளையவில்லை. பாபுவின் வாக்கியங்கள் இப்போது தான் அவன் காதை எட்டியது “பொன்னுங்க தான்டா நம்மக்கிட்ட கடைசி வரைக்கும் அன்பா இருப்பாங்க. பொன்னுங்க பாத்துக்குற எந்த அப்பா அம்மாவும் முதியோர் இல்லம் போனதா சரித்திரம் இல்ல” என அவன் காதுகளை வட்டமிட்டது.

உயிர் ஒடுங்கிய அந்த தருணத்தில் அவன் நா ஒன்றை மட்டுமே முனுமுனுக்க முயற்ச்சித்தது “மா என்ன மன்னிச்சிடு மா என்ன மன்னிச்சிடு!!!!”

– பிரசன்ன ரணதீரன் புகழேந்தி

பச்சை தோல் மேனியவள்

பச்சை தோல் மேனியில் என்னவென்று தேடுவேன் இனிபையா புளிப்பையா…

எத்துணை முறை கோபம் கொண்டாலும் இவள் மூக்கு மட்டும் சிவப்பதேயில்லை…

வெட்டி வைத்த இதழில் உப்பு காரம் சேர்க்கையில் அவள் கொள்ளை அழகு..‌.

பார்வதி மைந்தனின் கையில் கனிந்தவளோ
இப்படி ஏகத்துக்கும் இனிக்கிறாள்…

மதுரை மாமண்ணெடுத்து வைகையாற்று நீர் சேர்த்து தென்மேற்கு தென்றல் அசைய பிறந்தவளோ…

மூன்றாம் பிறை நிலா வெட்டு போல அவள் கிடக்கயில் மனம் லயிக்கிறது…

பார்த்தவுடன் எச்சில் ஊறுகிறது ஏனோ
சுவைத்தவுடன் முகம் சுளிகிறது…

அவள் சுவையின் அளவீடுகளை அளக்க அளவீடு காணக் கிடைக்கலயே…

அவள் உண்ணயில் புளிக்கிறவள் நான் உண்ண மட்டும் ஏனோ இனிக்கிறாள்…

அவள் சுவைத்திட்ட மாங்கனியும் கூட தேம்பாவனியாய் இனிக்கிறது….
– பிரசன்ன ரணதீரன் புகழேந்தி

காதலின் ஆழம்

`வெற்றிகரமான திருமண வாழ்க்கைக்கு வாழ்க்கைத் துணையை திரும்பத் திரும்ப, ஏராளமான முறை காதலிக்க வேண்டும்’ – திருமண வாழ்க்கைக்குப் புது அர்த்தம் சொல்லிச் சென்றிருக்கிறார் அமெரிக்க எழுத்தாளரும் பத்திரிகையாளருமான மிக்னான் மெக்லாஹ்லின் (Mignon McLaughlin). வாழ்க்கைத்துணையின் மேல் கடைசிவரை காதல் இல்லாமல் போவதுதான் இல்லற வாழ்வில் ஏற்படும் பிரச்னைகளுக்கெல்லாம் அடிப்படைக் காரணம். வாழ்க்கையில் பல தருணங்களில் நாம் ஏமாற்றப்பட்டிருப்போம், மனஅழுத்தத்துக்கு ஆளாகியிருப்போம், எரிச்சலுக்கும் கோபத்துக்கும் உள்ளாகியிருப்போம்… இவற்றையெல்லாம் நாம் திரும்ப நினைத்துப் பார்க்கவேண்டிய அவசியமில்லை. நமக்கு ஒளிமயமான, அழகான, அற்புதமான ஒரு காலம் இருந்திருக்கும். அதைத்தான் அவ்வப்போது நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும். மண வாழ்க்கைக்கு இந்த மனப்பான்மை மிக மிக அவசியம். நம்மில் யாருமே மிகச் சரியானவர்கள் கிடையாது. ஒவ்வொருவரிடமும் ஏதாவது ஒரு குறை நிச்சயமிருக்கும். அந்தக் குறைகளோடு நம்மை அங்கீகரிப்பவர்கள்தான் நம்மிடம் மாறாத நேசம் கொண்டிருப்பவர்கள் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளலாம். அதற்குத் தேவை விட்டுக்கொடுத்துப் போகும் மனோபாவம். விட்டுக்கொடுத்துப் போவது நம் எல்லோருக்குமே எவ்வளவு அவசியம் என்பதை உணர்த்தும் கதை இது.

அது, ஒரு தேவாலயம். அன்றைக்கு அங்கே ஒரு திருமணம் நடந்துகொண்டிருந்தது. மாப்பிள்ளை இளைஞன், கருநீல பேன்ட்டும், கோட்டும் அணிந்து கந்தர்வனைப்போல் காட்சியளித்தான். மணப்பெண், வெள்ளை நிற கவுனில் ஒரு தேவதையாகத் தெரிந்தாள். இருவரும் அழகோ அழகு! `பொருத்தமான ஜோடி’ என்று வந்தவர்களெல்லாம் பேசிக்கொண்டார்கள். இருவரும் ஒரே அலுவலகத்தில் பணிபுரிபவர்கள். நட்பாக ஆரம்பித்த உறவு, திருமணத்தில் கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருந்தது. இருவருக்குமே வாழ்க்கைத்துணை பொருத்தமாக அமைந்தது என்கிற எண்ணம் ஒரு பெருமிதத்தைத் தந்திருந்தது.

சில மாதங்கள் கழிந்தன. ஒரு மாலை நேரம். அந்தப் பெண் தன் கணவனிடம் வந்தாள். “ஏங்க ஒரு விஷயம்…’’

“சொல்லுப்பா…’’

“இன்னிக்கி ஒரு பத்திரிகையில ஒரு கட்டுரை படிச்சேன். அதாவது, `உறுதியான திருமண வாழ்க்கையை மேற்கொள்வது எப்படி?’-ங்கிறதுதான் அந்தக் கட்டுரையோட தலைப்பு. அதுல ஒரு முக்கியமான பாயின்ட் சொல்லியிருந்தாங்க…’’ அவள் தொண்டையைச் செருமிக்கொண்டு தொடர்ந்தாள். “உங்களுக்கு என் மேலயோ, எனக்கு உங்க மேலயோ எரிச்சலையும் கோபத்தையும் ஏற்படுத்துற விஷயங்களையெல்லாம் ஒரு லிஸ்ட்டா எழுதணுமாம். அதைப் படிச்சுப் பார்த்துட்டு, அந்தக் குறைகளையெல்லாம் எப்படிச் சரிபண்றதுனு ரெண்டு பேரும் பேசித் தீர்க்கணுமாம். அந்தக் குறைகளையெல்லாம் களைஞ்சுட்டாலே நம்ம திருமண வாழ்க்கை அற்புதமானதா மாறிடுமாம்…’’

காதல்

கணவன், அவள் சொல்வதை கவனமாக `உம்’ கொட்டிக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

“நாம ரெண்டு பேரும் அப்படி ஒரு லிஸ்ட்டை எழுதுவோமா… நான், எனக்கு உங்க மேல இருக்குற குறையையெல்லாம் பட்டியல் போடுறேன். அதே மாதிரி நீங்களும் என்கிட்ட பிடிக்காததையெல்லாம் எழுதுங்க… என்ன ஓ.கேவா?’’

கணவன் அதற்கு ஒப்புக்கொண்டான். இருவரும் தனித்தனி அறைக்குள் நுழைந்தார்கள். மனைவி, தன்னை கணவன் எரிச்சல்படுத்திய, கோபப்படுத்திய சம்பவங்களையெல்லாம் அசைபோட்டாள். அவனிடம் அவளுக்குப் பிடிக்காததையெல்லாம் ஒரு பேப்பரில் எழுத ஆரம்பித்தாள். கணவனும் மனைவியிடம் பிடிக்காததையெல்லாம் யோசித்தபடி இருந்தான்.

அடுத்த நாள் காலை, இருவரும் காலை டிபன் பொழுதில், டைனிங் டேபிளில் சந்தித்துக்கொண்டார்கள். “என்னங்க… நேத்து நான் சொன்னதெல்லாம் ஞாபகம் இருக்குல்ல… லிஸ்ட் ரெடி பண்ணிட்டீங்களா?’’

`ஆமாம்’ எனத் தலையசைத்தான் கணவன்.

“முதல்ல நீங்க லிஸ்ட்டைப் படிக்கிறீங்களா, நான் படிக்கட்டுமா?’’

“நீயே படி.’’

அவள் அந்த பேப்பரை எடுத்தாள். கிட்டத்தட்ட மூன்று பக்கங்களுக்கு அவளிடம் `குறைகள் பட்டியல்’ இருந்தது. அவள் கணவனிடம் அவளுக்குப் பிடிக்காத ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் படிக்க ஆரம்பித்தாள். அவள் படிக்கப் படிக்க, கணவனின் கண்களில் நீர் நிறைந்துபோனது. அவன் முகத்தைப் பார்த்தவள், “என்ன ஆச்சு?’’ என்று கேட்டாள்.

கணவன் மனைவி

“ஒண்ணுமில்லை. நீ படி…’’

அவள் மேலே தொடர்ந்தாள். தன் கையில் வைத்திருந்த மூன்று பக்க குறைப் பட்டியலையும் படித்து முடித்தாள். பிறகு, அந்த பேப்பரை மடித்து, கணவனிடம் கொடுத்தாள்.

“சரி… இப்போ நீங்க உங்க லிஸ்ட்டை எடுத்துப் படிங்க. அப்புறமா ரெண்டு பேரும் பேசி, ஒரு முடிவுக்கு வருவோம்…’’

கணவன் சொன்னான்… “நீ வெச்சிருக்குற மாதிரி என்கிட்ட எந்த லிஸ்ட்டும் இல்லை. நான் முதன்முதல்ல உன்னை எப்படி அன்போட, காதலோட பார்த்தேனோ அப்படியேதான் இப்பவும் நீ இருக்கே. எனக்காக நீ எதையும் மாத்திக்கவேண்டிய அவசியமில்லை. நீ அழகானவ, அன்பானவ. எனக்காக உன்னோட எந்த நடவடிக்கையையும் மாத்திக்க வேண்டாம். ப்ளீஸ்…’’

அவளுக்கு அப்போதுதான் தன் கணவன், தன் மேல் வைத்திருக்கும் அன்பின், காதலின் ஆழம் புரிந்தது. இப்போது அவள் கண்களிலும் நீர் திரள ஆரம்பித்திருந்தது.

சிலிர்க்கும் சிற்பம்

சிலிர்க்கும் சிற்பம்

அரூபமான அந்த அறையில் நடப்பவையெல்லாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விளங்கிற்று போலும். பார்த்தால் அப்படி தான் தெரிகிறது. வெளிரிய முகம் முறுக்கிட்ட மீசையின் மழுங்கள் என்று நலன் முகம் பல அமானுஷ்யங்களை கவ்வியிருந்தது. ஆனால் நலனுக்கு இப்போது எந்த பயமும் இல்லை மாறாக பயத்தை தாண்டி ஒரு குழப்பம் அவனுள் கர்ஜித்து கொண்டே இருந்தது பாவம் என் செய்வான் காலச்சக்கரத்தின் பிடியில் சிக்குண்டு தவிக்கிறான் தற்போது இந்த அறையில் சிக்கி முழி பிதுங்கி நிற்கிறான். நடப்பவை அனைத்திற்கும் தான் தான் விடை என்று ஒருவாறு கணித்து விட்டவன் அந்த விடையின் வினாவுக்காக மூளை நரம்புகள் புடைக்க யோசித்து கொண்டு இருக்கிறான்.

எதற்காக இங்கு வந்தோம் யாருக்காக காத்திருக்கிறோம் என்று முற்றும் மறந்துபோனது. தன் தொல்லியல் வித்தகன் லெனினுக்கு ஆபத்து என்று இங்கு வந்தோம் ஆனால் அக்கம்பக்கத்தினர் அவன் இரண்டு வாரத்திற்கு முன்பே இறந்துவிட்டான் என்கிறார்கள். ஆளில்லாத தனிகாட்டின் நடுவே ஒரு பல இரகசிய அமானுஷ்ய அறைகள் கொண்ட ராஜிய மாளிகையில் தன்னந்தனியே வசித்தவன் இன்று தங்களை தவிக்கவிடுகிறானே. என்னோடு வந்த நாதன் வளவன் முகிலன் ஆகிய மூவர் எங்கே எல்லோரும் தனித்தனியே மாட்டிக்கொண்டார்களா. நான் எந்த அறையில் இருக்கிறேன் லெனின் அந்தரங்க தொல்லியல் ஆராய்ச்சி கூடத்தில் இருக்கிறோனோ என்னவோ தெரியவில்லையே இங்கு தானே கடந்த மாதம் வந்த போது ஒரு சிலையை உடைத்தோம். லெனினின் கோபத்திற்கு கூட ஆளானோம் மறுபடியும் இந்த அர்த்த ஜாமத்தில் கும்மிருட்டில் இங்கு வந்துவிட்டோம் அவன் நம்மை நன்றாக திட்ட போகிறான். ஒ அவன் தான் இறந்துவிட்டான் என்கிறார்களே என்று கண்கலங்க அவனை நினைத்து கொண்டே மெள்ள நகர்ந்து அங்கிருந்த ஒவ்வொரு பொருளையும் தொட்டு பார்த்து உணர்ந்தான். இருட்டில் கண் பார்வை தெரியுமளவுக்கு அவனது கண்கள் வவ்வா கண்கள் அல்லவே. சேர சோழ பாண்டிய பல்லவ மன்னர்கள் பயன்படுத்திய வாள்கள் ஆபரணங்கள் எல்லாம் மின்னியது அது ஒருவகை ௐளியையும் கிளப்பியது. ஏற்கனவே கற்சிலையிடம் சண்டையிட்ட வாள் அவன் கைகளில் தான் இருந்தது. அதை இன்னும் இறுக பிடித்தான்.

அந்த வாள் ஓர் அதி அற்புத வாளென்று அவனுக்கு தெரியாது, எப்படி தெரியும் அதை நாண் பூட்டி வில்லில் அம்பாக எய்யும் சூச்சமத்தை அவன் எப்படி அறிந்திருக்க முடியும்.

காலடி தடங்கள் எங்கே பதிகின்றதென தெரியவில்லை மூச்சின் கூறுகள் எங்கு செல்கின்றன எனவும் அவனுக்கு புரியவில்லை அப்படியே நடக்கலானான் சட்டென கால்கள் எதையோ கண்டுபிடித்தது.

அது ஒரு இரத்தம் தெரித்த ஓலை என்று தொடுவுணர்வில் உணர்ந்தான் நலன். என்ன ஓலை யார் எழுதியது யாரை பற்றி எழுதியது யாருக்காக எழுதியது என மனம் சஞ்சலமடைந்தது, பின்பு இது கூட அடையாத மனம் என்ன மனம்!.

ஒருவேளை நம்மை பற்றி எழுதியிருக்கலாமோ இந்த விடைக்கு வினா கிடைக்குமோ என்று அவனுக்கு தோன்றியது. தவறான யோசனை ஹூம் என்ன செய்வது விதி வலியதல்லவா. வெளிச்சம் எங்கே என்று தேடும்போது சரியாக ஞாபகம் வந்தது வாள்கள் கிடத்தப்பட்ட இடத்தில் மாணிக்க ஹாரத்தின் வெளிச்சம் வழி கொடுக்கலாம் என்று வந்த வழி சென்றான். அதுவரை சிலந்தியின் சினுங்கல்களும் கொசுக்களின் ரீங்காரமும் இட்ட அவ்விடத்தில் அமைதி பரவியது. திடிரென ஒரு நீண்ட நிசப்தம் அவன் வியர்வை துளி மண்ணில் வீழ்ந்து சிதறிய ஒலியை கூட கேட்குமளவுக்கு அப்படி ஒரு அமைதி.

தூரத்து அறையின் கதவு பட்டென்று திறந்து மூடி திறக்க சட்டென்று பலத்த மூச்சு அவன் கழுத்தருகே பாய்ந்தது யாரென்று தெரியவில்லை மூச்சின் சூடு அதிகமாகவே இருந்தது மெதுவாக அவன் கைகளை கழுத்தருகே வைத்தான் சில்லென்று சில்லிட்டது இரத்ததின் சூடு கூட தெரியவில்லை. என்ன நடக்க போகிறது என்று அவன் மனம் பதைபதைத்தது. எச்சிலை முழுங்க விடாமல் தொண்டைகுழி கூட சதி செய்தது.

படார் என அவன் பின்னந்தலையில் ஓர் பலத்த அடி நிலை தடுமாறி கிழே விழுந்தான். எங்கே கிடத்தப்பட்டோம் என்று அவனுக்கு தெரியவில்லை. உடம்பு எதோ ஒன்றால் அழுத்தப்பட்டது கால்கள் அமுக்கப்பட்டது கைகள் இழுக்கப்படடது ஆனால் கண்கள் வெறி கொண்டு விழித்து கொண்டிருந்தது.

கண்களில் படர்ந்த நரம்புகள் தெறித்தன உடலோடு சேர்ந்த தலையும் அவ்விடமே இருந்தது ஆனால் அந்த கண்கள் மட்டும் எதையோ காண துடித்தது இல்லை இல்லை எதையோ காண வைக்க தயாராக்கப்பட்டது.
இரு கண்கள் மட்டும் இருளில் அலைந்தது இமையில்லை இமைதாங்கிய புருவங்களும் இல்லை கண்கள் லேசாக வியர்த்தது.

டக் டக்

டக் டக்

என ஒரு ஒலி யானையின் பிளிறல் கூக்குரல் ஓலம் செண்டை மேளங்களின் முழக்கம் என எந்த இசை வகைப்பாட்டிலும் சேராத ஒரு ஒலி.

கருவிழிகள் அசைந்தன வெள்ளை முழி மறுத்தன. சட்டென ஒரு முகம் இருளில் இருந்து வெளிபட்டு கண்களுக்குள் வந்து நின்றது. நல்லவேளை கண்கள் மட்டும் தான் இதை உணர்கிறது உடலோடு இருந்திருந்தால் பயத்தில் முகிலனின் ஆவி கண் வழியே சென்றிருக்கும்.

முகத்தில் வெட்டு காயங்கள், காயங்களில் இரத்தம், இரத்ததில் சில அரூபங்கள் என முகங்கள் மாறியது அவன் கண்களை சுற்றி வட்டமிட்டது. எதோ ஒன்றை மொழிந்து கொண்டே இருந்தது எல்லாம் அவன் கேட்டது தான் சேவிகள் உடம்பிலே இருந்தாலும் உணர்கிறது அவன் கண்கள் மெள்ள.

வட்டமிட்ட முகங்கள் அவன் பழகிய முகங்கள் தான் முகங்கள் மொழிய தொடங்கின எல்லாம் அவன் கேட்ட அதே வாக்கியங்கள்

“யாமறியான் யாறுமறியா வினா அதற்கு விதியே விடை” லெனின் அலற

“காற்றிலே கரைந்திடும் கலையையும் கற்று மித்திரன்

மனம் கொண்ட
மனம் வென்று
மனம் கொன்ற

கயவனை கொள்” என்று முகிலன் உறுமினான்.

“யாம் என் இரக்கம் தொலைத்தனன்
எவன் எம் உறக்கம் கலைத்தனன்
நரனவன் இரத்தம் பருக காத்திருந்தனன்

தீண்டா கற்சிலை திண்டிய கயவனெவன்
சித்தம் கெட்டதோ
சீண்டப்பின் விதி எழுதினென்
முடிந்தது
இறக்ககிடவாய்” என வளவன் பதற

“பயனற்ற முடிவாம் நும்சிந்தை காட்டுவது
யாமுனக்கு வேண்டியன செய்வோம்
யான் சொல்லும் வாக்கை கேட்டிடு

கேட்க மறுப்பின் உடலாய் நின்னயும்
உயிராய் நட்பையும் இழப்பாய்” என்று நாதன் கதறினான்.

வட்டம் பெரிதானது விசை வேகமெடுத்தது
கண்கள் சரட்டென்று உடம்பில் சென்று ஒட்டியது உடம்பின் அனிச்சைகள் அலறியது. கண்கள் உணர்ந்தததை உடம்பு அறியாததால் கொஞ்சம் தைரியம் வந்தது குருதியில்.

“ஏய் யார் நீ?

உனக்கு என்ன வேனும் ?

சும்மா பூச்சாண்டி காட்டாத?

வா முன்னாடி வா?” என்று நரம்பு வெடிக்க கத்தினான். இருந்தும் இதை மும்முறை கூற நேர்ந்தது மெதுவாக ஒரு உருவம் நடந்து வந்தது ஒரு விதமான சிதிலமடைந்த சிலை அது. உடைந்த சிலை, அவர்கள் உடைத்த சிலை, நடப்பதை கண்டு ஒருவாறு அல்லை கவ்வியது அவனுக்கு.

ஒரு ராஜ சிரிப்பேரொலி ஹா ஹா ஹா ஹா ஹா என்று எதிரொலித்தது.

“கிலி கொண்ட கயவனிடம் யாம் பொழிப்பதில்லை”

“நீ யாரு” வாளை கைகளில் இறுக்கி கொண்டே கேட்டான்.

“ஹா ஹா ஹா ஹா ஹா ஹா” என்று முகத்தை அருகில் கொண்டு வந்தது சிலை.

சிலையின் முகத்தில் அப்படி ஒரு சிற்பக்கலை அடடா போட வைத்தது ஆனால் அதை ரசிப்பதற்கு இது நேரமல்ல முகிலனும் அதற்கு தயாராக இல்லை.

“நான் நான் ஹா ஹா ஹா

கொங்கு நாட்டு மாமன்னன்

கேசரிமார்புடைத்த

‘விற்போரர்ர்ர்ர் களங்கண்டான்ன்ன்ன்ன்’
‘களங்கண்டான்ன்ன்ன்ன்’
‘களங்கண்டான்ன்ன்ன்ன்’

“சரி உனக்கு என்ன வேனும்”

“எனக்கு உயிர்கள் வேண்டும்
என் புகழ் பரந்திட வேண்டும்”

“என்ன உலர்ற”

“ஹா ஹா ஆம் உங்கள் உயிர்களில் தான் இருக்கிறது என் புகழ்”

“சுத்தமா புரில”

“சுமார் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் தன் பராக்கிரமத்தால் மூவுலகத்தையும் கட்டி ஆண்ட சேர மன்னன் சேரன் செங்குட்டுவனின் சைன்யத்தில் இரண்டு சிற்றூர்களை ஆண்ட குறு நில மன்னன் நான்.

செங்குட்டுவனின் படைபலம் போர் பலம் முறுக்கிய திமிர் நிமிர்ந்த செருக்கு வஜ்ர தேகம் என எப்போதும் செங்குட்டுவனின் பேராண்மையை அனு அனுவாக பார்த்து அவனை போன்று ஆட்சி செய்ய வேண்டும் அவன் ஆட்சி செய்தவற்றையெல்லாம் ஆட்சி செய்ய வேண்டும் என தீராத தாகம் கொண்டவன் நான்.

ஒரு முறை இளங்கோ வடித்த காப்பியத்தின் பேரில் பேரன்பு கொண்டு கண்ணகியின் மீது பக்தி கொண்டு அந்த கற்புக்கரசிக்கு சிலையெடுத்து கோயில் கட்ட விரும்பினான் அதற்காக இமயம் சென்று தன்னை இகழ்ந்த வடநாட்டு வேந்தன் கனக விசயனையே அடிமையாக்கி அவன் தலையிலே இமயமலையின் கற்களை சுமக்க செய்து கொங்கு நாட்டின் நில பரப்பில் கோயில் எழுப்ப திட்டமிட்டான்.

இமயகற்கள் மிகவும் சக்தி வாய்ந்தவை அதனில் எதை வடித்தாலும் அழியா புகழ் கொண்டிருக்கும் என கேட்டறிந்தேன். நாட்டின் கைதேர்ந்த சிற்பிகள் ஒன்று கூடி செதுக்க தொடங்கிய வேளையில் இமயகற்களின் ஒரு பகுதியை களவாடி வந்தேன். என் நாட்டு சிற்பிகளை கொண்டு இப்படி….. இப்படி…… இப்போது நீ பார்கிறாயே…… என்னை இப்படிதான்….. அனு அனுவாக செதுக்க செய்தேன்.

செங்குட்டுவனின் புகழ் மழுங்க என் சிலையை பார் போற்ற வடித்த சிலையை நிறுவ செய்த நன்னாளில் என் குல எதிரி செங்குட்டுவனின் காலாள் வில் படை தளபதி நன்னன் நலங்கிள்ளி என்னை சிறைபிடித்தான் தன் மாமன்னன் புகழ் மேலும் வாழிய என்று இமயகற்களை களவாடி சிலை வடித்ததற்காக குற்றம்சாடினான். ஏற்கனவே பல களப்போர்களில் என் மீது கொண்ட பெரும் காழ்புணர்ச்சியில் தன் கூட்டம் கொண்டு தன் ஆசையை தன் ஆசையை நிறைவேற்றினான்ன்ன்ன்ன்ன்ன்…….

கழுவிலேற்றி ஆயிரம் விற்போர் வீரர்களை கொண்டு எனது உடம்பினை துளைத்தான் உயிரற்ற எனது உடலை வில் படுக்கையாக்கி எனது சிலையையும் எனது உடல் மேல் வைத்து ஆழ குழி தோண்டி புதைத்து பெரு மூச்சுவிட்டான் அந்த நலங்கிள்ளிளிளிளிளி.

எனது உயிர் அங்கே சுற்றி திரிந்தது எனது உடல் ஆரூபமானது பின்பு எனது உயிர் எனது சிலையை
ரசித்தது
பிடித்தது
துளைத்து
நின்றது. அன்றிலிருந்து சுமார் ஆயிரம் ஆண்டுகள் நீள் தூக்கத்தில் இருந்தேன். உனது ஆருயிர் தோழன் எனது துயில் கலைத்தான்.”

குரல் தழுதழுத்தது நலனுக்கு வார்த்தைகள் வர மறுத்தது இருந்தும் மொழிந்தான் “சரி அவன் பண்ணத்துக்கு நான் மன்னிப்பு கேக்குறேன் அவன் உயிர தான் எடுத்துகிட்டில அப்புறமென்ன ஏன் எங்கள சித்ரவதை பண்ணுற”

“ஹா ஹா ஹா உறக்கம் கலைந்த எனக்கு பழிக்குபழி வாங்கும் உணர்வு பீறிடுகிறது மேலும் பேராசை தொற்றிக்கொண்டது
எனது சிலையை பார் போற்ற வேண்டும் அல்லவா! அதற்கு முன் எனை பழித்தீர்த்த நலங்கிள்ளியின் வம்சமான உன்னை உன்னை எனக்கு பலி கொடுக்க வேண்டும்

சித்திரை பௌர்னமி நன்னாளில்
உன்னை உன் மூவர் அறுத்து
ரணமெடுத்து எனது
சிலையில் ஊற்றி தீர்த்து எனை குளிர்வித்து என் புகழை உன் மூவர் ஏந்தி பரப்ப வேண்டும்

ஹா ஹா ஹா…….

பரப்ப வேண்டும்”

பேரதிர்ச்சியின் பெரும்துளையில் முகிலன் முகம், உடல் நடுக்கம் வேறு ஆனால் வலக்கை கம்பீரமாக வாளை இறுக பிடிக்க இடக்கை ஓலைச்சுவடிகளில் தெறித்த உதிரத்தை பிழிந்தது.

‘சித்ரா பௌர்ணமி’, ‘விற்போர்’, ‘சிலை’, ‘மூவர்’ என வார்த்தைகள் அனைத்தும் அவன் காதுக்குள் ரீங்காரமிட்டபடி அங்கேயே மயங்கி விழுந்தான்.

விடிவதற்கு சூரியன் தயாரானான் அன்று இரவு சித்திரை மாத நட்சத்திர கூட்டத்தில் முழுநிலவாக மின்னுவதற்கு கொஞ்சம் உறக்கம் தேவை என சந்திரன் விடைப்பெற்றான்.

நண்பகல் சூரியன் சுட்டெரிப்பதை கூட பொருட்படுத்தாது ஒருவர் மேல் ஒருவராக மூவரும் கிடத்தப்பட்டனர்.

ஒவ்வொருவராக கண் விழித்தனர். மூவரும் ஒரு சேர ‘நான் நலன கொல்ல போறேனாம்’ என்றனர். அதை கேட்டதும் முழி பிதுங்கிற்று மூவருக்கும். ‘நலன் எங்க’ ‘நலன் எங்க’ என்று தேட தொடங்கினர். லெனினின் இரகசிய தொல்லியல் மயங்கி கிடந்தவனை மூவரும் கண்டு கொண்டனர். நலனுக்கு மயக்கம் தெளிய வெகு நேரமானது.

மயக்கம் தெளிந்தும் அந்த வாளை அவன் விடுவாதாயில்லை. ஏதோ ஒரு உள்ளுணர்வு அதை இன்னும் இறுக பிடித்து கொண்டான். பதட்டத்துடன் மூவரும் அதே வாக்கியத்தை மறுபடியும் நலனிடன் உச்சரித்தனர். இதை கேட்ட நலனுக்கு பெரிதாக எந்த அதிர்ச்சியும் இல்லை இருந்ததும் சட்டென ‘சித்ரா பௌர்ணமி என்னைக்கு’ என்றான்.

பதறி எழுந்து ஓடினான், அந்த மாளிகையை சுற்றி தேடினான். நாட்காட்டி இருப்பதற்கான அறிகுறி தென்படவில்லை. மாளிகையை விட்டு ஓடினான் அவனை துரத்தி மூவரும் ஓடினர். மணி துளிகள் மெள்ள மாலை பொழுதை நெருங்கியது. அந்த மேற்கு தொடர்ச்சி மலையோர காடுகளில் சுற்றி திரிந்தான். திடிரென்று ஒரு சைவ சித்தர் அவனை நோக்கி வந்தார். “இன்று சித்திரை திங்கள் முழுமதியாம். உன் வாளுக்கு உளி தேவை அந்த உளிக்கு பிநாகம் தேவை இவையனைத்துக்கும் நீ தேவை செல் அங்கே” என்று அடர்ந்த காட்டின் நடுவே உள்ள ஓரு பழமையான பாழடைந்த சிவாலயத்தை சுட்டி காட்டினார் அதை பார்த்து திரும்புகையில் சித்தர் சித்தமானார்.

விரைந்து சுட்டி காட்டிய இடத்தை நோக்கி ஓடினான். எப்படியோ சிவனை தஞ்சமடைந்த போது மணி ஒன்பதை தொட்டிருந்தது. வானத்து நட்சத்திரங்களை சிதறி தள்ளி முகிலின் முகட்டில் முழுநிலவு மிளிர தொடங்கியது. கொஞ்சம் ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டு அங்கிருந்த நந்தியின் சிலையருகே உட்கார்ந்து சிவனை கண் கொட்டாமல் பார்த்து கொண்டிருந்தான்.

சில காலடி சத்தம் படபடவென அவன் காதில் விழுந்தது வாளை இறுக்கி பிடித்து சத்தம் வந்த திசையை நோக்கினான் மித்ரர் மூவரும் அவனை நோக்கி வந்தார்கள்.
மித்ரர்களை பார்த்தவுடன் கொஞ்சம் நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டபடி “இப்ப என்னடா பன்றது” என சித்தர் சொன்ன சிவ வாக்கியத்தை அர்த்தம் மாறாது ஒப்புவித்தான்.

மூவர் முகமும் மாறியது, நலனை வலம் சுற்றலானார்கள். வாய்விட்டு பலமாக சிரித்தனர். நலன் வெகுவாக புரிந்து கொண்டான். வாளை இறுக்கி பிடித்து கொண்டான். சுற்றி வந்தவர்கள் மெள்ள மெள்ள சிலையானார்கள். சிலிர்த்துக் கொண்டே மூன்று சிலையும் அவனை பார்த்து சிரித்தார்கள். டக் டக் கென்று மற்றொரு காலடி சத்தம். மூன்று சிலையும் பேச தொடங்கியது. ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொன்றை கூறியது.

‘ராஜ மார்த்தாண்ட’
‘ராஜ கம்பிர’
‘ராஜ குலதிலக’

“ஹா ஹா விற்போர் களங்கண்டான்

பராக் பராக்” என்று கூறி எக்காள சிரிப்புடன் சிலை வடிவாக நந்தியின் அருகே சென்று அமர்ந்தது விற்போர் களங்கண்டான்.

எச்சிலை முழுங்க கூட முடியாமல் நலனுக்கு தொண்டை அடைத்தது. வியர்வை கட்டுக்கடங்காமல் மண்ணில் சிந்தியது.

“ம்ம் நடக்கட்டும்

ஹா ஹா” என களங்கண்டான் கர்ஜித்த உடனே மூன்று சிலையும் நலனை தாக்க தொடங்கியது.

முட்டி தள்ளினான் ம்ஹூம் சிலையாயிற்றே அசைவுகளே இல்லை. நண்பனை எப்படி தாக்குவது. உயிர் போகும் நிலையில் ஜிவதாரண்யம் முக்கியமா என்று வாளை எடுத்து மூன்று சிலைகள் மீது வீசினான். அந்த வீச்சில் ஆங்காங்கே சில சிலை கற்கள் தெரித்தன.

மீண்டும் ஒரு எக்காளச் சிரிப்பு. “நீ எத்துணை முறை வாளை வீசினாலும்ம்ம் ஹா ஹா

ஒன்றும் நடக்காது

ஏனேன்றால் இது வாள் அல்ல அம்பு இதை வில்லில் வைத்து எய்தால் மட்டுமே

நீ‌ நினைப்பது நடக்கும்

அதுவும் எனை செதுக்கிய உளியை அம்பின் முனையில் வைத்து எய்ய வேண்டும்

ஹா ஹா”

இதை கேட்டவுடன் நம்பிக்கை தளர்ந்தது. சாக போகிறோம் என்ற விரக்தியில் வாளை களங்கண்டானை நோக்கி எறிந்த நலன் மண்டியிட்டு விழுந்து பூமி தாயை ஒஙா

என்ன ஒரு துரதிர்ஷ்டம் வாள் களங்கண்டான் கால் முன்னே குத்தி நின்றது. குத்திய இடத்தில் முன்னொரு காலத்தில் களங்கண்டானை செதுக்கிய சிற்பி விட்டு சென்ற உளியில் குத்தி நின்றது.

என்ன இது சிவனின் திருவிளையாடலா என்ன. அம்பு தயாராகியது வில் எங்கே? என்று அந்த வனாந்தரத்தில் மரமும் காற்றும் அவ்வளவேன் அந்த நந்தியும் கேட்டது.

கண்ணீர் துளிகள் மண்ணில் விழ தன் இரு கைகளாலும் மேலும் ஓங்கி அடித்தான். எந்த வில் தான் கிடைக்கும் அர்ஜூனனின் காண்டீபமா கண்ணனின் சாரங்கமா இராமனின் கோதண்டமா அல்லது அந்த சிவனின் பிநாகமா. ம்ஹூம் எதுவும் சிக்கவில்லை. திடிரென்று ஒரு பலத்த காற்று. ஒரு நீண்ட நிசப்தம். வில்வ மர கிளையின் பகுதி ஒன்று நலன் முன் விழுந்தது.

இதை வைத்து என்ன செய்ய முடியும். இது தான் ஆயுதம் என சிவனே சொன்ன பிறகு ஏது தாமதம் வில் கிளையை எடுத்து சிலை இடுக்கின் நடுவே புகுந்து களங்கண்டானை நோக்கி சென்றான் வாளை எடுத்து களங்கண்டான் சிலையின் மார்பில் எட்டி உதைத்தான். வில்வ கிளையின் நடுவே வாளை பிடித்து ஒங்கினான். வானில் மின்னல் பெருவெட்டாக வெட்டியது. வாளின் பாரம் தாங்காது சிற்பம் கொஞ்சம் அதிகமாகவே சிலிர்த்தது.


– பிரசன்ன ரணதீரன் புகழேந்தி