சிலிர்க்கும் சிற்பம்

சிலிர்க்கும் சிற்பம்

அரூபமான அந்த அறையில் நடப்பவையெல்லாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விளங்கிற்று போலும். பார்த்தால் அப்படி தான் தெரிகிறது. வெளிரிய முகம் முறுக்கிட்ட மீசையின் மழுங்கள் என்று நலன் முகம் பல அமானுஷ்யங்களை கவ்வியிருந்தது. ஆனால் நலனுக்கு இப்போது எந்த பயமும் இல்லை மாறாக பயத்தை தாண்டி ஒரு குழப்பம் அவனுள் கர்ஜித்து கொண்டே இருந்தது பாவம் என் செய்வான் காலச்சக்கரத்தின் பிடியில் சிக்குண்டு தவிக்கிறான் தற்போது இந்த அறையில் சிக்கி முழி பிதுங்கி நிற்கிறான். நடப்பவை அனைத்திற்கும் தான் தான் விடை என்று ஒருவாறு கணித்து விட்டவன் அந்த விடையின் வினாவுக்காக மூளை நரம்புகள் புடைக்க யோசித்து கொண்டு இருக்கிறான்.

எதற்காக இங்கு வந்தோம் யாருக்காக காத்திருக்கிறோம் என்று முற்றும் மறந்துபோனது. தன் தொல்லியல் வித்தகன் லெனினுக்கு ஆபத்து என்று இங்கு வந்தோம் ஆனால் அக்கம்பக்கத்தினர் அவன் இரண்டு வாரத்திற்கு முன்பே இறந்துவிட்டான் என்கிறார்கள். ஆளில்லாத தனிகாட்டின் நடுவே ஒரு பல இரகசிய அமானுஷ்ய அறைகள் கொண்ட ராஜிய மாளிகையில் தன்னந்தனியே வசித்தவன் இன்று தங்களை தவிக்கவிடுகிறானே. என்னோடு வந்த நாதன் வளவன் முகிலன் ஆகிய மூவர் எங்கே எல்லோரும் தனித்தனியே மாட்டிக்கொண்டார்களா. நான் எந்த அறையில் இருக்கிறேன் லெனின் அந்தரங்க தொல்லியல் ஆராய்ச்சி கூடத்தில் இருக்கிறோனோ என்னவோ தெரியவில்லையே இங்கு தானே கடந்த மாதம் வந்த போது ஒரு சிலையை உடைத்தோம். லெனினின் கோபத்திற்கு கூட ஆளானோம் மறுபடியும் இந்த அர்த்த ஜாமத்தில் கும்மிருட்டில் இங்கு வந்துவிட்டோம் அவன் நம்மை நன்றாக திட்ட போகிறான். ஒ அவன் தான் இறந்துவிட்டான் என்கிறார்களே என்று கண்கலங்க அவனை நினைத்து கொண்டே மெள்ள நகர்ந்து அங்கிருந்த ஒவ்வொரு பொருளையும் தொட்டு பார்த்து உணர்ந்தான். இருட்டில் கண் பார்வை தெரியுமளவுக்கு அவனது கண்கள் வவ்வா கண்கள் அல்லவே. சேர சோழ பாண்டிய பல்லவ மன்னர்கள் பயன்படுத்திய வாள்கள் ஆபரணங்கள் எல்லாம் மின்னியது அது ஒருவகை ௐளியையும் கிளப்பியது. ஏற்கனவே கற்சிலையிடம் சண்டையிட்ட வாள் அவன் கைகளில் தான் இருந்தது. அதை இன்னும் இறுக பிடித்தான்.

அந்த வாள் ஓர் அதி அற்புத வாளென்று அவனுக்கு தெரியாது, எப்படி தெரியும் அதை நாண் பூட்டி வில்லில் அம்பாக எய்யும் சூச்சமத்தை அவன் எப்படி அறிந்திருக்க முடியும்.

காலடி தடங்கள் எங்கே பதிகின்றதென தெரியவில்லை மூச்சின் கூறுகள் எங்கு செல்கின்றன எனவும் அவனுக்கு புரியவில்லை அப்படியே நடக்கலானான் சட்டென கால்கள் எதையோ கண்டுபிடித்தது.

அது ஒரு இரத்தம் தெரித்த ஓலை என்று தொடுவுணர்வில் உணர்ந்தான் நலன். என்ன ஓலை யார் எழுதியது யாரை பற்றி எழுதியது யாருக்காக எழுதியது என மனம் சஞ்சலமடைந்தது, பின்பு இது கூட அடையாத மனம் என்ன மனம்!.

ஒருவேளை நம்மை பற்றி எழுதியிருக்கலாமோ இந்த விடைக்கு வினா கிடைக்குமோ என்று அவனுக்கு தோன்றியது. தவறான யோசனை ஹூம் என்ன செய்வது விதி வலியதல்லவா. வெளிச்சம் எங்கே என்று தேடும்போது சரியாக ஞாபகம் வந்தது வாள்கள் கிடத்தப்பட்ட இடத்தில் மாணிக்க ஹாரத்தின் வெளிச்சம் வழி கொடுக்கலாம் என்று வந்த வழி சென்றான். அதுவரை சிலந்தியின் சினுங்கல்களும் கொசுக்களின் ரீங்காரமும் இட்ட அவ்விடத்தில் அமைதி பரவியது. திடிரென ஒரு நீண்ட நிசப்தம் அவன் வியர்வை துளி மண்ணில் வீழ்ந்து சிதறிய ஒலியை கூட கேட்குமளவுக்கு அப்படி ஒரு அமைதி.

தூரத்து அறையின் கதவு பட்டென்று திறந்து மூடி திறக்க சட்டென்று பலத்த மூச்சு அவன் கழுத்தருகே பாய்ந்தது யாரென்று தெரியவில்லை மூச்சின் சூடு அதிகமாகவே இருந்தது மெதுவாக அவன் கைகளை கழுத்தருகே வைத்தான் சில்லென்று சில்லிட்டது இரத்ததின் சூடு கூட தெரியவில்லை. என்ன நடக்க போகிறது என்று அவன் மனம் பதைபதைத்தது. எச்சிலை முழுங்க விடாமல் தொண்டைகுழி கூட சதி செய்தது.

படார் என அவன் பின்னந்தலையில் ஓர் பலத்த அடி நிலை தடுமாறி கிழே விழுந்தான். எங்கே கிடத்தப்பட்டோம் என்று அவனுக்கு தெரியவில்லை. உடம்பு எதோ ஒன்றால் அழுத்தப்பட்டது கால்கள் அமுக்கப்பட்டது கைகள் இழுக்கப்படடது ஆனால் கண்கள் வெறி கொண்டு விழித்து கொண்டிருந்தது.

கண்களில் படர்ந்த நரம்புகள் தெறித்தன உடலோடு சேர்ந்த தலையும் அவ்விடமே இருந்தது ஆனால் அந்த கண்கள் மட்டும் எதையோ காண துடித்தது இல்லை இல்லை எதையோ காண வைக்க தயாராக்கப்பட்டது.
இரு கண்கள் மட்டும் இருளில் அலைந்தது இமையில்லை இமைதாங்கிய புருவங்களும் இல்லை கண்கள் லேசாக வியர்த்தது.

டக் டக்

டக் டக்

என ஒரு ஒலி யானையின் பிளிறல் கூக்குரல் ஓலம் செண்டை மேளங்களின் முழக்கம் என எந்த இசை வகைப்பாட்டிலும் சேராத ஒரு ஒலி.

கருவிழிகள் அசைந்தன வெள்ளை முழி மறுத்தன. சட்டென ஒரு முகம் இருளில் இருந்து வெளிபட்டு கண்களுக்குள் வந்து நின்றது. நல்லவேளை கண்கள் மட்டும் தான் இதை உணர்கிறது உடலோடு இருந்திருந்தால் பயத்தில் முகிலனின் ஆவி கண் வழியே சென்றிருக்கும்.

முகத்தில் வெட்டு காயங்கள், காயங்களில் இரத்தம், இரத்ததில் சில அரூபங்கள் என முகங்கள் மாறியது அவன் கண்களை சுற்றி வட்டமிட்டது. எதோ ஒன்றை மொழிந்து கொண்டே இருந்தது எல்லாம் அவன் கேட்டது தான் சேவிகள் உடம்பிலே இருந்தாலும் உணர்கிறது அவன் கண்கள் மெள்ள.

வட்டமிட்ட முகங்கள் அவன் பழகிய முகங்கள் தான் முகங்கள் மொழிய தொடங்கின எல்லாம் அவன் கேட்ட அதே வாக்கியங்கள்

“யாமறியான் யாறுமறியா வினா அதற்கு விதியே விடை” லெனின் அலற

“காற்றிலே கரைந்திடும் கலையையும் கற்று மித்திரன்

மனம் கொண்ட
மனம் வென்று
மனம் கொன்ற

கயவனை கொள்” என்று முகிலன் உறுமினான்.

“யாம் என் இரக்கம் தொலைத்தனன்
எவன் எம் உறக்கம் கலைத்தனன்
நரனவன் இரத்தம் பருக காத்திருந்தனன்

தீண்டா கற்சிலை திண்டிய கயவனெவன்
சித்தம் கெட்டதோ
சீண்டப்பின் விதி எழுதினென்
முடிந்தது
இறக்ககிடவாய்” என வளவன் பதற

“பயனற்ற முடிவாம் நும்சிந்தை காட்டுவது
யாமுனக்கு வேண்டியன செய்வோம்
யான் சொல்லும் வாக்கை கேட்டிடு

கேட்க மறுப்பின் உடலாய் நின்னயும்
உயிராய் நட்பையும் இழப்பாய்” என்று நாதன் கதறினான்.

வட்டம் பெரிதானது விசை வேகமெடுத்தது
கண்கள் சரட்டென்று உடம்பில் சென்று ஒட்டியது உடம்பின் அனிச்சைகள் அலறியது. கண்கள் உணர்ந்தததை உடம்பு அறியாததால் கொஞ்சம் தைரியம் வந்தது குருதியில்.

“ஏய் யார் நீ?

உனக்கு என்ன வேனும் ?

சும்மா பூச்சாண்டி காட்டாத?

வா முன்னாடி வா?” என்று நரம்பு வெடிக்க கத்தினான். இருந்தும் இதை மும்முறை கூற நேர்ந்தது மெதுவாக ஒரு உருவம் நடந்து வந்தது ஒரு விதமான சிதிலமடைந்த சிலை அது. உடைந்த சிலை, அவர்கள் உடைத்த சிலை, நடப்பதை கண்டு ஒருவாறு அல்லை கவ்வியது அவனுக்கு.

ஒரு ராஜ சிரிப்பேரொலி ஹா ஹா ஹா ஹா ஹா என்று எதிரொலித்தது.

“கிலி கொண்ட கயவனிடம் யாம் பொழிப்பதில்லை”

“நீ யாரு” வாளை கைகளில் இறுக்கி கொண்டே கேட்டான்.

“ஹா ஹா ஹா ஹா ஹா ஹா” என்று முகத்தை அருகில் கொண்டு வந்தது சிலை.

சிலையின் முகத்தில் அப்படி ஒரு சிற்பக்கலை அடடா போட வைத்தது ஆனால் அதை ரசிப்பதற்கு இது நேரமல்ல முகிலனும் அதற்கு தயாராக இல்லை.

“நான் நான் ஹா ஹா ஹா

கொங்கு நாட்டு மாமன்னன்

கேசரிமார்புடைத்த

‘விற்போரர்ர்ர்ர் களங்கண்டான்ன்ன்ன்ன்’
‘களங்கண்டான்ன்ன்ன்ன்’
‘களங்கண்டான்ன்ன்ன்ன்’

“சரி உனக்கு என்ன வேனும்”

“எனக்கு உயிர்கள் வேண்டும்
என் புகழ் பரந்திட வேண்டும்”

“என்ன உலர்ற”

“ஹா ஹா ஆம் உங்கள் உயிர்களில் தான் இருக்கிறது என் புகழ்”

“சுத்தமா புரில”

“சுமார் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் தன் பராக்கிரமத்தால் மூவுலகத்தையும் கட்டி ஆண்ட சேர மன்னன் சேரன் செங்குட்டுவனின் சைன்யத்தில் இரண்டு சிற்றூர்களை ஆண்ட குறு நில மன்னன் நான்.

செங்குட்டுவனின் படைபலம் போர் பலம் முறுக்கிய திமிர் நிமிர்ந்த செருக்கு வஜ்ர தேகம் என எப்போதும் செங்குட்டுவனின் பேராண்மையை அனு அனுவாக பார்த்து அவனை போன்று ஆட்சி செய்ய வேண்டும் அவன் ஆட்சி செய்தவற்றையெல்லாம் ஆட்சி செய்ய வேண்டும் என தீராத தாகம் கொண்டவன் நான்.

ஒரு முறை இளங்கோ வடித்த காப்பியத்தின் பேரில் பேரன்பு கொண்டு கண்ணகியின் மீது பக்தி கொண்டு அந்த கற்புக்கரசிக்கு சிலையெடுத்து கோயில் கட்ட விரும்பினான் அதற்காக இமயம் சென்று தன்னை இகழ்ந்த வடநாட்டு வேந்தன் கனக விசயனையே அடிமையாக்கி அவன் தலையிலே இமயமலையின் கற்களை சுமக்க செய்து கொங்கு நாட்டின் நில பரப்பில் கோயில் எழுப்ப திட்டமிட்டான்.

இமயகற்கள் மிகவும் சக்தி வாய்ந்தவை அதனில் எதை வடித்தாலும் அழியா புகழ் கொண்டிருக்கும் என கேட்டறிந்தேன். நாட்டின் கைதேர்ந்த சிற்பிகள் ஒன்று கூடி செதுக்க தொடங்கிய வேளையில் இமயகற்களின் ஒரு பகுதியை களவாடி வந்தேன். என் நாட்டு சிற்பிகளை கொண்டு இப்படி….. இப்படி…… இப்போது நீ பார்கிறாயே…… என்னை இப்படிதான்….. அனு அனுவாக செதுக்க செய்தேன்.

செங்குட்டுவனின் புகழ் மழுங்க என் சிலையை பார் போற்ற வடித்த சிலையை நிறுவ செய்த நன்னாளில் என் குல எதிரி செங்குட்டுவனின் காலாள் வில் படை தளபதி நன்னன் நலங்கிள்ளி என்னை சிறைபிடித்தான் தன் மாமன்னன் புகழ் மேலும் வாழிய என்று இமயகற்களை களவாடி சிலை வடித்ததற்காக குற்றம்சாடினான். ஏற்கனவே பல களப்போர்களில் என் மீது கொண்ட பெரும் காழ்புணர்ச்சியில் தன் கூட்டம் கொண்டு தன் ஆசையை தன் ஆசையை நிறைவேற்றினான்ன்ன்ன்ன்ன்ன்…….

கழுவிலேற்றி ஆயிரம் விற்போர் வீரர்களை கொண்டு எனது உடம்பினை துளைத்தான் உயிரற்ற எனது உடலை வில் படுக்கையாக்கி எனது சிலையையும் எனது உடல் மேல் வைத்து ஆழ குழி தோண்டி புதைத்து பெரு மூச்சுவிட்டான் அந்த நலங்கிள்ளிளிளிளிளி.

எனது உயிர் அங்கே சுற்றி திரிந்தது எனது உடல் ஆரூபமானது பின்பு எனது உயிர் எனது சிலையை
ரசித்தது
பிடித்தது
துளைத்து
நின்றது. அன்றிலிருந்து சுமார் ஆயிரம் ஆண்டுகள் நீள் தூக்கத்தில் இருந்தேன். உனது ஆருயிர் தோழன் எனது துயில் கலைத்தான்.”

குரல் தழுதழுத்தது நலனுக்கு வார்த்தைகள் வர மறுத்தது இருந்தும் மொழிந்தான் “சரி அவன் பண்ணத்துக்கு நான் மன்னிப்பு கேக்குறேன் அவன் உயிர தான் எடுத்துகிட்டில அப்புறமென்ன ஏன் எங்கள சித்ரவதை பண்ணுற”

“ஹா ஹா ஹா உறக்கம் கலைந்த எனக்கு பழிக்குபழி வாங்கும் உணர்வு பீறிடுகிறது மேலும் பேராசை தொற்றிக்கொண்டது
எனது சிலையை பார் போற்ற வேண்டும் அல்லவா! அதற்கு முன் எனை பழித்தீர்த்த நலங்கிள்ளியின் வம்சமான உன்னை உன்னை எனக்கு பலி கொடுக்க வேண்டும்

சித்திரை பௌர்னமி நன்னாளில்
உன்னை உன் மூவர் அறுத்து
ரணமெடுத்து எனது
சிலையில் ஊற்றி தீர்த்து எனை குளிர்வித்து என் புகழை உன் மூவர் ஏந்தி பரப்ப வேண்டும்

ஹா ஹா ஹா…….

பரப்ப வேண்டும்”

பேரதிர்ச்சியின் பெரும்துளையில் முகிலன் முகம், உடல் நடுக்கம் வேறு ஆனால் வலக்கை கம்பீரமாக வாளை இறுக பிடிக்க இடக்கை ஓலைச்சுவடிகளில் தெறித்த உதிரத்தை பிழிந்தது.

‘சித்ரா பௌர்ணமி’, ‘விற்போர்’, ‘சிலை’, ‘மூவர்’ என வார்த்தைகள் அனைத்தும் அவன் காதுக்குள் ரீங்காரமிட்டபடி அங்கேயே மயங்கி விழுந்தான்.

விடிவதற்கு சூரியன் தயாரானான் அன்று இரவு சித்திரை மாத நட்சத்திர கூட்டத்தில் முழுநிலவாக மின்னுவதற்கு கொஞ்சம் உறக்கம் தேவை என சந்திரன் விடைப்பெற்றான்.

நண்பகல் சூரியன் சுட்டெரிப்பதை கூட பொருட்படுத்தாது ஒருவர் மேல் ஒருவராக மூவரும் கிடத்தப்பட்டனர்.

ஒவ்வொருவராக கண் விழித்தனர். மூவரும் ஒரு சேர ‘நான் நலன கொல்ல போறேனாம்’ என்றனர். அதை கேட்டதும் முழி பிதுங்கிற்று மூவருக்கும். ‘நலன் எங்க’ ‘நலன் எங்க’ என்று தேட தொடங்கினர். லெனினின் இரகசிய தொல்லியல் மயங்கி கிடந்தவனை மூவரும் கண்டு கொண்டனர். நலனுக்கு மயக்கம் தெளிய வெகு நேரமானது.

மயக்கம் தெளிந்தும் அந்த வாளை அவன் விடுவாதாயில்லை. ஏதோ ஒரு உள்ளுணர்வு அதை இன்னும் இறுக பிடித்து கொண்டான். பதட்டத்துடன் மூவரும் அதே வாக்கியத்தை மறுபடியும் நலனிடன் உச்சரித்தனர். இதை கேட்ட நலனுக்கு பெரிதாக எந்த அதிர்ச்சியும் இல்லை இருந்ததும் சட்டென ‘சித்ரா பௌர்ணமி என்னைக்கு’ என்றான்.

பதறி எழுந்து ஓடினான், அந்த மாளிகையை சுற்றி தேடினான். நாட்காட்டி இருப்பதற்கான அறிகுறி தென்படவில்லை. மாளிகையை விட்டு ஓடினான் அவனை துரத்தி மூவரும் ஓடினர். மணி துளிகள் மெள்ள மாலை பொழுதை நெருங்கியது. அந்த மேற்கு தொடர்ச்சி மலையோர காடுகளில் சுற்றி திரிந்தான். திடிரென்று ஒரு சைவ சித்தர் அவனை நோக்கி வந்தார். “இன்று சித்திரை திங்கள் முழுமதியாம். உன் வாளுக்கு உளி தேவை அந்த உளிக்கு பிநாகம் தேவை இவையனைத்துக்கும் நீ தேவை செல் அங்கே” என்று அடர்ந்த காட்டின் நடுவே உள்ள ஓரு பழமையான பாழடைந்த சிவாலயத்தை சுட்டி காட்டினார் அதை பார்த்து திரும்புகையில் சித்தர் சித்தமானார்.

விரைந்து சுட்டி காட்டிய இடத்தை நோக்கி ஓடினான். எப்படியோ சிவனை தஞ்சமடைந்த போது மணி ஒன்பதை தொட்டிருந்தது. வானத்து நட்சத்திரங்களை சிதறி தள்ளி முகிலின் முகட்டில் முழுநிலவு மிளிர தொடங்கியது. கொஞ்சம் ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டு அங்கிருந்த நந்தியின் சிலையருகே உட்கார்ந்து சிவனை கண் கொட்டாமல் பார்த்து கொண்டிருந்தான்.

சில காலடி சத்தம் படபடவென அவன் காதில் விழுந்தது வாளை இறுக்கி பிடித்து சத்தம் வந்த திசையை நோக்கினான் மித்ரர் மூவரும் அவனை நோக்கி வந்தார்கள்.
மித்ரர்களை பார்த்தவுடன் கொஞ்சம் நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டபடி “இப்ப என்னடா பன்றது” என சித்தர் சொன்ன சிவ வாக்கியத்தை அர்த்தம் மாறாது ஒப்புவித்தான்.

மூவர் முகமும் மாறியது, நலனை வலம் சுற்றலானார்கள். வாய்விட்டு பலமாக சிரித்தனர். நலன் வெகுவாக புரிந்து கொண்டான். வாளை இறுக்கி பிடித்து கொண்டான். சுற்றி வந்தவர்கள் மெள்ள மெள்ள சிலையானார்கள். சிலிர்த்துக் கொண்டே மூன்று சிலையும் அவனை பார்த்து சிரித்தார்கள். டக் டக் கென்று மற்றொரு காலடி சத்தம். மூன்று சிலையும் பேச தொடங்கியது. ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொன்றை கூறியது.

‘ராஜ மார்த்தாண்ட’
‘ராஜ கம்பிர’
‘ராஜ குலதிலக’

“ஹா ஹா விற்போர் களங்கண்டான்

பராக் பராக்” என்று கூறி எக்காள சிரிப்புடன் சிலை வடிவாக நந்தியின் அருகே சென்று அமர்ந்தது விற்போர் களங்கண்டான்.

எச்சிலை முழுங்க கூட முடியாமல் நலனுக்கு தொண்டை அடைத்தது. வியர்வை கட்டுக்கடங்காமல் மண்ணில் சிந்தியது.

“ம்ம் நடக்கட்டும்

ஹா ஹா” என களங்கண்டான் கர்ஜித்த உடனே மூன்று சிலையும் நலனை தாக்க தொடங்கியது.

முட்டி தள்ளினான் ம்ஹூம் சிலையாயிற்றே அசைவுகளே இல்லை. நண்பனை எப்படி தாக்குவது. உயிர் போகும் நிலையில் ஜிவதாரண்யம் முக்கியமா என்று வாளை எடுத்து மூன்று சிலைகள் மீது வீசினான். அந்த வீச்சில் ஆங்காங்கே சில சிலை கற்கள் தெரித்தன.

மீண்டும் ஒரு எக்காளச் சிரிப்பு. “நீ எத்துணை முறை வாளை வீசினாலும்ம்ம் ஹா ஹா

ஒன்றும் நடக்காது

ஏனேன்றால் இது வாள் அல்ல அம்பு இதை வில்லில் வைத்து எய்தால் மட்டுமே

நீ‌ நினைப்பது நடக்கும்

அதுவும் எனை செதுக்கிய உளியை அம்பின் முனையில் வைத்து எய்ய வேண்டும்

ஹா ஹா”

இதை கேட்டவுடன் நம்பிக்கை தளர்ந்தது. சாக போகிறோம் என்ற விரக்தியில் வாளை களங்கண்டானை நோக்கி எறிந்த நலன் மண்டியிட்டு விழுந்து பூமி தாயை ஒஙா

என்ன ஒரு துரதிர்ஷ்டம் வாள் களங்கண்டான் கால் முன்னே குத்தி நின்றது. குத்திய இடத்தில் முன்னொரு காலத்தில் களங்கண்டானை செதுக்கிய சிற்பி விட்டு சென்ற உளியில் குத்தி நின்றது.

என்ன இது சிவனின் திருவிளையாடலா என்ன. அம்பு தயாராகியது வில் எங்கே? என்று அந்த வனாந்தரத்தில் மரமும் காற்றும் அவ்வளவேன் அந்த நந்தியும் கேட்டது.

கண்ணீர் துளிகள் மண்ணில் விழ தன் இரு கைகளாலும் மேலும் ஓங்கி அடித்தான். எந்த வில் தான் கிடைக்கும் அர்ஜூனனின் காண்டீபமா கண்ணனின் சாரங்கமா இராமனின் கோதண்டமா அல்லது அந்த சிவனின் பிநாகமா. ம்ஹூம் எதுவும் சிக்கவில்லை. திடிரென்று ஒரு பலத்த காற்று. ஒரு நீண்ட நிசப்தம். வில்வ மர கிளையின் பகுதி ஒன்று நலன் முன் விழுந்தது.

இதை வைத்து என்ன செய்ய முடியும். இது தான் ஆயுதம் என சிவனே சொன்ன பிறகு ஏது தாமதம் வில் கிளையை எடுத்து சிலை இடுக்கின் நடுவே புகுந்து களங்கண்டானை நோக்கி சென்றான் வாளை எடுத்து களங்கண்டான் சிலையின் மார்பில் எட்டி உதைத்தான். வில்வ கிளையின் நடுவே வாளை பிடித்து ஒங்கினான். வானில் மின்னல் பெருவெட்டாக வெட்டியது. வாளின் பாரம் தாங்காது சிற்பம் கொஞ்சம் அதிகமாகவே சிலிர்த்தது.


– பிரசன்ன ரணதீரன் புகழேந்தி

Advertisements

ஆணியம் பேசு

ஆணியம் பேசு

அதை பார்த்த அடுத்த கணமே ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டபடி அந்த நான்கு மாதரசிகள் அவனை நோக்கி வந்தார்கள். அவனுக்கோ அவர்களை பார்த்த அதிர்ச்சியில், சுவாசகுழாயில் பேரடைப்பு மூச்சு தடைப்பட்டது ஆசுவாசப்படுத்திக் கொள்ள முயன்ற போதும் முடியவில்லை. ஒரு நிமிடம் அவன் ஆவி நாதியற்று பறக்க எத்தனித்தது. பதற்றத்தின் உச்ச நிலையின் போது அவனை சூழ்ந்து கொண்டார்கள் அந்த மாதரசிகள். நிறுத்தி நிதானமாகவே ஆரம்பித்தார் தென்மேற்கில் நின்ற பெண்மணி.

“என்ன ம்ம்…. என்ன !

உன் முழியே சரியில்லயே ஆன்ன்…”

“ஏய் இவன் கிட்ட என்னடி பேச்சு

டேய் என்னடா !

எங்கள பார்க்குற போன பார்க்குற
அப்புறம் சிரிக்கிற போட்டோ எடுக்குற அத பார்த்து சிரிக்கிற

ம்ம என்ன விசயம்..

செருப்பால அடி வாங்கனும்னு ஆசையா இருக்கா?” என்றாள் வடகிழக்கில் நின்றபடியே.

“அடியேய்,

இவனலாம் போலிஸ்ட்ட புடிச்சு கொடுத்து முட்டிக் முட்டி தட்டனும்டீ

பொம்பள பொறுக்கி நாய்…” என்றபோது அவள் பின்னே சூரியன் மெள்ள மறைய தொடங்கியது . கதிரவனுக்கும் பயமோ என்னவோ யாருக்கு தெரியும்.

“அட! இருங்கடீ

பெரிய வீரி சூரி மாறி பேசுவாளுக…

இந்தா! பாருங்க தம்பி!

என்ன பண்ணீங்க” என்று அவள் பதமாக கேட்ட போது தான் மறைந்த சூரியன் எழுச்சியுற்றது போல அவன் முகம் கொஞ்சம் சிவந்து அடங்கியது.

வியர்த்து கொட்டியது, அதை துடைத்தபடியே சொன்னான்

“தப்பா ஒன்னும் பண்ணலீங்க!”

“பின்ன வேற என்ன பண்ணீங்களாக்கும்”

“இந்தாங்க இத தான் போட்டோ எடுத்து எல்லாருக்கும் சேர் பன்னேன் அவ்ளோ தாங்க வேற எதுவும் பண்ணல

நீங்களே பாருங்க”

அது எப்படி அவன் கூறுவதை எல்லாம் நம்பமுடியும். ஆண்மகன் உன்மையும் கூறுவான் என எந்த வேத ஆச்சாரியார்களும் கூறாத போது அவனை எப்படி அந்த மாதரசிகள் பேச்சில் நம்பிவிடுவார்கள். “எங்க கொடு” என்று அவள் வாங்கி பார்த்த போது தான் அனைத்தையும் புரிந்து கொண்டார்கள்.

“அட ஆமான்டி நல்லவன் தான் போல!

இந்தா! இனிமேனாச்சும் ஒழுங்கா இரு!”

என்று போனை கையில் வாங்கிய போது அவன் கண்களில் தாரை தாரையாக கண்ணீர். ஒரு நிமிடம் அவன் அந்த பேருந்து நிறுத்த இருக்கையில் ஆசை தீர கண்களை கசக்கினான். இன்னும் அவன் கண்களில் நீர் கொந்தளிப்பு காணப்பட்டது அத்துடன் சில ஓசைகளும் செவியறையின் சுவர்களில் எதிரொலித்தது.

“உன்னைய பிள்ளயா பெத்ததுக்கு அம்மிகல்ல பெத்துருந்தாலும் உதவியிருக்கும்… உதவாக்கரை ஒரு பத்தாயிரம் ரூவா கடன் வாங்க கூட உனக்கு திறமையில்ல”

“சீ நீலாம் ஒரு அண்ணண்ணா !
இதுவரைக்கும் எனக்கு நீ என்னா செஞ்சுருக்க…
இத கூட பண்ண முடியாதுனா அப்புறம் நீ என்ன ஆம்பள”

“இப்பவே என் மேல உனக்கு அக்கறை இல்ல… நாளைக்கு நீ என்ன கல்யாணம் பண்ணி என்ன பண்ண போற
காதலி ஆசப்பட்டத செய்ய முடியாத உனக்குலாம் எதுக்கு லவ்வர்
இதுல மீசை வேற தூ…”

“இதுக்கு தான் சொன்னேன் இவனுகளலாம் வைக்க வேண்டிய இடத்துல வைக்கனும்…
கொஞ்சம் இடம் கொடுத்தா போதும் ஏறி மேஞ்சுருவானுக”

“ஏய் அவன் வரான் டீ!

டிரஸ்ஸ சரி பண்ணி வச்சுக்க”

“அவன் சரியான ப்ராடு சைகோ எதாவது பண்ணிறகின்னிற போரான் டீ”

“ஆம்பள தான நீ ! இத செய்ய முடியாத உன்னால”

“இவனுகளுக்கலாம் இரக்கமே பார்க்க கூடாது”

“அதலாம் எவ்ளோ அடிச்சாலும் தாங்குவானுக”

“அவன் கிடக்கான் குடிகாரன்”

“எவனும் நல்லவன் இல்ல எவனையும் நம்பாத!”

“செருப்பால அடி வாங்கனும்னு ஆசையா இருக்கா?”

“இவனலாம் போலிஸ்ட்ட புடிச்சு கொடுத்து முட்டிக் முட்டி தட்டனும்டீ

பொம்பள பொறுக்கி நாய்…”

இப்படி ஏகப்பட்ட ஓசைகள் ம் இல்லை இல்லை வசைகள் அவன் காதில் அன்று கேட்டகப்பட்டது மட்டுமல்ல அதுநாள் வரை கேட்கப்பட்டது.

அவையனைத்தும் அவன் கேட்டது மட்டுமல்ல ஆண் எனும் ஈன பிறப்பெடுத்த அனைத்து ஆண்மகன்களும் சுப்ரபாதமாக கேட்டுக் கொண்டும் கேட்க போகும் திருப்பாவை அது.

ஆணாதிக்க சமூகம் என்று கூறி ஆண்களை இராவணனை போலவும் பெண்கள் அனைவரும் சீதையை போலவும் கட்டமைக்கபடுவது புதிதல்ல என்றபோதும் ஆண்களில் பல இராமன்களும் பெண்களில் பல சூர்ப்பனைகள் சுற்றி திரிவதை மறக்கிறோம்.

உன்மையில் இது ஆணாதிக்க சமூகமா என்ன? ஒரு காலத்தில் கொத்து கொத்தாக ஆண்களும் அடிமைகளாக கைகட்டி கிடந்த நாட்டினிலே ஆணாதிக்கம் அதிகம் என்பது நகைப்புகுரியது. முன்னொரு காலம் தொட்டு இன்று வரை இது பணாதிக்க நாடாக இருந்து வரும்போது ஆணாதிக்க சமூகம் என்று எப்படி சொல்ல முடியும். பணம் படைத்தவன் ஆணோ பெண்ணோ அவன் எளியோனிடம் என்றும் ஆதிக்கம் செலுத்துவான் அதுவே உலக நியதி. அப்படி பணத்திற்க்காக சுற்றி திரிந்து பணாதிக்க சமூகமாக மாற நினைக்கும் அந்த நடைபாதை கூட்டத்தில் அவனும் ஒருவன். அங்கே கண்னை கசக்கி கொண்டு அமர்ந்திருக்கும் சேதுராமனின் குடியிருப்பு பங்காளன், அவன் பெயர் பாபுஜியாம்.

“என்னடா நாது…
சாரி சேது இங்க உட்காந்துருக்க”

“ஒன்னுல்ல”

“ச்சி சொல்றா”

“ஒரு நாலு பொண்ணுக நான் எதோ தப்பா பண்ணிடேனு அசிங்கப்படுத்திட்டாங்க”

“அட இவ்ளோ தானா”

“ரொம்ப எம்பாரஸிங்கா! ஆகிருச்சு டா”

“டேய்! அவளுகலாம் ஹேன்டுல் பன்ற விதத்துல ஹேன்டுல் பண்ணி கரக்ட் பன்ற விதத்துல கரக்ட் பண்ணனும்”

“உனக்கு தான் பொண்ணுக கிட்ட பேசவே தெரிலயே அப்புறம் இப்படிதான் நடக்கும்

பொண்ணுகளாம் பசங்கள என்ன பண்ண என்ன ஆவான்
என்ன சொன்ன என்ன ஆவானு செய்முறை விளக்கமே வச்சுருப்பாளுக

அந்த மாறி பசங்க, நம்மளும் தெரிஞ்சு வச்சு மடக்கனும் தெரிதா

ஆனா அதுக்கலாம் நீ சரிப்பட்டு வரமாட்ட”

“எனக்கு எதுவும் தெரிய வேணாம் நான் நானா இருந்துகுரேன்

அவுங்க மேல தப்பில்ல சில பசங்க அப்படி பண்றதுனால எல்லாரையும் தப்பா நினைக்கிறாங்க

இப்பலாம் லவ்னு சொல்லி பசங்க பேச வந்தாலே பொன்னுங்க பயப்புடுறாங்க எங்க வேணானு சொன்ன எதாவது பண்ணிடுவாங்கனு…

அவுங்க நிலமய நினைச்சு பாக்கனும் அவுங்க உணர்வுகள மதிக்கனும்”

“போடாங்கு…

மதிக்கனும் மிதிக்கனும்னு ஒருத்தன் வந்து லவ்வ சொன்ன ஒன்னு பிடிச்சிருக்குனு சொல்லனும் இல்ல பிடிக்கலனு சொல்லனும் அத விட்டு அவன அலைய விடுறது

ஏன் தெரிமா ! ஒருத்தி பிடிக்கலனா சொல்லிட்டா அப்புறம் அவ நிழல கூட தொடமாட்டான் டா ஆம்பளை

பெருசா பேச வந்துட்டான்…

சரிவா ரூம்க்கு போவோம்”

அந்த உரையாடல் சில மனிதர்களின் சில பிம்பங்களை அப்பட்டமாக பிரதிபலித்து கொண்டிருந்தது பாபுஜி அதை உரக்க சொல்லிக் கொண்டே வந்தான் சேது அதை பொறுக்க முடியாமல் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

அவர்கள் வருகையை அந்த குடியிருப்பு மாதரசிகளால் கொஞ்சம் சகிக்க முடிவதில்லை. இவர்கள் பெற்றெடுத்தோர் கூட அப்படி அவர்களுக்கு தினம்தோறும் அர்ச்சனை செய்ததில்லை.

“ஏன்டி! இந்த ஓனருக்கு விவஸ்தையே இல்லயா

எத்தன தடவ சொல்றது இந்த மாறி காலி பசங்களுக்கு வீடு கொடுக்காதிங்கனு

இவனுக பார்வையே சரியில்லை”

“அப்படி என்னடி உன்ன பண்ணானுங்க”

“பேமிலி இருக்குற இடத்துல பேச்சுலர்ஸ் எதுக்கு”

“சரி அத விடு…

இந்த தங்க நகைக்கு பாலிஷ் போட வர சொன்னியாம்ல எப்ப வர்றாங்க எனக்கும் போடனும்”

“இப்ப வந்துடுவாங்க கொஞ்சம் பொறு”

மணி சரியாக ஆறை நெருங்கி கொண்டிருந்தது. குடியிருப்பு வீடுகள் இருட்டில் மறைய எத்தனிக்கும் போது மின் விளக்குகளால் மின்னியது.

பாபுஜி வீட்டை பற்றி அவனை வசைபாடியவளிடமே கேட்டுக் கொண்டிருந்தான் ஒரு ஆசாமி. அவன் முழியில் ஒரு கள்ளத்தனம் தெரிய அவனுக்கும் கொஞ்சம் அர்ச்சனை வழங்கப்பட்டது அவன் அர்ச்சனைகளை பாதியிலே தடுத்து அவன் அவ்விடம் நகர்த்தி வந்தான் சேது.

“டேய் தம்பி ! யார்டா இந்த பொம்பள புரபஷ்னல் பஜாரி மாறி பேசுது. என் பொண்டாட்டியலாம் தூக்கி சாப்டுறும் போல”

“அவுங்க இப்படி தான்.
நீ என்ன ணா இந்த நேரத்துல”

“வாய்விட்டு அழனும் தோனுச்சு ரூம் போட்டு அழுகுறதுக்கு காசில்ல அதான் இங்க வந்தேன்”

“அப்புடியா இந்தா! இந்த ஓரமா ஒக்காந்து அழுவுங்க” என பாபுஜி கேட்டவுடன் அந்த ஆசாமிக்கு கண்ணீர் பீறிட்டது.

‘சந்தன கருப்பா எனய ஏன் ஆம்பளயா பெத்துவிட்ட’ என்றபடியே அழுது புலம்பினான் ஒரு ஓரமாக.

திடிரென்று மின் இணைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது ஒரு நீண்ட நெடிய நிசப்தத்தில் காரிருள் சூழ்ந்தது. அவ்வப்போது சில முனகல்கள் பல கிசுப்கிசுப்புகள். சேதுவுக்கும் பாபுவுக்கும் ஒன்றும் புரியவில்லை. வெகு நேரமாக அழுது கொண்டிருந்த ஆசாமி சட்டென்று எழுந்து “டேய் தம்பிகளா! இந்த பொம்பள குரல எங்கயோ கேட்டுருக்கேன் இவளுக…..

ம்ம் நியாபகம் வந்துருச்சு

நகைய பாலிஷ் போடுறேனு சொல்லி ஆட்டய போடுற கும்பல்னு நினைக்கிறேன்”

“அப்படியா எதுத வீட்லருந்து தான் சத்தம் வருது” என்று கிசுகிசுத்தான் சேது.

“இப்ப என்ன பன்றது ” என்றான் பாபுஜி

“மெய்ன் ஆஃப் பண்ருப்பாய்ங்க அதுனால நீங்க யாராவது மெயின் ஆன் பண்ண போங்க நா கேட்டு கதவைத் பூட்றேன் நீ வாசக்கதவ கிட்ட போய் அவய்ங்கள புடி”

“எப்புடி ணே இவ்ளோ கரக்டா சொல்ற” பதட்டத்துடன் கேட்டான் சேது.

“போன வாரம் தான் பா என் வீட்ல ஆட்டய போட்டாய்ங்க”

“அட கொடுமயே !

ஆண்டவன் உன்னய இங்க கரக்டா தான் அனுப்பி வச்சுருக்கான்

சரி சத்தமில்லாம”

அந்த ஆசாமி வேகமாக ஓடி முன் கேட்டை அடைக்க, பாபுஜி மெதுவாக நகர்ந்து துண்டிக்கப்பட்ட மின் இணைப்பை இணைக்க சென்றான். சேது கொஞ்சம் கலக்கத்துடன் தன் அலைப்பேசி வெளிச்சத்தில் அடி மேல் அடி வைத்து சென்றான். பட்டென மின் இணைப்பு வர சேதுவிற்க்கு பேரதிர்ச்சி.

அந்த அதிர்ச்சியில் அவன் கையில் இருந்து நழுவி கிழே விழுந்தது.

கிழே விழுந்த அலைபேசியில் அவன் காலையில் எடுத்த செல்லூலாய்டின் செல்கள் பளிச்சிட்டன அதில் பசி மயக்கத்தில் கிடந்த யாசக பாட்டிக்கு தன் மதிய உணவை கொடுத்து பல்ளித்து கொண்டிருந்தான் ஓர் இளைஞன். அந்த இளைஞன் முன்னே இப்போது நிற்பது போல பேரதிர்ச்சியில் அந்த நான்கு பெண்கள்.

களவானிகளிடம் வசை வாங்கிய கோபத்தில் கொஞ்சம் குரலோங்க
“அடி பாவிகளா! நீங்களா!” என்றான் சேது


– பிரசன்ன ரணதீரன் புகழேந்தி

களவாடிய தருணங்கள் – சிறுகதை

களவாடிய தருணங்கள் – சிறுகதை

இலையுதிர் கால இலைகள் மெள்ள தன் இருப்பிடம் விட்டு சென்று கொண்டிருந்தன எங்கு செல்ல போகிறோம் என்று தெரியாமல் சுழன்று கொண்டு இருந்தன அப்போது ஒரு பலத்த காற்று தென்னங்கீற்றை வருடி எடுத்து வந்த தென்றலின் இன்னிசை கூடிய ஓர் இதமான காற்று சட்டென்று அவன் மீது வீச என்ன காரணமென்று புரியவில்லை. அது ஒரு மாலை பொழுது மேற்கே கீழ் வானம் சிவந்து கிடந்தது வீசிய காற்று மேற்கே அவனை திருப்பியது. கீழ் வான சிவப்பிற்க்கு போட்டியாக வெட்கம் சிவக்க அவள் நடந்து வந்தாள். விற்றென்று அந்த சிவப்பில் ஓர் மின்னால் வெட்டியது அவள் கடைக்கண் பார்வையின் வீச்சு அது.

மையம் கொண்ட புயலை எதிர்பார்வையிட மின்னல் வந்த நேரமது. சிவந்த வெட்கம் கொஞ்சும் நானம் கொஞ்சம் பார்வையென அவள் நெருங்கி வரும்போதே அவன் உடம்பெல்லாம அனலேறியது ஆயிரம் அரிவைகள் கூடி நின்றபோதிலும் கண் பார்ப்பவன் இன்று இவள் கண்னை பார்க்கமுடியாமல் வெட்கம்தலைக்கேற அவள் கால் கொலுசின் ஓசை வெளிவரும் இடம் பார்க்க சென்றான். ஆண்கள் வெட்கப்படும் தருணத்தை முழுமையாக அன்று தான் உணர்ந்தான். எத்துனையோ முறை பார்த்து பழகிய முகம், இருந்தபோதும் இன்று அவன் பார்வையில் ஏதோ ஒரு மாற்றம் அது ஒரு ரசாயன மாற்றமாக இருக்கலாம் காதல் அனுக்களை உயிர்க்காற்று ரசாயன கலவையின் துணை கொண்டு எங்கோ கடத்தி சென்று கொண்டிருந்தன் காரதணமாக இருக்கலாம்.

முதல் பார்வையிலே காதல் வந்து தொற்றிக்கொள்ள அவன் அவ்வளவு பலவீனமாகவும் இல்லை அதேபோல முதல் சந்திப்பிலே காதலில் விழும் பலம் அவள் அகராதியிலே இல்லை ம்ஹூம் அது பெண்கள் அகராதியிலே இல்லை.

புயல் கரையைகடப்பதற்கு மாறாக அன்று மின்னல் புயலை கடத்தி சென்றது.

இப்படி சில காதல் சேஷ்டைகள் நடைபெறுவது வழக்கம் தான் ஆனால் இந்த சேஷ்டை உணர்வுகளுக்குள் ஊடுருவி காதலின் வெட்கசிவந்த குழம்பில் இருவரையும் தள்ளிவிட்டு இருவரும் தத்தளிப்பதை பார்த்து வேடிக்கை பார்க்கும் காதலின் கோர இன்முகம் எவ்வளவு இனிமையானது என்று உணர்திட மனிதனாய் ஜனனம் எடுத்த அத்துனை பிறவிகளையும் காதல் கடலில் முங்கி தூய்மைபடுத்த இறைவன் எத்தனித்த அவதாரமே என்று வகையறுக்க வந்தது தான் காதல் என்று இங்கு குறிப்பிடும் போது அதை உணர்ந்தவர்கள் பொன்முறுவலும் உணராதவர்கள் நமட்டு சிரிப்பையும் வெளிப்படுத்துவது இங்கே தவிர்க்க முடியாதது. அப்படி நமட்டு சிரிப்போடு மேற்கொண்டு பின் தொடர்ந்து காதலில் விழுந்து விடாதீர்கள் என்று எச்சரிக்க விரும்பவில்லை ஏனென்றால் அதுதான் காதலின் சாசனம். அது காயங்கள் தரும் காயத்திற்கு மருந்துகள் தரும் வலியின் உணர்வை தரும் உணர்வில் வடுவை தரும் மொத்தத்தில் அது இறைவனை காண ஏங்கும் முடிவில்லா பேரின்பத்தை தரும்.

அப்படி பேரின்ப வரத்தை பெற தான் தயாரானான் அவன். பார்வையின் விழித்திரையில் சிக்கியவளையெல்லாம் மனையாள் என்று நினைப்பவன் ஆண்வர்கத்தின் அகவரிசையிலே இல்லாதவன். அப்படி எண்ணிலடங்கா பெண்களை பார்த்த கண்கள் இவள் கண்களில் சிக்குண்டு தவிப்பதை உணர்ந்தான் அவன் தாயை உணர்ந்தான் அவன் துணையை உணர்ந்தான் தனக்கானவள் இவள் என்று உணர்ந்தான். அவளை ரசிக்க சித்தமானான் உச்சி எடுத்த வகிட்டை தாமரை மலர் முகத்தை அதில் பனி துளி போல் சிதறிகிடந்த மூக்குத்தியை அவள் காதுகளில் சிம்ம சொப்பனமிட்ட கம்மலை கைவிரல் மோதிரத்தை கால் கொலுசை கொலுசின் ஓசையை என அவன் ஒரு தலை காதலை இராவணனின் பத்து தலை கொண்டு சேமித்தான்.

‘அவளுக்கும் தான் நம்மீது அபிராயம் இருக்குமோ ம்ஹூம் இருக்காது நம்மலலாம் யாரு காதலிப்பா’ என்று அவன் மனம் கிடந்து தவித்தது. ஆனால் அவள் கண்களில் காதல் தெரிகிறதே! ஒரு பெண்ணின் கண்கள் என்ன சொல்கிறது என்று தெரியாதளவிற்கா இந்த ஆண் வகையறாக்கள் முட்டாளிகிடக்கின்றன. இல்லை இது காதல் இல்லை ம்ம் இது காதல் தான் என்று ஏங்கி வெம்பி துடிக்கும் அவன் இதயத்தை அவள் கேட்டாலோ என்னவோ.
காதல் அசைவுகளை மெதுவாக கடத்தினாள்.

பெண்கள் பார்த்ததும் காதல் கொள்ள மாட்டார்கள் அழகை பார்த்து கொள்ள மாட்டார்கள் பின்பு எதை பார்த்து கொள்வார்கள் ஆகச்சிறந்த  நடத்தயை பார்த்து கொள்வார்கள். அப்படி என்ன அந்த நடத்தை அவளை காதல் வயப்பட செய்தது என்று அவளுக்கு தான் வெளிச்சம் ம்ஹூம் அவள் மனதுக்கு தான் வெளிச்சம்.

அவளுக்கு கொஞ்சம் திமிர் அதிகம்தான் அந்த திமிர் தான் அவள் அழகும் கூட. அதை அவன் வெகுவாக ரசித்தான் அந்த திமிர் அவனை இன்னும் காதல் கொள்ள செய்தது. இருவரும் ஒரே அலுவலகத்தில் வேலை செய்த போதும் பெரிதாக பேசியதில்லை ஆனால் அவர்கள் கண்கள் பேசியது தினமும் பேசியது. அந்த கண்களின் சம்பாஷனையில் ஊடல் இருந்தது காதல் இருந்தது மோதலும் இருந்தது. அப்படிபட்ட சம்பாஷனையின் விளைவை தான் அவன் கவிதையாக வடித்தான் காதல் அவனை கூட கவிஞனாக்கியது காலத்தின் கொடுமை.

அவள் காதல் சீற்றங்கள் அதிகமானது அவன் மனம் கனமானது காதல் அவன் மனதை நிறைத்தது நிரம்பி வழிய தொடங்கியதை வழிந்தவற்றை எங்ஙனம் நிரப்ப அவளுக்கு உரித்தானது அவளுக்கே சேரட்டும் என ஒரு வழியாக முடிவுக்கு வந்தான்.

காதலை சொல்ல ஒரு நொடி போதும் ஆனால் காதல் களவாடிய தருணங்களை சொல்ல ஒரு ஆயுள் வேண்டும்

காதலை சொல்லி காத்திருப்பது சுகம் தான் இருந்தும் விலகி சென்றால் தான் அது தீர்ந்திடுமா
பாரக்காமல் பேசாமல் இருந்தால் தான் அவை மறந்திடுமா

இப்படி காதல் களவாடிய தருணங்களை சேமித்து ஒரு காதல் வரலாற்றையே எழுதிடலாம். அப்படி தான் தன் காதல் வரலாற்றின் நடுப்பக்கங்களை எழுத தொடங்கினான். அந்த பக்கங்களை உரையாடலாக தான் உணர முடியும் வாக்கியங்களாக வர்ணிக்க முடியாது.

காதல் அவன் வாழ்க்கையில் பலவற்றை களவாடியது அவன் நெடுநாள் தூக்கத்தை பசியை சிரிப்பை வேதனையை பாரத்தை அந்த இனிமைகளை அவன் வாயாற சொல்லும் நேரம் வந்தது அவளை அவன் பார்த்த அதே நல்வேளையில்.

“உன்கிட்ட ஒன்னு சொல்லனும்”

“ம்ம் சொல்லு”

“உன் கண்ணு என்ன கொல்லுது”

“என்ன சொல்ற”

“ஆமா உன் கண்ண பார்த்து என்னால பேசமுடியல”

“இதுல எல்லாமே இருக்கு இதுல என் கவிதைகள் நான் சொல்ல நினைக்கிறது எல்லாமே இருக்கு என் கவிதையின் இலக்கனமே நீ தான் நீயே படிச்சு தெரிஞ்சுக்கோ எல்லாம் உனக்கு சேர வேண்டியது தான்

என் மனசுல இருந்ததல்லாம் இதுல சொல்லிட்டேன்

ஆனா உன் மனசுல இருக்குறத தான் நீ சொல்ல மாட்டேங்குற….

ஆம்பளய்ங்க காதல் தேன் மாறி அதுல எந்த கலப்படமும் இருக்காது 
அந்த காதல் பார்த்தவுடன வர்றது 
அது பழக்கத்துனாலயோ
அழக பார்த்தோ குணத்த பார்த்தோ வர்றதில்ல

அது அப்படியே பார்த்தவுடன வரும் பார்த்தவுடனே இவ நமக்கு பொண்டாட்டியா வந்தா நல்லா இருக்குமுனு தோனும்  
அது அப்படி எல்லாருகிட்டாயும் வந்துறாது உன்கிட்ட வந்துச்சு….

நீ கோச்சுகலனா ஒன்னு சொல்றேன் எனக்கும் உனக்கும் இப்ப இரண்டு பிள்ளைங்க தெரியுமா…

எனக்கு புரியுது 
சாதி மதம் ம்ம் தெரியும்….

நான் நல்லவனா உன்ன வச்சு காப்பாத்துவேனானு உனக்கு சந்தேகம் வரலாம் தப்பே இல்ல

பத்து மாசம் சுமந்து பெத்த அம்மாவ 
25 வருஷமா பாசத்த ஊட்டி வளர்த்த அப்பாவ 
கூடவே ஒட்டி உறவாடி வளர்த்த தங்கச்சிய நினைக்கனும்… அவங்க வேதனைப்படகூடாது சந்தோஷமா இருக்கனும்… எல்லாம் ரைட்டு நீ நினைக்கிறதுல எந்த தப்பும்மில்ல…

ஆனா அதுகாக காதல மனசுகுள்ளயே வச்சு என்னயும் கொன்னும் உன்னை கொன்னுட்டு இருக்கியே அந்த கொடுமைய நான் எங்கனு போய் சொல்ல…

பொம்பளய்ங்க காதல் கடல் மாறி அதுல என்ன இருக்குனு தெரியாது எவ்ளோ ஆளமுனு புரியாது.

காதலுங்குறது புனிதமானது மா !
அது சாதி மதம் இனம் அவ்ளோ ஏன் சில சமயம் அன்புக்கும் பாசத்துக்கும் கூட அப்பாற்பட்டது…

அத பூட்டி வச்சு மறச்சு வாழ்க்க முழுக்க வேதனைப்பட்டு திரியுறதுக்கு தைரியமா சொல்லி எது வந்தாலும் பாத்துகலாமுனு சொல்லறது தான் நம்ம பண்ற காதலுக்கே மரியாதை.

இப்ப கூட உம்ம்ம்ம்ம்னு சொல்லு எங்க வீட்ல இருந்து கூட்டி உன் வீட்ட தேடி உன்ன பொன்னு கேக்க

அதுக்கும் முடியாதுனா ஒன்னும் சொல்றதுகில்ல வாழவே பயபடுறவகிட்ட வேற என்னத்த சொல்ல…

காதல் வாழும் !!
காதலர்கள் ஹ்ம்.”

இன்னும் தான் அவள் வார்த்தைகள் மௌனம் காத்தன இன்னும் அது எத்துனை காலம் தான் நீளுமோ ஆனால் கண்ணீர் மட்டும் தாரை தாரையாக சிந்தியது அந்த கண்ணீர் தான் பதில் கூறுமோ அந்த கண்ணீரின் பாஷை தான் யார் அறிவாரோ. மெல்லிய நிசப்தம் எதோ ஒன்று சொல்ல அவள் நா துடித்தது.

அவள் சொல்ல வாயெடுத்தாள் வானத்து மின்னல் வெட்டியது புயல் மையம் கொள்ள தயாரானது கீழ்வானம் சிவக்க கார்மேகங்கள்  மழை துளிகளை அள்ளி வாரியனைத்து வந்து கொட்ட காத்திருந்தன புயலும் மின்னலும் மையல் கொள்ளும் நேரம் தான் வந்தன வான் மழை பொங்கி நிலத்தில் விழுந்திட்ட இலைகளை நனைத்தன புயலும் மின்னலும் மையல் கொள்ளும் அழகை கண்டு சிலிர்த்தன.

– பிரசன்ன ரணதீரன் புகழேந்தி

அவளுக்கு என் மேல் எத்தனை கோபம்

அவளுக்கு என் மேல் எத்தனை கோபம்

“கடைசியா என்ன தான்மா சொல்ற

சி திஸ் லாஸ்ட்”
“நோ மோர் எக்ஸ்பிளனேஷன் சார்


ப்ளிஸ் கேட்டத கொடுத்துறுங்க”

‘தடக் தடக் தடக் தடக்’

“லுக் மிஸ்டர் காருண்யா, ஏற்கனவே பதிமூனு வாய்தா!

இதான் லாஸ்ட் ஹியரிங் 
நோ ஃப்ர்தர் டிலே”

“எல்லாத்தயும் ஏற்கனவே சொல்லியாச்சு சார் எனக்கு இதுல கொஞ்சம் கூட விருப்பமில்ல”

“இங்க பாரு தம்பி! உனக்கு விருப்பமில்ல அந்த பொண்ணு விரும்புதுல்ல

லெட் இட் பி முயூட்சுவல்

ஏற்கனவே உங்களுக்கு நிறைய டைம் கொடுத்தாச்சு, மனசு விட்டு பேசியும் தொலயமாட்றீங்க

இதுக்கு மேல இழுத்துட்டு இருக்க முடியாது”

‘தடக் தடக் தடக் தடக்’

“ம்ம் கொடுத்துருங்க சார், இது வரைக்கும் அவ என்கிட்ட எதும் கேட்டதில்ல நானாவும் எதும் கொடுத்ததில்ல

மனசுக்குள்ள இருக்குறத வெளிய வாய்விட்டு சொல்லிருந்தா நானே விலகிருந்துப்பேன்.

இப்பயும் ஒன்னுல்ல, கொடுத்துருங்க”

“ஹே சீன் கிரியேட் பண்ணாத ஒகே

டோன்ட் ஆக்ட் ஸ்மார்ட்
‘ஃப்ராடு’ ‘மென் ஆர் ஃப்***ங் ஹைப்போக்ரைட்ஸ்”

“மா! இது கோர்ட், நான் ஜட்ச் ஒரு மட்டு மரியாதை இல்ல”

“சாரி சார்!”

“ஜீவனம்சம் எதும் வேனும்மா மா”

“சார் என் வாழ்கைய எனக்கு வாழ தெரியும் அதுக்கு யார் தயவும் தேவையில்ல காசும் தேவையில்ல”

“அவ்ளோ வெறுப்பு சார்,

சார் என் பையன்?”

“என் குழந்த என் கூட தான் இருப்பான், யார்கிட்டயும் தரமுடியாது”

“குழந்தைக்கு வயசென்ன மா”

“இரண்டு வயசு சார், நான் கொடுக்கமாட்டேன், நெவர்”

“இரண்டு வயசு ஒன்னும் பண்ணமுடியாது சட்டப்படி அம்மா கிட்ட தான் இருக்கனும். நீ வேனா மாசத்துக்கு ஒரு இரண்டு நாள் போய் பாத்துக்க”

“மாசத்துக்கு இரண்டு நாள் ம்ம்ம் என் பையன பாக்க இரண்டு நாள் மட்டும் தான் டைம்,

ம்ம்

ஒகே சார் தேங்க் யூ”

“சார் இதோட 113 ம்ம்” என்று டவாலி கூற.

“வாய மூடுற படுவா! ஹூம் இந்த பாவத்தலாம் எங்க போய் கழுவ போறேனோ” என்று அங்கலாய்த்தார் நீதிபதி.

‘தடக் தடக் தடக் தடக்’

வாழ்க்கையில் எத்தனையோ உரையாடல்களை அவள் நினைத்து ரசித்ததுண்டு.

காதுமடலின் ஓரத்தில் மென்காற்று வீசி பின் முடியின் கழுத்தோரம் முத்தமிட்டு காதல் மொழிகள் கிசு கிசுத்த உரையாடல்களை நினைத்து நினைத்து களித்த மனது

மறுஜென்மத்தின் நல்வேளையில் அடிவயிற்றின் பாரம் தாங்காது கால் விரித்து கதறி அழுத தருணத்தில் உச்சந்தலையில் முத்தமிட்டு ஆறுதல்  செப்பிய வாய்மொழிகளை நினைத்து கண்கள் கசிந்த மனது

ஆனால் மூவாண்டுகள் ஆனபோதும் இன்று இந்த உரையாடல்கள் திரும்ப திரும்ப அவள் காதுகளில் கேட்டு கொண்டு இருக்கிறது. அத்துனை கோபங்களும் தாபங்களும் தாங்கிய அந்த உரையாடலின் பரிசு வெறுமையான தனிமை வெண்மதிக்கு அது பிடித்து போனதா? அல்ல அவள் அதை பழகி கொண்டாளா! என்பதை அவளே அறியமாட்டாள் நினைத்து நினைத்து பேசும் மனதும் பேசிய வார்த்தைகளை நினைத்து கண்ணீர் விடும் மனதும் உளவியலுக்கே சாவல்விடும் பெண்ணின் குணம்.

இரயிலில் அன்று கூட்டம் அவ்வளவாக இல்லை ஜன்னலோரம் வீசும் காற்றை கூட தீண்ட முடியாமல் தவித்தாள் வெண்மதி.

இரயில் புறப்பட தயாரானது புதுமண தம்பதிகள் வெண்மதியின் எதிரே வந்து அமர்ந்தனர். கடைசி நிமிடத்தில் சட்டென இரயிலை பிடித்து வெண்மதி எதிரே அமர்ந்தான் ஜீவா. “சார்! ஏன் இப்படி அரக்க பரக்க வர்றீங்க சிலிப் ஆகிருந்தா” என புதுமாப்பிள்ளை கேட்டார்.

“சார் நீங்க வேற சென்னைல ப்ளைட்ட புடிக்கனும்”

“ஹோ அதுக்காக இப்படியா”

“என்ன சார் பன்றது அர்ஜன்ட்”

“எங்க சார் போறீங்க”

“வாழ்க்கைய தேடி சார்” என கூறி ஜன்னலோரம் பார்த்தான். வெண்மதி தலைசாய்ந்து கண்மூடி கிடந்தாள்.

மனதில் சில வண்ணத்துபூச்சிகள் சிறகடிக்க தொடங்கியது அவள் முகத்தையே கண் கொட்டாமல் பார்த்து கொண்டிருந்தான். அவள் காது மடல்களை, மூக்கின் வளைவுகளை அதில் மின்னிய மூக்குத்தியை, இதழ்களை, அவள் கழுத்தை சற்று கிழ் இறங்கி அவள் மடியை பார்த்து கொஞ்சம் கலங்கி போனான்.

தடக்கின் வேகம் குறைய சட்டென்று கண்முழித்து மடியில் கிடந்த கண்ணனை பத்துரபடித்தினாள் இது நடக்க சில விநாடிகள் எடுத்து கொண்ட நேரத்தில்.

புது மாப்பிள்ளைக்கு பதில் கிடைத்தது.

“சிங்கப்பூர் சார்” என்று.

“ஒஹோ”

“வோர்க்குகாக போறீங்களா”

“இல்ல சார் நிரந்திரமா போறேன்”

“ம்ம் என்ஜாய் சார், உங்களுக்கு கல்யாணம் ஆகிடுச்ச”

“இல்ல சார்! ஐயம் ஹன்ட்ரட் பர்சன்ட் ப்யூர் சிங்கிள்,

நீங்க நீயூ மேரிடா வாழ்த்துகள், ஒரு சின்ன அட்வைஸ் மனசுவிட்டு பேசுங்க உள்ள போட்டு எதையும் மறைக்காதிங்க”

“சிங்கிள்னு சொன்னீங்க செம டிப்ஸ் கொடுக்கறீங்க”

இந்த உரையாடல் நீண்டு கொண்டே போனது அவ்வ போது ஜீவா கண்கள் வெண்மதியை வேட்டையாடியது.

வெண்மதிக்கு உள்ளம் சலசலக்க ஆரம்பித்து விம்மி வாய்விட்டு அழ துடித்தது. தன்னவனின் நினைவுகளை சுமக்கலானாள். அவன் தொடாத பாகம் தன்னுள் இல்லை என்றபோதும் எதோ ஒன்றை அவன் மறந்துபோனதை நினைத்து புழுங்கினாள். இனி அவனை செல்லுலாய்டுகளில் சிறைபிடித்த தருணங்கள் மட்டும்  தான் அவளுக்கு துணை. இதற்கு காரணம் அவனை மறக்கமுடியாத மனதும் வேறொரு ஆடவனை நினைக்க முடியாத மனதும் தான்.

‘தடக் தடக் தடக் தடக்’

சத்தத்தின் வேகம் தான் சற்று குறைந்தது ஆனால் மனதில் ஏற்பட்ட சத்தத்தை தான் அடக்க முடியவில்லை ஏதோ ஒரு உணர்வு மனதின் சுவரோரத்தில் அரித்து கொண்டிருந்தது இப்படியே தான் இந்த பயணம் தொடர்ந்திடாதா  வார்த்தைகள் மௌனித்து கண்கள் பேசி கலந்திடாதா என்று துடித்தாள். தூரத்து பார்வையின் சல்லாபம் கூட அருகில் இருந்த ஒவ்வொரு நொடியும்  கிடைத்ததில்லையே என மனம் ஏங்கியது ஆக்ஸிஜன் கூட காதல் காற்றையே நுரையீரலுக்கு கடத்தி சென்றது நினைத்த பாகம் என்னதென்று தெரிந்திற்று ஆனால் அந்த வலித்த பாகத்தை  எங்ஙனம் போய் தேடுவது வலித்த மனதிற்கு எப்படி தான் மருத்துவம் பார்ப்பது. எங்கு ௐளிந்து கொண்டு உயிரை உறுவி எடுக்கிறாய் என்று மனக்குரல் மனதிடம் கேட்டது, அதற்கு மனது எப்படி பதில் கூறமுடியும்!.

எல்லோரும் இறங்கிவிட்டார்கள் அவனும் தான், இரயில் கூட அடுத்த பயணத்திற்கு தயாராகிவிட்டது பாவம் அந்த சண்டாளிக்கு தான் நிலை கொள்ளவில்லை. இரயிலின் ஜன்னல் ஓரம் அவன் முகம் தெரிந்திட அள்ளி மாரனைத்து ஓடி வந்தாள் இரயிலின் படிகளில் நின்று கண்களை உலவவிட்டாள் அதோ அகபட்டுவிட்டான் ! அப்படியே சிறைபிடித்திட மாட்டோமா என்று வலித்த பாகம் ஏங்கியது அது முடியுமா!.

மெள்ள அருகில் வந்து அவள் வாயெடுப்பதற்குள்ளே விழித்த கண்ணன் அழைத்தான் “அப்பா! அப்பா!” என்று.

கொஞ்சம் மகிழ்ச்சி தான் இருந்தும் மௌனித்து நின்றான் அள்ளி அணைக்க கைகள் துடித்தது நடுவில் தடுத்து பறித்தாள் வெண்மதியின் தாய், கண்கள் கலங்கியது. வெண்மதியின் கண்களை பார்த்தான் கண்களில் சம்பாஷனை நிகழ்ந்தது வார்த்தைகள் விடுமுறை எடுத்து கொண்டது மொழிகள் காலவரையின்றி மௌனமானது. கண்கள் பேசிக்கொண்டே இருந்தன. இரயில் புறப்பட ஆயத்தமானது. தண்டவாளங்கள் திசை மாற காத்துகொண்டிருந்தது. இப்போதாவது வாய்விட்டு ‘நீ எனக்கு வேனும்’ என்று சொல்வாளா என சந்திப்பில் விடைபெறும் இரயில்கள் கூட அதிசய்த்து இருந்தது. பாதகத்தி சொல்லாமலே நிற்கிறாள் என கோபங்கொண்டு கிளம்பியது. ஜீவாவின் கண்கள் பரபரத்தன இரயிலை பிடிக்க மூளை உத்தரவிட்டது வெண்மதியின் கரங்களை பற்ற நெஞ்சம் 
சொன்னது. நாவும் சதி செய்தது ‘சொல்லி தொலயடா !’ என உருவமில்லா ஒரு குரல் கூச்சலிட்டது இருந்தும் இருவர் மனதிலும் அந்த உடன்படிக்கை வாசிக்கப்பட்டது.

“ஜீவகாருண்யாவுக்கும் வெண்மதிக்கும் செய்யப்பட்ட விவாகத்தை சட்டப்படி இந்த கோர்ட்டு ரத்து செய்கிறது”

– பிரசன்ன ரணதீரன் புகழேந்தி

மீட்டாத வீணை

மீட்டாத வீணை

“மறந்துடேனா! இந்த லோகத்துல அந்த இரங்கநாதன் கூட மக்கள ரட்சிக்க மறக்கலாம்டி குழந்தே ஆனா நான் என்னைக்குமே என்னோட கொள்கைகள மறந்ததில்ல தெரியுமோ”

“இல்ல இவ்ளோ நாழி ஆயிடுத்தே இப்ப போறளே அதான் கேட்டேன்” என்றாள் கஸ்தூரி மாமி.

“வயசாயுடுத்தோனோ அதான் நடக்க முடியுறதில்ல” என்று ஐப்பாசி மாத மழை நீர் தேக்கங்களில் தத்தி தத்தி நடந்து வந்து கொண்டிருந்தார் நம்ம சீனிவாசன் பாவம் எம்பத்தினாலு வயசாயுடுத்தோனோஅப்படி தான் இருப்பார் என்ன பண்ண சொல்றேள். சட்டென சிறிது நேரம் நின்று நிதானமாக ‘என்ன?’ என்று சம்பாஷனையில் கேட்டார். நம்மலதானோ! நம்மலயே தான். ‘என்ன?’ இல்ல இந்த தெருவில் இருக்குற மத்த மார்க்கம் சமூகம் கொண்டவா கூட அக்ரஹாரத்து பாஷை பேசுறச்ச நம்ம பேசலன தப்பாயுடுமோனோ அதான்….. வேண்டாம்குறேளா! நல்ல இல்லயோ, இருந்தாலும்…

சரி இதோட நிறுத்தின்றுவோம் இல்லனா ரொம்ப கோச்சுண்டுருவார் போல ம்.

சுப்ரபாத கீர்த்தனைகள் ஆங்காங்கே ஒலித்து கொண்டிருந்தது கதிரவனின் ஓளி வேகம் சற்று குறைந்து தான் வந்தது.  அக்ரஹாரத்து மாமிகள் எல்லோரும் மஞ்சள் தெளித்து கோலமிட்டு கொண்டிருந்தனர் ஆஹா! என்ன அழகு இத பார்க்க நம்ம சீனிவாச அய்யங்காருக்கு கொடுத்து வைக்கலயே ஆமா கண் பார்வை வேற குறஞ்சுருச்சோனோ. பாவம் அந்த நடை தளர்வுல பங்கஜம் மாமி போட்ட கோலமயிலோட கால மிதிச்சுட்டார். பங்கஜம் மாமிக்கு கோவம் தலைகெறிவிட்டது.

“சீக்கிரம் போய் சேரமா நம்ம பிராணன வாங்குறதே” படக்கென வாயைவிட்டாள் பங்கஜம் மாமி.

கண்கள் கொஞ்சம் மங்கல் என்றாலும் காதுகள் ஒருவாறு உயிர்ப்போடு தான் இருந்தது. “கொஞ்சம் பொறுடி மா வைகுண்டத்துல இடமில்லயாம் அதான் கைலாயத்துல கேட்டுருகேன் இடம் கிடச்ச உடனே போய்றேனடி மா சரியா” இந்த மறுமொழிக்கு பங்கஜம் மாமியிடமிருந்து  குமட்டு சினுங்கல் தான் கிடைத்தது.

“அப்படி தட்டு தடுமாறி இந்த அதிகாலை வேளையில எங்க தான் போறாரோ அந்த பெருமான சேவிக்க போறாரோ” என்றான் அவரை கண் கொட்டாமல் பார்த்த வழிப்போக்கன்.

மறுபடியும் நின்று நிதனாமாக திரும்பி பார்த்தார் சீனிவாசன் மறுபடியும் நம்மளதான் “அய்யோ நானில்ல சார்வாள்”.

“ஓய் நீ என்ன ஊருக்கு புதுசா அவர் எங்க போறாரு நோக்கு தெரியாதா. நேதாஜி போருக்கு கூப்டப்ப பாரதி பாட்டெல்லாம்  பாடின்டே பட்டாளத்துக்கு போனவரு பெருமாள சேவிக்க போறாராக்கும்”

“நேக்கு என்ன தெரியும்? பின்ன எங்க அவசரமா கொல்லைக்கு போறாரோ”

“போடா அபிஷ்டு வெட்டி பேச்சு பேசாம போடா” என வழிபோக்கனுக்கு புத்தி கூறி சென்றார் கோயில் குருக்கள்.

அந்த மனுஷன் எங்க தான் போறாருனு பின் தொடர்ந்து போனான் நம்மவன்.  பனிகாற்று வாடையும் குளிரும் அந்த காலை பொழுதை ரம்மியமாக்கியது.

ஒரு நீண்ட நடை பயணத்துக்கு பிறகு சீனிவாச பெருமாள் கோயில் வாசல் தென்பட்டது. மெள்ளஅவர் நடை வேகம் பெற்றது முகத்தில் கொஞ்சம் புன்னகை கொஞ்சம் சினுங்கல் அது மூப்பின் காரணமாய் இருக்கலாம் கொஞ்சம் பதற்றமும் கூட. ஒருவழியாக அந்த காலைபனி அவரை வெகுவாக மறைத்தது.

கோயில் கடைத்தெருவின் வாசலின் மறைவில் நின்று நம்மவன் பனி விலக காத்திருந்தான். அப்படி என்ன தான் பண்ணப்போறரு இன்னைக்கு பார்த்தே ஆகனும் என்ற ஆவலுடன்.

மெள்ள புகைமூட்டம் புடை சூழ்ந்தது அது விலக வெகு நேரம் ஆனது அதற்குள் நம்மவன் அங்கலாய்த்து தீர்த்துக்கொண்டான். அந்த புகை மண்டலம் சற்றே விலக எத்தனித்தது பொறி பறக்க நெருப்பின் ஜுவாலை தெரிந்தது துளசி வாடையுடன் நெய்யின் நறுமணமும் கலந்து  மூக்கை துளைத்தது இட்லிகள் கமகமவென ஆவியை பரவவிட்டது, ஆழ பொறிந்த தோசைகள் நெய்யை சொட்டி கொண்டிருந்தன, வறுத்த கொட்டை பொடியின் இடுக்குகளில் சிக்கரி தன் மணத்தை சிதற விட்டது குறிப்பாக பொன்னிற அப்பங்கள் தேனை கக்கி கொண்டிருந்தன அந்த நாரயண வாடை  ஒருவாறு அவனை பாற்கடலில் மூழ்க செய்தது ஆனால் எந்த வித சலனமுமில்லாமல் அங்கே கிடத்தப்பட்ட பலகையின் முன்னேரத்தில் உட்கார்ந்து சௌகர்யத்துடன் சப்பு கொட்டி மணி கடை காப்பியை குடித்து கொண்டிருந்தார். நம்ம சீனிவாசனை பார்த்து கொஞ்சம் ஆடித்தான் போனான் நம்மவன்.

“அட பகவானே” என தலையில் அடித்துக்கொண்டே பெருமாள் கோயிலை நோக்கி நடந்தான் நம்மவன். அவனை நேருக்கு நேர் முட்டுவதை போல 
துளசியையும் நெய் பொங்கலையும் கைகளில் ஏந்தியபடி ஆழிலையில் எழுந்து ஓடி வந்த கண்ணனை போல சீனிவாசனை நோக்கி ஓடி வந்தான் பாரதி “சீனி தாத்தா! இந்தாங்க” என்று இரண்டு கைகளையும் நீட்டினான். பொங்கலை எடுத்து கொண்டு காப்பி டவராவை பாரதி கைகளில் வைத்தார் சீனிவாசன், அதனை பவ்யமாகவே ஏந்தி கழுவி மணியிடம் கொடுத்தான்.

“டேய் தம்பி, இந்தா இத போய் சிவராமன் ஐயர்ட்ட கொடுத்துட்டு வா” என நான்கு நெய் அப்பத்தை வாழையிலையில் மடித்து கொடுத்தான் மணி.

அதை வாங்கி கொண்டு துள்ளி குதித்து ஓடினான் பாரதி. அவன் ஓடும் அழகை அவ்வளவாக ரசிப்பதற்கில்லை அவன் அணிந்த பனியனில் அவன் மொத்த மச்சங்களையும் எண்ணிடலாம் அவன் அணிந்திருந்த டவுசரில் தான் எத்துனை நிறங்கள் அது ரசிப்பதற்குறியதாகுமா என்ன!.

சூரியன் இப்போது சஞ்சாரம் செய்ய தொடங்கிவிட்டான். சீனிவாச அய்யங்காருக்கோ ஒரே படபடப்பு.

“என்ன ஓய் தேடிட்டு இருக்கீரு” என கூறிக்கொண்டே அவ்வழி கடந்தார் கரீம் பாய்.

“ஓ! நீயா மூக்கண்ணாடிய மறந்துட்டேன் ஓய்! கொஞ்சம் நீ வந்து படிச்சு சொல்லேன்” என்று அன்றைய நாளிதழை நீட்டி தன் சுருங்க சிரிப்பால் அசடு வழிந்தார்.

“இப்பலாம் நீ ரெம்பவே மறக்கறீர் ஓய்.

கொஞ்சம் பொறும் பேரன போய் ஸ்கூல்ல விட்டுட்டு வந்துடறேன்.” எனக் கூறிவிட்டு மெள்ள நடந்தார் பாய்.

வழக்கம்போல பாதசாரிகளை வேடிக்கை பார்த்தவாறே நாழியை கடத்தினார். அதற்குள் நம் பாரதியும் வந்துவிட்டான். வாய்க்கு வாய் வாயாற தாத்தா என்று அழைக்கும் உரிமையை முழுமையாக அந்த  அக்ரஹாரத்தில் பெற்றவன் பாரதி மட்டுமே என்பதில் அங்கிருப்பவர்களுக்கு கொஞ்சம் பொறாமை தான். பகுத்தறிவு பேர்வழி என்று எப்போதும் விதண்டாவாதமாக பேசிக்கொண்டு சித்தாந்தங்களை சிந்திக்கொண்டு திரிவார் என்பதாலோ அல்லது பட்டாளத்தில் சில பல பராக்கிரம செயல்களை செய்ததால் தானோ என்னவோ சீனிவாசனை அவ்வளவாக யாருக்கும் பிடிப்பதில்லை. தான் பெற்ற ஐந்தும் சரி, தன்னை ஆறவதாக பெற்றவர்களும் சரி சீனிவாசனின் கொள்கைகளில் பெரிதும் அவநம்பிக்கை உடையவர்கள். ஆனால் சீனிவாசனும் ஒரு விதத்தில்  அதிர்ஷ்டசாலி தான், தன் சிந்தனை பிதற்றல்களை கேட்க ஒருத்தியை அனுப்பி வைத்தானே. அவள் என்ன பாவம் செய்தாளோ வாழ்க்கைபட. இருந்தாலும் அவள் பேணிய அன்பிற்கு நிகர் அந்த ஆண்டாள் கூட ஈடு செய்ய முடியாது.

அவள் வெற்றிடத்தின் பக்கங்களை தான் இப்போது நிரப்ப முயற்சி செய்து கொண்டிருக்கிறார் சீனிவாசன். அதற்கு பெரிதும் தான் பயன்படுகிறான் பாரதி. பின்பு தூக்கி தாலாட்டிய தன் பேர பிள்ளைக்கே வைக்க இயலாத பெயரை இந்த மணி மைந்தனுக்கு வைத்து அழகு பார்த்தார் அல்லவா!.

அன்று கூட்ட நெரிசலுக்கு வழி இல்லாமல் போனது அதனால் கடையும் இளைப்பாறிக்கொண்டது. பாரதிக்கு தான்  கொஞ்சம் மகிழ்ச்சி இரண்டு அப்பம் ஒரு தோசையும் எடுத்து சீனிவாசன் அருகே உட்கார்ந்து சுவைந்து கொண்டிருந்தான்.

“பாரதி கண்ணா! இத கொஞ்சம் படிச்சு சொல்லுடா”  என்றார் சீனிவாசன் ஏக்கமாக.

சீனிவாசனை பார்த்து மென்சிரிப்பை உதிர்த்துவிட்டு மீண்டும் சுவைக்கலானான்.

அதற்குள் கரீம் பாயும் வந்துவிட்டார். சீனிவாசனுக்கு புன்னகை பொங்கியது பாவம் அவையெல்லாம் இன்னும் கொஞ்சம் நாழிக்கு தான் என்று அறிந்திருக்கமாட்டார் யானும் சொல்வதாய் இல்லை அனுபவிக்கட்டும். கரீம் பாய் கேட்கபோகும் கேள்விகளுக்கும் அதை கேட்கமறுக்க போகும் சீனிவாசன் செவிகளுக்கும் ஏன் அந்த அக்ரஹாரத்துக்கே பேரதிர்ச்சியாக தான் இருக்க போகிறது அந்த கேள்வி.

பாவம்! நடக்கபோவது இன்னதென்று அறியாமல் சிரித்து கொண்டிருந்தார் சீனிவாசன் தெரிந்திருந்தால் இந்த கேள்விக்கு பதில் கூற தேவையே இருந்திராதே…

“என்ன ஓய் ரெம்ப நாளா ஆளயே காணோம்”என்றார் சீனிவாசன்.

“என்னத்த ஓய் சொல்ல பேர பிள்ளைகள் வீட்டு வேலைனே ஓடிடுது”

உம்ம பசங்கலாம் எப்படி இருக்கா?” எனக் கேட்டார் கரீம் பாய்.

“எல்லாரும் சௌக்கியம் ஓய், சென்னை ரொம்ப பிடிச்சு போய்டுத்து போல தீபாவளிக்கு கூட என்ன அங்க வர சொல்லுதுகள் ஏன்டானு கேட்டா லீவ் கிடைக்காதுனு சொல்றதுகள். இப்படி காசு பணத்த சம்பாரிச்சு என்னத்த பண்ணபோறதுகளோ

ம்ம் பிராணன விட்ட கூட வருதுகளோ என்னவோ”

“ஓய் உன்னை முதியோர் இல்லத்துல சேர்க்காம தனியா விட்டதுக்கு சந்தோசபடுவோய், அப்புறம் பேர பசங்க எப்படி இருக்கா”

“அவங்களுக்கு என்ன ஓய் நல்ல பெரிய இன்டெர்னாஷ்னல் ரெசிடன்ட் ஸ்கூல்ல படிக்கிறாங்க” என்று பகட்டு சிரிப்பு சிரித்தார் சீனிவாசன்.

“ஹூம்…..

ரொம்ப சந்தோஷம், ஆனா இப்படி தனியா எப்படி தான் சமாளிக்கிறியோபா”

“தனிமை என்ன நமக்கு புதுசா ஓய், பாதி இளமைய தனிமையே வாங்கிடுத்து மீதி தனிமைய இப்ப அனுபவிக்கிறேன்

நல்ல வேள ஓய் அவ சுமங்கலியா போய் சேர்ந்துட்டா நான் போய் அவ இருந்துருந்தா வாழும் போதே நரகத்த பார்த்துண்டுருப்பா

இவாலாம் அதுக்கும் மேல காட்டிருப்பா” என குரல் தழு தழுத்தது அருகில் இருந்த மாகோலத்தையே கண் கொட்டாமல் பார்த்து கொண்டிருந்தார் அந்த கோலம் அவர் ராஜலக்ஷ்மி போட்டது போல் இருந்திருக்கலாம் யார் கண்டது.

“விடு ஓய், என்னைக்காது என் நிலைமைய கண்டுருக்கீரா

பம்பரம் மாறி சுத்திண்டு இருக்குற வயசாவோய் இது, ஒரு அஞ்சு நிமிசம் செத்த குருக்க சாச்சு கண்ணசற முடியறதா! ம்ஹூம்…” என்று சலித்தார் கரீம் பாய்.

“என்ன ஓய் இப்படி சளிச்சுக்குற, நம்ம பட்டாளத்துல இருந்தப்ப கூட நீ இப்படி சலிச்சதில்ல இப்ப என்ன ஓய்”

“உனக்கு என்ன ஓய் நீ நல்லா இருக்கீரு சுகவாசியா பசங்க பேரங்கலாம் நல்ல வெளியூருக்கு அனுப்பி வச்சுட்டு ஒண்டி கட்டயா சந்தோசமா இருக்கீரு…

என பாரும் வயசுக்கு மரியாதையுமில்ல ஒரு பச்சாதாபமில்ல இந்த வயசுக்குமேல என்ன என்ன வேலயலாம் வாங்குறா ம்ம் ‘அல்லாஹ்’ உண்மைய சொல்லனும்னா முடிலடா… சீனி”

“வாஸ்தவம் தான்…

வர வர மனுஷாளாம் மாறீட்டே வர்றா

ஒரு பொறுப்பில்ல

இங்க பாரு திருப்பல்லாண்ட எப்ப பாடுறதுகள்னு கலிகாலம் என்னத்த சொல்ல சொல்ற”

“ஆமா ஆமா மனுஷாள் மாறிட்டு தான் வராங்க அதுல நீயும் தான இருக்க

ஹா 
        ஹா
                 ஹா”

என்றார் கரீம் பாய் எக்காள சிரிப்புடனே.

“என்ன ஓய் சொல்றீரு?” என்று கரீம் பாயை சிறுது நேரம் உற்று பார்த்தார்.

‘கொஞ்சம் தள்ளுங்க தாத்தா’ என்று கரீம் பாயின் கவனத்தை சிதறி சென்றான் பாரதி.

“பின்ன என்ன ஓய், இந்த இருக்கானே மணி வம்சமே உங்க வீட்டுக்கு பரம்பர பரம்பரையா சேவ செஞ்சிட்டு வந்தா இப்ப இங்க இருக்கான் அதுக்கு நீ தான் காரணம் ஆனா….” என்று இழுத்தார்.

ஆம், சுமார் அறுபது ஆண்டுகளாக சீனிவாசன் வீட்டில் கைங்கரியம் செய்து வந்த மணியின் மூத்தகுடிகளின் பூர்வ பிம்பத்தை தகர்த்து மணியின் இருபதுகளில் தனக்கு பிடித்தமான தாயார் சன்னதி தெருவிலுள்ள காணி நிலத்தை கொடுத்து அழகு பார்த்தவர் சீனிவாசன். எத்துனை மனிதர்கள் இப்படி இருக்கிறார்கள் கண்முன்னே உதிரம் சிந்தி கிடக்கும் மனிதர்களின் இரத்த வாடை கூட நுகர்தல்கூடாது என்று விலகி செல்லும் மனிதர்களிடையே சீனிவாசன் அந்த நூற்றாண்டின் நாயகன் தான் இருந்தும் சீனிவாசன் இன்று இப்படி செய்ததை யாரலும் நியாயப்படுத்த முடியாது என்பதே நிதர்சனம்.

காணி நிலம் கொடுத்தும் எப்படி வாழப்போகிறோம் என்று கை பிசறி முழி பிதுங்கி நின்ற மணிக்கு தான் வாழ்க்கையின் சூட்சமத்தை ஒப்புவித்தார். இவர்கள் இப்படி தான் இருக்க வேண்டும் அவர்கள் அப்படி தான் நடக்க வேண்டும் என்ற கூற்றுகளை கேளாது வாழ்ந்த சீனிவாசன் அப்படி செய்தது போற்றுதற்குரியதாக என்றும் இராது தானே.

கலைவாணி மீட்டெடுக்கும் வீணையின் இசையை இவர்கள் தான் கேட்கவேண்டும் என்று பிரம்மன் செய்தானோ தெரியவில்லை ஆனால் அப்படி சேராத இசையை மீட்ட வீணை வாணியின் கைகளில் இருந்தென்ன லாபம் அது நலம் கெட்டு புழுதியிலே கிடத்திடலாம். அதை வாரி எடுத்திட்டு மீட்ட சீனிவாசன் போன்று மனிதர்கள் இருந்தார்கள் அவர்களும் விதிவசத்தால் மதி இழந்து கிடக்கிறார்கள் இதுவும் பிரம்மனின் செயல் தானோ யார் அறிவார்?.

பாரதி இந்த சம்பாஷனைகள் எதையும் பொருட்படுத்தவில்லை அவன் கவனமெல்லாம் அவனை கடந்து சென்ற அந்த பள்ளி மாணவன் மீது தான் இருந்தது புத்தக மூட்டையின் அடர்த்தியை தாங்காமல் ஒரு புத்தகம் புழுதியில் வீழ்ந்தது அதை ஓடி சென்று தொட்டு எடுத்தது இந்த மென் கைகள் ஆஹா! என்ன நறுமணம் புத்தக வாடை தான் எவ்வளவு அருமையாக இருந்தது அவனுக்கு. ஒவ்வொரு பக்கமாக திருப்பினான் ஒவ்வொரு பகுதியையும் ரசித்தான் மெள்ள திருப்ப ஓர் இடத்தில் நின்றான் தவறவிட்டவனும் வந்தான் பாரதி கைகள் பற்றிய புத்தகத்தை பிடுங்கி எடுத்து சென்றான் பிடுங்கிய வேகத்தில் அந்த பக்கம் கிழிந்து பாரதி கைகளிலே தங்கிற்று. அந்த காகிதத்தையே பார்த்து கொண்டிருந்தான் பாவம் அவனுக்கு தான் என்ன தெரியும் முன்னும் பின்னும் பார்த்துகொண்டிருந்தான் ஒன்றும் புரியவில்லை காற்றிலே பறக்கவிட்டான் அது ஓடி விளையாடியது அங்கிருந்த பாப்பாக்களுடன்.

அதை பார்த்து கொண்டிருந்த கரீம் பாய் இப்போது சட்டென வினாவினார்

“ஆனா இந்த பாரதி பையன பள்ளிக்கூடதுல சேர்க்கனும் படிக்க வைக்கனும்னு தோனலல

உம்ம பேரன மட்டும் இன்டர்நெஷனல் ஸ்கூல்ல படிக்க வைக்கிறீரு இவன கவர்மன்ட் ஸ்கூல்ல கூட படிக்க வைக்க முடியலயே ஓய்

ஏன் ஓய் கொள்கைகளலாம் மறந்துட்டியா இல்ல மறச்சுட்டியா”

இதற்கு மறுமொழியை பாய் எதிர்பார்க்கவில்லை சீனிவாசனும் இந்த கேள்வியை எதிர்பார்க்கவில்லை.

சீனிவாச அய்யங்காருக்கு என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை வாய் குளறியது ஆனால் உதடுகள் மட்டும் ஏதோ சொல்ல துடித்தது

“நான் மறந்துட்டேனா

நான் மறந்துட்டேனா”

– பிரசன்ன ரணதீரன் புகழேந்தி

ஊழ்வினை உறுத்தும்

ஊழ்வினை உறுத்தும்

துப்பாக்கியிலிருந்து தெறிக்கவிடப்பட்ட தோட்டா அவனை நோக்கி பாய்ந்தது காற்றை கிழித்து கொண்டு விரைந்த அந்த தருணத்தில்  அவன் அப்படி செய்திருக்ககூடாது தான் இருந்தாலும் யார் செய்த புண்ணியமோ ஏன் முற்பிறவியில் அவன் செய்த புண்ணியமாக கூட இருக்கலாம் ஒருவேளை தெறித்த தோட்ட கூட அவன் காதருகே “டேய் நவுருடா” என்றதோ யார் கண்டார்கள்! காலில் சுருங்கெற்று கடிக்க, குனிந்தவன் அன்று எதிரில் நிற்பவனை பரலோகம் அனுப்பி வைத்தான். வைத்தவன் குறி தப்பியது, இது அடிக்கடி பரம்பொருளுக்கே நடக்கும்போது இவனுக்கு நடவாதா? என்ன!. துப்பாக்கியின் முனையில் இருந்து வெளிப்பட்ட அந்த சூட்டின் புகைச்சல் தான் இப்போது எய்தவனின் நெஞ்சிலும் புகைகிறது.

அது ஒரு நடையாளர் பூங்கா ஏரிகறையின் ஓரத்தில் அமைந்துள்ள அந்த பூங்காவில் சுமார் இருவது வருடங்களுக்கு முன்பு மும்மாரி மழையினால் ஏரியில் தண்ணீர் வழிந்தோடும் மேட்டுகுடிகள் படகு சவாரி செய்வார்கள் பூர்வகுடிகள் அங்கே மீன் பிடித்து அவர்களை வேடிக்கை பார்ப்பார்கள் யார் கண்பட்டதோ இல்லை கண்படவில்லை மனிதனின் கால்பட்டுவிட்டதுஇருபது ஆண்டுகளில் ஏரி மயானமானது புதர் மண்ட தொடங்கியது கயவர்கள் அடைகலம் அடைந்தார்கள் வடமதுரையின் கோவா லாஸ்விகாஸ் எல்லாம் அந்த பூங்கா தான் கஞ்சா தொடங்கி கேட்டது கிடைக்காதது என்று எதுவும் அங்கில்லை இருந்தும் சில வேடிக்கை மனிதர்கள் வாடிக்கையாக நடைபோடுவதுண்டு ஆகயால் அந்த மாலைவேளையின் அவ்வபோது இப்படி சில சம்பவங்கள் நடப்பதுண்டு அதை தவறாமல் இவர்கள் இருவரும் பார்த்து ரசிப்பதுண்டு.

“என்னடா இது! இப்பலாம் இங்க அடிக்கடி இப்படி நடக்குது” என்றான் தேவா.

“ஆமா டா இங்க என்னமோ பன்றாய்ங்கடா! என்னானு நம்ம கண்டுபிடிக்கிறோம்” என்றான் சித்தார்த்.

“இது நமக்கு தேவ இல்லாத வேலை”

“வேலையே இல்லாமா தான சுத்திட்டு இருக்கோம் அதுக்கு இந்த வேலைய பாப்போம்” என நக்கலாக சொன்னான் சித்தார்த்.

அடுத்த நாள் காலை சித்தார்த் மட்டும் சென்று நோட்டமிட்டான். எட்டு மணி நேர தேடலுக்கு பிறகு அவர்களின் திட்டங்களை ஒருவாறு அறிந்து கொண்டான். அதை தேவாவிடமும் கூறினான். ஆனால் அவன் அதற்கு உடன்படவில்லை. உரையாடல் நீண்டது.

“டேய் நம்ம எவ்வளவு கஷ்டத்துல இருக்கோம்னு உனக்கே தெரியும்

உனக்கு அப்பா இல்ல எனக்கு இருந்தும் பிரயோஜனமில்ல நம்ம தான் இனி எல்லா பாத்துகனும்

அவய்ங்க நாளகழிச்சு வைரத்த கடத்த போறாய்ங்க இத மட்டும் நம்ம அடிச்சோம்னா!” என வெறி கொண்டவன் போல பேசினான் சித்தார்த்.

“டேய் சித்தா! ஏன்டா உன் புத்தி இப்படி போய்ருச்சு நம்ம பட்டதாரிகள்டா

அதுமட்டுமில்லாம இதலாம் தப்பு! மாட்டுனா நம்மள செதில் செதிலா செதச்சுருவாய்ங்க” என்று நொந்துகொண்டே சொன்னான் தேவா.

“ஆமா நம்ம பட்டதாரிகள் தான் வேலைகிடைக்காத பட்டாதாரிகள் உனக்கு நியாபகமிருக்கா வேலை கிடைக்காம நீ மெக்கானிக்கல் படிச்சும் இரும்பு பட்டறைக்கு போன நான் நூறு ரூவா சம்பளத்துக்கு ஜல்லி அள்ளி போடுற வேலைக்கு போனேன்”

“ம்ஹூம் எனக்கு சரியா படலை”

இப்போது மிகவும் நிதானமாக சொல்ல தொடங்கினான் சித்தார்த் “இங்க பாரு ரொம்ப நல்லவனா இருக்காத, முடிஞ்சா நாலு எதிரிகள சம்பாரி அப்துல் கலாம எல்லோரும் மறந்துட்டாங்க ஆனா காந்திய இன்னும் நியாபகம் வச்சுருகாங்க தெரியும்ல

நல்லது மட்டும் செய்ய நான் ஒன்னும் புத்தனுமில்ல நீ இயேசுவுமில்ல ஏன் அவுங்க ரெண்டு பேரும் கூட நல்லவங்க இல்ல ஏன் தெரியுமா அவங்களுக்கு அடுத்தவன் கஷ்டபடுறத பார்க்க ரொம்ப பிடிக்கும் கஷ்டபடுறத பாக்குறது கடவுளே இல்ல தான!

இப்பலாம் தப்பு பண்ணமா இருக்குறது தான் ரொம்ப தப்பு தேவா! ஏன்ன ரொம்ப நல்லவனாயிருந்த பொய்யா நடிகிறானு சொல்றாய்ங்க

நல்லவனா இருந்தா சில விஷயத்துக்கு பயபடனும் ஆன கெட்டவனா இருந்தா எதுக்கும் பயப்பட தேவயில்ல

கடைசியா ஒன்னு சொல்றேன் நூறு வருஷம் நல்லவனா வாழ்ந்து கஷ்டபடுறதுக்கு ஒரு நாள் கெட்டவனா கெத்தா வாழ்ந்து செத்துரலாம்” என போதனையை முடித்த துறவியை போல பெருமூச்சுவிட்டான் சித்தார்த்.

தேவனின் மௌனம் தெடர்ந்து நீடித்தது அந்த மௌனம் சம்மததிற்கான அறிகுறியாக தெரியவில்லை ஆனால் சரியென்று கூறினான் அதைகேட்டு ஞானம் பெற்றவன் போல துள்ளி குதித்தான்.

“இது தப்பு இருந்தாலும் உனக்காக நம்ம நட்புக்காக” என்றான் தேவன்.

அந்த நாளும் வந்தது அதே பூங்கா நடையாளர்கள் வரதனது குறைந்திருந்தது சரியாக மாலை ஆறு மணி இருக்கும் இருட்ட தொடங்கியது. இரண்டு நபர்கள் மட்டும் தான் அவர்களை எளிதாக சமாளித்துவிடாலாம் என்று வைரத்தை கடத்தபோகும் ஏரியின் புதர் மண்டிய இடத்தை காட்டினான் சித்தார்த் அங்கு தான் இருவரும் சந்திப்பார்கள் என்று உறுதியாக கூறினான் இருவரும் பிரிந்து சென்று மறைந்தார்கள். பணபெட்டியும் வைரத்தை வைத்திருக்கும் பையையும் இருவரும் பரஸ்பரம் மாற்றி கொள்வார்கள். பணபெட்டியை வைத்திருப்பவனை நீ பார்த்துக்கொள் இன்னொருவனை நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன் என்று முடிவு செய்தார்கள்.

பொருள் இடம் மாறியது கைக்குலுக்கி பிரியும் போது சட்டென ஒரு சத்தம் வைர பையை வாங்கியவன் சுருண்டு விழுந்தான் இரண்டு பையையும் களவாடி ஓட்டம் பிடித்தான் இன்னொருவன்.

இருவருக்கும் பேரதிர்ச்சி இருந்தும் முடிவில் மாற்றமில்லை போட்டிக்கு ஒருத்தன் மட்டும் தான் என்று இருவரும் அவன் மீது பாய்ந்து அவன் முகவாய்கட்டையை பதம் பார்த்தார்கள்.

இருவரும் ஆளுக்கொரு பையை எடுத்து கொண்டு நடந்தார்கள் ‘தப்பித்தோம்’ என்று நினைத்து கொஞ்சம் நடையின் வேகத்தை குறைத்தார்கள். ஆனால் விதி வலியது அல்லவா! கடத்தல்காரனை சுருண்டு விழ செய்தவன் வேகாமாக தாவி தேவன் மீது விழுந்தான் உடனே சுதாரித்து பையை சித்தார்த்திடம் தூக்கிபோட்டான். சித்தார்த் தடுக்க வரும்போது முகவாய்கட்டையில் அடிவாங்கியவன் வலி தாங்காமல் ஓடி வந்தான் அவனை பார்த்து இவன் ஓட்டம் பிடிக்க அவனை துரத்தி கொண்டு இவன் ஓடினான்.

இப்போது வசமாக தான் மாட்டிக்கொண்டான் தேவன்.

“இந்தா உன் நண்பனுக்கு போன் போட்டு வர சொல்லு! பொருளோட” என்றான் போலிஸ்காரன். ஆம் அவன் போலிஸ்காரன் தான் இங்கு நடக்கும் பல விளையாட்டுகளில் சில விளையாட்டுகள் அவன் விளையாடியது தான். பாவம் அவர்களும் என்ன தான் செய்வார்கள் அரசு கொடுக்கும் சொற்ப சம்பளம் பத்துமா!.

அழைப்பை ஏற்று கொண்ட சித்தார்த் “டேய் ! தப்பிச்சிட்டுயா எங்க இருக்க” என்று படபடவென பொறிந்தான்.

போலிஸ்காரன் குறுக்கிட்டு “அவன் எனகிட்ட தான்டா இருக்கான் ஒழுங்கு மரியாதையா அத கொடுத்துரு இல்ல உன் நண்பன் என் கையால செத்துருவான்”

எதிர்முனையில் பதில் இல்லை மறுபடியும் கேட்டபோதும் நீண்ட அமைதி சட்டென “சாரிடா நண்பா” என்று துண்டித்தான்.

அந்த பதிலை இருவருமே எதிர்பார்க்கவில்லை. போலிஸ்காரனுக்கு கோபம் தலைக்கேறியது. “அவனுக்கு ரொம்ப தான் பேராசை” என்று தூப்பாக்கியை அவன் மார்பில் அழுத்தினான். மறுபடியும் சித்தார்த்தை அழைத்தபோது முற்றிலுமாக அனைக்கப்பட்டிருந்தது. போலிஸ்காரனுக்கு ஜிவ்வென்றேறியது ஜீவதாரண்யம்.

துப்பாக்கியின் முனை இப்போது தேவன் நெற்றியில் முத்தம் கொடுத்து கொண்டிருந்தது எப்போது அது தன் அன்பு பரிசை தரபோகிறதென்ன அவனுக்குள் அப்படி ஒரு ஆவல் அது இந்த புவி வாழ்கையின் மீது கொண்ட வெறுப்பின் காரணமாய் இருக்கலாம். போலிஸ்காரனின் விரல்கள் இப்போது அந்த டிரிகரை தழுவி கொண்டிருந்தது எப்போது நம்மை தெறிக்கவிடுவார்கள் என ஆவலோடு காத்திருந்தன தோட்டாக்கள் அச்சமயம் செல்லொளி கேட்டது தேவனின் கைப்பேசி அது அம்மா என்று பச்சையும் சிவப்பும் ஆர்பரித்தன.

“உன் அம்மா தான் எங்க என்னனு கேட்டா வெளில இருக்கேன் இப்போதைக்கு வரமுடியாதுனு சொல்லு” என்றான் போலிஸ்காரன்.

“ம்ஹும்” என தலையை வேகமாக ஆட்டினான்.

துப்பாக்கியின் கைப்பிடி முனையால் ஓங்கி மூக்கில் விட்டான் சில் உடைந்தது. “ஒழுங்கா பேசு என போனை காதில் வைத்தான்”

“மா!” என தழுதழுத்த குரலில் கூறும்போதே அவன் தாய் பதறிவிட்டாள்.

“என்னப்பா ஒரு மாறியா பேசுற”

“ஒன்னுமில்லமா இங்க ஒரு வேலையா இருக்கேன் வர லேட்டாகும் நீ தூங்கு”

“சரி பா சரி பா, ஏன்பா நீ சாப்டியா!”

அழுகை பீறிட்டு வந்தது வாய்விட்டு அழ வாய் துடித்தது ஆனால் நெற்றியில் வைத்த துப்பாக்கி இப்போது அவன் தொண்டைகுழியில் சொருக பட்டிருந்தது.

“ம்ம் சாப்டேன் மா நல்லா சாப்டேன்”

“சரி பா சீக்கிரம் வீட்டுக்கு வந்துரு, நான் போன வச்சுற்றேன்”

துப்பாக்கி மெல்ல மேல் ஏறியது. அவனால் வெறியை அடக்கமுடியவில்லை சித்தார்த்தனின் குரல் ரீங்காரமாக ஒலித்து கொண்டிருந்தது. இப்போது அது உச்சத்தை அடைந்தது.

ஓங்கி அவன் அடிவயிற்றில் ஒரு உதைவிட்டு சாவுடா என வெறிபிடித்தவன் போல கத்திக்கெண்டே டிரிகரை அழுத்த ஆயத்தமானான். சரியாக புள்ளி பதிமூன்று விநாடிகள் தான் இருக்கும் தோட்டா விடுதலையாவதற்கு அதற்குள் ஒரு குரல் குறுக்கிட்டது.

“ஏய் அவன ஒன்னு பண்ணாத விட்டுரு”

குரல் வந்த திசையை நோக்கி திரும்பினான் வாசகம்.

“ஓ நீயா! இவன விடமுடியாது இவன என் கையால கொல்லனும் இவன கொன்னுட்டு இவன் கூட்டாளிய கண்டுபிடிச்சு அவன அடிச்சே கொல்லனும்”

“சொன்ன கேளு!” என்றான் சித்தார்தை துரத்தி கொண்டு ஓடியவன்.

“போடாங்” என தன் நாக்கை துறுத்தி கொண்டு மீண்டும் தயாரானான் இப்போது தோட்டாவிற்கு ஆனந்த களிப்பு.

“வேனாம்டா வேனாம்டா” என கத்தி கொண்டிருந்தவன் திடிரென பாய்ந்து வாசகம் மீது விழுந்தான். யாரோ பின்னே நின்று குறுக்கிலே எத்தியிருக்க வேண்டும் பாவம் ஆஎனக் கத்தி கொண்டே விழுந்தான். துப்பாக்கியின் சத்தம் மட்டும் கேட்டது அந்த சத்தத்திற்கு பின் ஒரு அமைதி தோட்டா எதிரே இருந்த மரத்தை துளைத்து நின்றது. மூவரும் ஒருவர் மேல் ஒருவர் சாய்ந்து விழுந்தார்கள்.

போலிஸ்காரனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை இவனை துரத்தி கொண்டு போன தனது கூட்டாளி இவனிடம் வசமாக மாட்டியதையும் இவர்களின் பிரம்ம ரகசியத்தையும் மூன்றாம் கண்களில் படம் பிடித்தது மட்டுமில்லாமல் அவன் அசந்த நேரம் அவன் ஆறாம் விரலான துப்பாக்கியையும் கைப்பற்றியது அவனுக்கு தெரியாதல்லவா. தெரிந்தாலும் இனி எந்த பயனும் இல்லை தானே.

பரிசேயர்களால் சிலுவையில் அறைந்த இயேசு துளைத்த ஆணிகளை பிடுங்கி எறிந்து கிழே குதித்தது போல தேவன் குதித்தெழுந்தான். அச்சமயம் ஒரே எக்களாச்சிரிப்பொலி துப்பாக்கியை நீட்டி பிடித்தவாரே “என்ன நண்பா நல்லாருக்கியா!” என்றான் சித்தார்த்

“இரண்டே சேகன்ட் தான்…. லேட் ஆகிருந்துச்சு மொத்தமா முடிஞ்சிருக்கும்”

“விடுடா அதான் தப்பிச்சிடோம்ல” என்று  சொல்லிக்கொண்டே வாசகம் வைத்திருந்த துப்பாக்கியை எடுத்து தேவனிடம் கொடுத்தான். கண்களில் பொறி பறந்த போலிஸ்காரனையும் அவன் கூட்டாளியையும் பார்த்து “ரொம்ப தப்பு பண்ணிட்டீங்க ! அனுபவிங்க” என்று கூறிவிட்டு சித்தார்த் தேவன் தோள் மேல் கைபோட்டு நடக்கலானான்.

“டேய் இத வச்சு என்னடா பண்ணப்போறாம்” என்று கவ்விய குரலில் கேட்டான் தேவன்.

“தெரிலயே”

“பேசாமா நல்ல போலிஸ்கிட்ட போய் கொடுத்துருவோமா

இல்ல நம்மளே ஆட்டைய போட்டுருவோமா” என பரபரப்பான குரலில் சொன்னான் தேவன்.

“யோசிப்போம்”

“நல்லவேளை எந்த சாமி புண்ணியமோ தப்பிச்சோம்” என்றான் தேவன்.

“போன ஜென்மத்துல நீ செஞ்ச புண்ணியமா தான் இருக்கும்” என்று கலகலவென்று சிரித்தான் சித்தார்த். அந்த சிரிப்பொலி அந்த இரவையே குதூகலமாக்கியது.
“ஹா ஹா” என்று சிரித்து கொண்டே சித்தார்த் முனுமுனுத்தான்.

‘ஊழிற்பெருவலி யாவுள’.

♥♥பிரசன்ன ரணதீரன் புகழேந்தி♥♥

பாவியர் சபைதனிலே

பாவியர் சபைதனிலே

அது ஒரு குலை நடுங்கும் குளிர். நள்ளிரவு ஒரு மணி இருக்கும் மணி துளிகள் கடக்க மறுத்த நேரமது. நால்வர் மூச்சிறைக்க துரத்தி கொண்டிருந்தனர். தாயும் மகளும் தலைதெறிக்க ஒடிய அந்த சாலையில் யாருமே இல்லை. இருவருக்கும் ஒடமுடியவில்லை பாதங்கள் கவ்வியது வெறுங்காலோடு ஓடுகிறார்கள் அல்லவா. துரத்திய அந்த நால்வரிடமே அகப்பட்டு கொண்டார்கள். இருவருக்கும் பயம் தொற்றி கொண்டது என்ன நடக்க போகிறதோ என நிமிடங்கள் கூட பரபரத்தன. இருவர் இருவராக பிரிந்து இருவரை பிரித்தனர். இருவரும் திமிறி சலசலத்தனர் அவர்களின் சலசலப்பை அந்த நால்வரால் சகிக்க முடியவில்லை சகிப்பின்மை காரணமாக இருக்கலாம்.

கொடி கம்பத்தின் கீழே அண்டைக்கு வைக்கப்பட்ட  கருங்கல்லை எடுத்து தாயின் தலையில் ஓங்கி வைத்தான். சிறிது நேரத்தில் கருங்கல் சிவப்பானது. மெள்ள மகளை நோக்கி வந்தான், தலையை பிடித்தவாரே மயங்கும் நிலையில் அலறினாள் தாய் “யாஜ்னா பாக் பாக்” என்று. முடியவில்லை என் செய்வாள் நான்கு திசைகளிலும் நரிகள் சூழ்ந்து கொண்டன. அனுதினமும் பார்த்து பழகியது என்றாலும் அந்த கபரி பசாரில் அவளுக்கு திக்கும் தெரியவில்லை திசையும் தெரியவில்லை இருந்தும் ஓட முயற்ச்சித்தாள், ம்ஹும்! முடியவில்லை. கருங்கல்லை முதுகிலே எறிந்தான் அடுத்த நிமிடமே சுருண்டு விழுந்தாள் மேலும் பூட்டிய கதவின் மேற்கூறையில் இருந்த மூன்றடி நீள இரும்பு கம்பியை எடுத்து அவள் பின்னந்தலையை பழுக்க வைத்தான் இன்னொரு பாதகன். இப்போது சர்வமும்  அடங்கியது மெள்ள அவள் மயங்க முனங்கல் சத்தம் மட்டுமே கேட்டது. அவள் ஆடைகளை மெதுவாக களைந்தார்கள் கயவர்கள், இன்னும் மயங்கி தான் கிடக்கிறாள்.

அங்கு ஒரே பேய் சிரிப்பொலி அந்த சிரிப்பொலியின் சத்தத்தை கேட்டு வண்டுகள் கூட தங்கள் ரீங்காரத்தை நிறுத்தி கொண்டன, அங்கும் இங்கும் திரிந்து கொண்டிருந்த நாய்களும் தங்கள் சப்த நாடியையும் அடக்கி கொண்டு தங்கள் இருப்பிடத்தில் ஒடுங்கி கொண்டன. சிறிது நேரம் நீள் அமைதி. தவளை தன் இணையை மயக்கும் சத்தம் மட்டும் அங்கு கேட்டு கொண்டிருந்தது அவள் முனங்கலும் தான். மயக்கம் மெள்ள தெளிந்தது போலும் வலியின் தாக்கத்தை தாங்க முடியாமல் ஆஆஆஆவென்று அலறினாள். கண்ணீர் அவள் காதோரம் வழிந்த உதிரத்துடன் கலந்தது. குளிரிடமிருந்து அடைகாத்த கடைசி ஆடையையும் உருவி எடுத்துவிட்டார்கள் பாவிகள். அவள் வாழ்க்கையின் முதல் அழுகையின் கோலத்தில் தான் இப்போது அவள் அழுகிறாள். அவள் மென்கைகள் அந்த பாவிகளின் கால்களின் கீழ் இருப்பதையே அப்போது தான் உணர்ந்தாள் என்பதே அவள் சுயநினைவின் வீரியம். ஆவென்று கதற கதற கண்ணீரும்; இரத்தமும்; வியர்வையும் அவளை நனைத்து அந்த குளிரில் அவள் மேனியை சிலிர்க்க செய்தது. அந்த ரணகளதத்திலும் வானத்தையே பார்த்து கொண்டிருந்தாள். எங்கு நமக்கு கண்ணன் துகில் ஏதும் அனுப்புவானா என்று. அதற்கெல்லாம் அவனுக்கு நேரமுமில்லை மனமுமில்லை என்று அந்த பாதகத்திக்கு எப்படி சொல்வது. அப்படி அனுப்புவானேயானல் இந்த பாரதமே துகிலால் நிறைந்திருக்காது.

அந்த கடுங்குளிரின் குளிர்ச்சியை தாங்காது அவள் கதறல் கேட்டுகொண்டே இருந்தது. அந்த குளிரையே தாங்க முடியாதவள் அடுத்து கடக்க இருக்கும் அந்த வன்தருணங்களை எப்படி தான் தாங்க போகிறாளோ அந்த கண்ணனுக்கே வெளிச்சம். தலைப்பு செய்திகள் கூட தலைப்பேற்க தயங்கும் இருந்தும் அதிகாலை தலைப்பு செய்திகளில் தெரியும் அவளுக்கு நடந்த அந்த வன்கொடுமை.

இத்தனைக்கும் எட்டு வீட்டிற்க்கு கேட்கும்படி அந்த தலைப்பு செய்தியை வாய்விட்டு படித்து கொண்டிருந்தார் இருந்தும் தண்ணீரில் விழுந்த கோழியின் இறகை போல அங்கு எந்த சலனமும் இல்லை படித்த அவருக்கே எந்த தாக்கமுமில்லை. எப்படி தெரியும் வெட்டியானுக்கு தெரியுமா வழியும் வேதனையும். அருகில் நின்று பார்க்கும்போது கூட அனுதாப கணைகள் வீசாத அற்ப மானிடர்கள் தானே. ஆகயால் வழக்கம்போல அவர் துனைவி இட்லி சட்டியின் ஆவியில் முகம் புதைத்து கிடந்தாள் மகன்  காபியை சப்பு கொட்டி குடித்து கொண்டிருந்தான். மகளோ பரபரக்க எங்கோ கிளம்பி கொண்டிருந்தாள்.

“மா சாப்பாடு வேனாம், நான் கிளம்புறேன்” என சடையை பின்னியவாரே சமையலறை நுழைந்தாள்.

“ஏய் என்னடி! செஞ்சுட்டேன் எடுத்துட்டு போ”

“வேணாமா! டைமாச்சு”

“ஏன்டி வெள்ளிகிழம அதுவுமா? போ போய் விளகேத்தி குங்குமம் வச்சுட்டு போ”

“மா! அதலாம் பண்ணக்கூடாது”

“ஏய்! சொல்லிட்டே இருக்கேன்”

“மா! புரிஞ்சுக்கமா வைக்ககூடாதுனா வைக்ககூடாது… ஈவ்னிங் வர லேட்டாகும் காலேஜ் போய்ட்டு அப்படியே ஜனனி வீட்டுக்கு போரேன்”

“சரி சரி பார்த்து பத்திரமா போ”

“சரி மா” என்று பையை எடுத்துக்கொண்டு அப்பாவின் கன்னங்களை கிள்ளிவிட்டு “பாய் பா” என்றாள்

“ம்ம் ஜாக்கிரதயா போடா” என்றார் அவர்.

அண்ணனை பின்னந்தலையில் தட்டிவிட்டு 
“டேய் அண்ணா பாய்”

“ம்ம்….

ஏய்! நான் வந்து டிராப் பண்ண வா”

“பாருடா! பிரதருக்கு பாசத்த நான் போய்குவேன்” என வாசல் வரை வந்து வழி அனுப்பிய அண்ணனுக்கு டாட்டா காட்டியபடியே போனாள். அவ்வளவு புன்னகை அவள் முகத்தில்.

தங்கை பார்த்தபடியே நின்று கொண்டிருந்த பரதனை கைப்பேசி அழைத்தது.

அலைப்பேசியில் அவன் ஆருயிர் நண்பன் தான்,
“டேய்! நேத்து பேசுனபடி இன்னைக்கு சாயங்காலம் அஞ்சு  மணிக்கு வந்துரு…”

“கண்டிப்பாடா உன்ன அசிங்கப்படுத்துனவள இன்னைக்கு நம்ம அசிங்கப்படுத்துறோம்… 
நான் வரேன்” என்றான் பரதன்

சாயும் காலமும் வந்தது பேசியபடியே இருவரும் சந்தித்தனர். அது ஒரு ஒத்தையடி பாதை இருசக்கர வாகனம் மட்டும் அதில் பயணம் செய்யலாம் பாதசாரிகளும் அவ்வபோது செல்வார்கள். ஆறு மணிக்கு மேல் ஆள் அரவம் நடவாத, தெருவிளக்கில்லாத, சேரும் சகதியும்  சேர்ந்து உறவாடிய அந்த கார்ப்பரேசனின் செல்ல சந்தின் முகட்டில் ஒரு பெரிய வேப்ப மரம் அதன் அருகில் இரண்டு நிழலாடியது அந்த நிழல்கள் பேசி கொண்டன.

“டேய் பரதா ! இன்னும் கொஞ்சம் நேரத்துல அவய்ங்களும் வந்தருவாய்ங்க

அவளும் வந்துருவா! ரெடியா இரு”

“அவள என்னடா பண்ணப்போறோம்” என அவன் காதாண்டை கூறினான் பரதன்.

“தெரில ஆனா அவள எதாச்சும் பண்ணனும்டா பெருசா! அவ இத வாழ்க்கையில மறக்க முடியாத மாறி”

சொன்னபடியே மேலும் இருவர் இணைந்தார்கள்.

“டேய்! என்ன தான்டா பிரச்சனை அவ பேரென்ன” என்றான் மூன்றாம் அவன்.

“அவ பேரு ஜனனி! வேற எதும் கேக்காத”

“என்ன ஜனனியா!” என நடுவே ஆச்சர்யபட்டான் பரதன்

“சரி எத இருந்தா என்ன இன்னைக்கு ஒரு கை பார்த்துருவோம்” என்றான் நாலாம் அவன்.

மணி ஐந்தை தாண்டியது ஆனால் அவள் வரவில்லை வழக்காமாக ஐந்து மணிக்கு டான்ஸ் கிளாஸுக்கு செல்லும் அவளை இன்னும் காணவில்லயே என கொஞ்சம் கடுப்பானார்கள். கடுப்பானாலும் நேரமாக ஆக அவர்கள் மனதில் கொஞ்சம் அச்சம் உறைந்தோடியது.

தூரத்து ஹெட்லைட் வெளிச்சத்தில் சேரும் சகதியும் தெரிக்க துப்பட்டாவில் முகம் மறைத்து செங்கண் பார்வை கொண்டு வந்தாள். அவளை பார்த்த போதே அவர்களுக்கு அல்லையை பிடித்தது இருந்தும் 

“டேய்! வாங்கடா” என பரதன் முன்மொழிய அவன் சொல்படி நடந்தனர்.

வேகமாக மறித்த அவளை தட்டு தடுமாறி நின்ற வண்டியில் இருந்து கார் கூந்தல் பற்றி இழுத்தான் பரதன். நான்காம் அவன் கிழே பிடித்து தள்ளிவிட இரண்டாம் அவன் ஓங்கி கன்னத்தில் அறைய மூன்றாம் நபர் அவள் தலையை தட்டினான். அவளுக்கோ ஒன்றும் புரியவில்லை முகத்தை கர்சிப்பால் மூடியதால் யாரென்று தெரியவில்லை. அடிக்க உதைக்க தடுக்க செய்தாள் ஒன்றும் முடியவில்லை கடைசியாக வாய்விட்டு கத்த அவள்  முயற்சித்தபோது வாயை பொத்தினான் ஒருவன் மற்றொருவன் கையை இறுக்கி பிடித்து கொண்டான். பரதன் நெருங்கி வந்தான் கழுத்தில் கை வைத்தான் மெள்ள கை கீழே இறங்கியது. அவள் கதறினாள் அலறினாள் பதறினாள் கண்ணீர் அவள் முகம் மறைத்த துப்பட்டாவை நனைத்தது. வேகமாக தலையை ஆட்டினாள் இன்னும் வேகமாக முடிச்சுகள் அவிழ்ந்தது அது விதியின் முடிச்சுகளாக கூட இருக்கலாம்.

அவள் முகத்தை பார்த்த அடுத்த கணமே நால்வருமே தேள் கடித்தாற்போல துடி துடித்தார்கள். பரதனுக்கோ உயிரோடு தன்னை தீ வைத்து கொளுத்தியதை போல எரிந்து சாம்பலாக பார்த்தான் யாராவது செய்யமாட்டார்களா என ஏங்கினான். அந்த பாவியை தீ கூட தீண்ட மறுக்கும் என்பதை அவன் அறிந்திருக்கமாட்டான். கடைசியாக வந்த இருவரும் வந்த தடம் தெரியமால் ஓடினார்கள். இவர்களை ஒருங்கினைத்தவனும் தலைதெறிக்க ஓடினான். பரதனுக்கு ஓடவும் முடியவில்லை ௐளியவும் முடியவில்லை கண்கள் கணத்தன கண்ணீர் சுரந்தன அவள் பரிதாபமான முகத்தை கண்டு கண்ணீர் பீறிட்டது. அவள் கிடத்தபட்ட இடத்தில் இருந்து நகரவே இல்லை உயிர் இன்னும் அவள் உடம்பில் இருக்கிறது ஆனாலும் இறந்து அழுகிறாள். அவனோ தலையில் அடித்து கொண்டே அழுகிறான் முகத்தை மறைத்த துணி விலகியது கூட தெரியாமல் அழுகிறான் கூனி குறுகி அழுகிறான் வாழும்போதே அழுகி அழுகி அழுகிறான்.

யார் தவறு என்று தெரியவில்லை காதல் சொல்ல வந்தவனை ஏசி பழித்தாளே அவள் தவறா,
தன் ஆற்றாமையை பூர்த்தி செய்ய அழைத்த நண்பனின் தவறா,
தோழியின் வீட்டிற்க்கு சென்று அவள் ஆடையை உடுத்தி அவள் வண்டியில் வந்த இவள் தவறா,
அவளை சிறுவயதில் தோளில் போட்டு சுமந்த இவன் தவறா,
இவர்களை படைத்த அந்த ஆண்டவனின் தவறா என்று, ஆனால் ஒன்று மட்டும் நிச்சயம் அன்று பாவியர் சபைதனிலே பாஞ்சலியை கூந்தல் பற்றி இழுத்து வந்த துச்சாதனனுக்கும் இழுத்து வரச் சொன்ன துரியோதனனுக்கும் துச்சலையை அப்படி செய்திருந்தாள் எப்படி இருந்திருக்குமோ அந்த கார்மேக கண்ணன் திரௌபதிக்கு பதிலாக துச்சலையை இடம்மாற்றி துச்சாதனன் கையினாலே அந்த லீலையை செய்திருந்தாள் துரியோதனனுக்கு எப்படி இருக்குமோ அப்படி ஒரு நிலையில் தான் இப்போது இருக்கிறான் பரதன். அதற்கு வியாசர் கூட விடையளிக்க முடியாது. முகத்திரை விலகிய பரதனை பார்த்து அவள் கேட்ட கேள்வியில் இன்னும் கொஞ்சம் அழுகை பீறிட்டது இனி அவன் எவ்வளவு நீரை இரைத்தாலும் அந்த பாபத்தை கழுவ முடியாது இருந்தும் அவள் பரிதாபமாக கேட்டாள்

“அண்ணா, நீயா!!!”

– பிரசன்ன ரணதீரன் புகழேந்தி